Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Happy father’s day
Ιουνίου 18, 2018, 10:41 πμ
Filed under: par me, Uncategorized

fathers-hand

Ο μπαμπάς μου ήταν μια ζεστή παλάμη που μύριζε πάντα υγρασία και καπνό. Έχωνα τα δαχτυλάκια μου μέσα στα γιγάντια δικά του -που πριν να γεννηθώ κρατούσαν για χρόνια στιβαρά τα τιμόνια σε μεγάλα καράβια που κάναν τον γύρο της γης- για να ζεσταθώ και ένιωθα ασφάλεια. Και αγάπη.

Πάνε χρόνια πια να αγγίξουνε καπνό εκείνα τα χέρια και πλέον και τα δικά μου δάχτυλα μεγάλωσαν τόσο που, ίσως στο μέτρημα να ξεπερνούν κατά τι τα δικά του.

Αλλά σήμερα που όλοι τιμούν τους πατεράδες τους, πάω πίσω σε κείνη την ανάμνηση. Και την άλλη, τότε στο νοσοκομείο που άλλαζε τη βάρδια της μαμάς και με κατέβαζε στο κυλικείο, για να μπορεί να καπνίσει στην ουσία, αλλά κέρδιζα κι εγώ το κατιτίς μου: πότε ένα playmobil, πότε ένα Λούκι Λουκ.

Σήμερα δεν είναι πια τόσο μπαμπάς, όσο παππούς, που φλυαρεί στο τηλέφωνο και ρωτά κάθε πρωί τι ώρα ξύπνησαν και αν έφαγαν πρωινό οι εγγονοί του. Και που κάτι βράδια στις κουβέντες μας ή κάτι μέρες στον αποχαιρετισμό στο αεροδρόμιο, χαμηλώνει την -υπέροχη, βαριά- φωνή του για να συγκρατήσει μετά βίας τον λυγμό.

Advertisements


Μικρά Ορλεάνη
Ιανουαρίου 7, 2014, 7:36 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, travel

Καθόμασταν όλοι μαζί στο μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και, επηρεασμένοι οι τρεις μας από τη Μικρά Αγγλία, ανακρίναμε τον καπετάνιο, έλα πες μας, μήπως έχεις κι εσύ καμιά δεύτερη οικογένεια στη Λατινική Αμερική με τα ονόματά μας;

Κι εκείνος χαμογελούσε σιωπηλός, μ’ ένα διάπλατο σαρδόνιο χαμόγελο, σαν εκείνα που μας χάριζε αφειδώλευτα η μακαρίτισσα η μάνα του. Μυστήριο καράβι η κυρά Μιμή, σφιχτή πάντα σε συναισθήματα και γλυκά λόγια, δεν θυμάμαι ποτέ μήτε να μας χάιδεψε μήτε να μας παίνεψε, παρά το καμάρι για τα βλαστάρια της.

«Στη Νότια Αμερική δεν νομίζω, δεν έκανε πολλά ταξίδια εκεί. Στη Βόρεια όμως μπορεί, εκεί να ψάξουμε για κανένα αδερφάκι, μην ξεχνάς τη Λόλα», είπα εγώ, κι ο Κ. αναρωτήθηκε ποια είναι η Λόλα. «Η Αμερικάνα που έφτιαξε το παζλ με το λιοντάρι που είχες πάντα στο δωμάτιο σου«, του αποκρίθηκα με βεβαιότητα. το όνομα της το άκουγα κάπου κάπου σε περιπαικτικές συζητήσεις μα νόμιζα ήταν υπερβολές του καπετάνιου, μέχρι που δέκα- δεκαπέντε χρόνια πριν ανακάλυψα κάτι τηλεγραφήματα της στο πατάρι κι η ιδέα ότι έχω αδερφάκι στην Αμερική ξαναζωντάνεψε. «Σου στέλνω αγάπη και φιλιά. Λόλα«, του ‘γραφε το 1976 από τη Νέα Ορλεάνη.

Κι εκείνος συνέχισε να χαμογελά πονηρά, αυτάρεσκα, σαδιστικά σχεδόν, με ένα βλέμμα που ήθελε να κρύψει πολλά, ώσπου κάποια στιγμή που οι άλλοι δεν πρόσεχαν, έσκυψε στο αυτί μου και ψιθύρισε: «Όταν γεννήθηκε αυτή», είπε, κι έδειξε διακριτικά την κόρη του την πρωτότοκη, «ο παππούς (που ως τότε έβλεπε τα παιδιά του να γεννοβολούν κι ο ίδιος να μην αποκτά συνονόματο απόγονο) μου είπε: ‘Το Χριστό σ’, τους γιους τ’ς έκανες με τις πουτάνες». 



Γιου Μπι Φόρτι
Απρίλιος 10, 2013, 2:39 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra

ub40

Ποτέ δεν νοσταλγώ εποχές. Μάλλον μου περισσεύει εγωισμός για να παραδεχτώ πως ο χρόνος δεν φέρνει πάντα τη βελτίωση και πως κάπου, κάποτε, κάτι έκανα λάθος και το πράμα ίσως στράβωσε.

Μα χθες, ακούγοντας αυτό το τραγούδι του 1988 Συνέχεια



Της γιαγιάς
Φεβρουαρίου 3, 2013, 11:28 μμ
Filed under: Uncategorized
Τη γιαγιά την Ttallou την κηδέψαμε ένα απόγευμα Παρασκευής σε ένα τεράστιο νεκροταφείο στη δυτική πλευρά της πόλης. Ήταν λίγο ψυχρό το σκηνικό – ναι μεν ήμασταν όλα τα παιδιά κι εγγόνια κι ο ιερέας σύζυγός της εκεί, όμως το νεκροταφείο δεν έπαυε να μοιάζει άψυχο, χιλιάδες χιλιόμετρα καθώς ήταν μακριά από τη γενέθλια γη της. Για αυτό κι οι θείοι συγκινήθηκαν που κουβάλησα λίγο χώμα απ’ το νησί και ρίξαμε.
Οι περισσότεροι έκαναν συγκριτικούς συνειρμούς χαράς-πένθους, καθώς οι εναλλαγές ήταν απότομες: Μια βδομάδα πριν είχα έρθει να τους κάνω έκπληξη το σαββατοκύριακο και γλεντούσαμε με τραγούδια την ονομαστική γιορτή του μπαμπά και μια βδομάδα μετά επέστρεψα για να κηδέψουμε, σχεδόν ξαφνικά, τη γιαγιά. Στο δρόμο από το σπίτι για την εκκλησία, ακολουθώντας τη νεκροφόρα, η μάνα μου τόλμησε να ψιθυρίσει αυτό που λίγο πολύ όλοι είχαμε σκεφτεί: Πότε ήταν που κάναμε αυτή τη διαδρομή με χαρές, το καλοκαίρι για τον γάμο μου, και πότε έφτασε να είναι για λύπη. Προσπάθησα, χωρίς πολλή επιτυχία μάλλον, να ελαφρύνω το κλίμα, αστειεύοντας πως το μόνο κοινό και στα δύο σκηνικά ήταν πως την πορεία μας διέκοπτε το 32 – ένα λεωφορείο που κατά τα άλλα, όταν το περιμένεις, ποτέ δεν έρχεται.
Θα μου λείψει πολύ η γιαγιά. Δεν ήταν μια απλή γιαγιά, ήταν η αγαπημένη μου, που γούσταρα πολύ να κάνω παρέα μαζί της και πήγαινα με την καρδιά μου και την έβλεπα, μιλούσαμε, την έβαζα να μου λέει ιστορίες, παίζαμε «τσίμπι τσίμπι τον ατόν» με τα δάχτυλα κι εκείνη γελούσε τρανταχτά, λέγαμε δίστιχα για τις Τταλλούδες και της φιλούσα με σεβασμό και αγάπη τα χέρια. Περισσότερο θα μου λείψει που η μορφή της, ακόμη και όταν βυθιζόταν στη σιωπή, έμοιαζε να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος της οικογένειας’  πολύ φοβάμαι πως τώρα πια έχει σπάσει.


Three days in Paris
Ιανουαρίου 7, 2013, 7:16 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

paris_mona_liza

Συνέχεια



It’s the end of the world as we know it…
Αύγουστος 26, 2012, 8:31 πμ
Filed under: ελληνικά, par me

…and i feel fine 🙂



hot & the beach
Ιουλίου 16, 2012, 5:07 μμ
Filed under: Uncategorized

Επειδή έχει καιρό να γράψω (και διαπιστώνω πως, τελευταία τα κείμενά μου δεν ήταν και πολύ ευχάριστα), ενημερώνω το αναγνωστικό μου κοινό [το ποιο;] ότι είμαι καλά. Αντέχω την ζέστη (σχεδόν την απολαμβάνω – αυτόματη ένδειξη μαζοχισμού), αναλώνομαι σε έγνοιες εφήμερες (που σημαίνει πως δεν έχω δα και σοβαρά προβλήματα), απολαμβάνω ψύχραιμες σκέψεις που πολεμούν τον πολεμοχαρή πανικό τον ημερών και αναζητώ ερημικές παραλίες –> αν έχετε καμιά υπόψη, πείτε μου, προτού καεί κι αυτή από την αδηφάγα trendιά.