Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Όχι στο όνομά μας!
Νοέμβριος 20, 2008, 4:44 μμ
Filed under: blogging-pc, media, news

artwork by Celina Negri

Με αφορμή το πρωτόγνωρο κύμα απεργιών πείνας από τους κρατούμενους στις Ελληνικές φυλακές αλλά και την εγκληματική αποσιώπησή του από τα κυρίαρχα ΜΜΕ, για τη Δημοκρατία και την προάσπιση των βασικών ανθρώπινων δικαιωμάτων καλούμε όλους όσους διατηρούν μπλογκς, διαδικτυακά φόρα και όχι μόνο να δημοσιεύσουν ταυτόχρονα και συντονισμένα στις 20 Νοεμβρίου 2008, ημέρα Πέμπτη, το παρακάτω (υπό διαμόρφωση) κείμενο. Συνέχεια



Κερύνεια, βράδυ Νοέμβρη
Νοέμβριος 15, 2008, 4:50 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra, travel


Ξεκινήσαμε μετά τη δουλειά για Κερύνεια. Βράδυ, στις 9.
Οδόφραγμα Αγίου Δομετίου, check point, δείχνουμε ταυτότητες και ξεκινάμε. Στα αριστερά πρώτα ο Γερόλακκος –εδώ έγιναν οι πιο δυνατές μάχες το ‘74, στην ΕΛΔΥΚ– και μετά τα άθλια μπλοκς των αξιωματικών. Βόρεια Λευκωσία. Σημαιοστολισμένη. Παραμονές της επετείου ανακήρυξης του ψευδοκράτους.
Λαχματζούν στου «Τσε» και μετά Πενταδάχτυλος, Δίκωμο, ξυστά από τον Άγιο Ιλαρίωνα, και Κερύνεια. Σε 16 χλμ-16 λεπτά! «Κι εμείς σφαζόμασταν για την Ελένη δέκα χρόνια»… Η αγαπημένη θάλασσα, μικρά, πνιχτά κύματα, στο βάθος το ξενοδοχείο Dom κι εδώ, μπροστά μας, το κάστρο, το λιμανάκι κι ο Άγιος Γεώργιος. Το ζω, το βλέπω, ή είναι απλώς η φαντασία μου; Πώς μπορούσε τόσα χρόνια να ήταν τόσο μακριά ένας κόσμος τόσο κοντινός; Δεκάξι χιλιόμετρα δρόμος! Όσο να πεις, το πρωί για τη Σολιά πιο πολύ χρειάστηκα!
Στην επιστροφή πρόσεχα τα φώτα: «Εκεί που τελειώνουν τα κίτρινα κι αρχίζουν τα άσπρα, είναι Τούρκοι», μου ‘χε πει ένα βράδυ ο Όμορφος, στο Σκαλί της Αγλαντζιάς.
Κι απόψε το βράδυ, για κάποιο περίεργο λόγο, ο ορίζοντας δεν μου ‘μοιαξε ούτε για μια στιγμή με ξένη χώρα.



Ξέρεις ότι ζεις στη Λευκωσία όταν…
Νοέμβριος 12, 2008, 8:05 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, media, par me, terra

…τα «μπαμ» που άκουγες όλο το απόγευμα από το κέντρο, ήταν -σύμφωνα με ανακοίνωση της αστυνομίας- εκρήξεις από αποναρκοθέτηση στη νεκρή ζώνη…

Κατά τα άλλα, σήμερα πήρα μια συνέντευξη από τη Victoria Hislop, συγγραφέα του μπεστ-σέλερ «Το νησί», με την οποία καταλήξαμε να μιλάμε για τον Mazower, τα τρίγωνα Πανοράματος («triangles») και την -άριστη- εντύπωσή της για την καλλιτεχνική υπόσταση της Θεσσαλονίκης…



Γύρω-γύρω-γύρω
Νοέμβριος 9, 2008, 4:24 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

Όταν διαβάζω κάτι τέτοια όμορφα κείμενα είμαι τόσο σίγουρη πως κι η αγαπημένη Λευκωσία ακόμα δεν είναι παρά ένα προσωρινό καταφύγιο και πως όλο θα γυρίζω (γύρω-γύρω-γύρω) τις πόλεις μέχρι πια, σε ώριμη ηλικία, να βαρεθώ και να λουφάξω στη γη μου…

[Ύστερα σηκώνομαι από το γραφείο, κοιτάζω την ηλιόλουστη θέα από το παράθυρο, χαμογελάω και ντύνομαι να βγω]



New kid on the blogs: Urban Ledras
Νοέμβριος 4, 2008, 10:41 πμ
Filed under: blogging-pc, χύμα, par me, terra

Μια παρέα bloggers με έδρα τη Λευκωσία, δημιουργήσαμε το urban ledras, ένα blog αποκλειστικά αφιερωμένο στη Λευκωσία. Πρόκειται απλώς για μια πλατφόρμα όπου θα μεταφέρονταν όλα τα posts από τα δικά μας blogs ή τις ατέλειωτες συζητήσεις μας για την πόλη που αγαπάμε.
Σαν μια πύλη ή ένα φόρουμ συζήτησης, όπου θα δημοσιεύαμε απόψεις και πληροφορίες για την ζωή της πόλης, τις τέχνες, τα προβλήματα, τη νοοτροπία της-αυτήν που αγαπάμε και αυτήν που αγαπάμε να στηλιτεύουμε (σκεφτείτε ίσως λίγο το thess.gr).
Γράφουμε, προβληματιζόμαστε και ακούμε για τη «δική» μας Λευκωσία, εκείνη που κρύβεται ακόμα στα σοκάκια της παλιάς πόλης: Τα όμορφα σπίτια με τις κίτρινες πλάκες, τα γιασεμιά, τα ιστορικά κτίρια, τα τζαμιά μαζί κι οι εκκλησίες (κι ας μην πηγαίνουμε), τα όμορφα μπαρ, οι ταράτσες με θέα στην άλλη πλευρά κι η πράσινη γραμμή. Μ’ άλλα λόγια, όλα αυτά που οι περισσότεροι αποφεύγουν, συχνάζοντας σε κοσμικά μπαρ στις μεγάλες λεωφόρους.
Ονειρευόμαστε μια μεγάλη Λευκωσία και ενωμένη, με αγάπη στην ίδια της την ιστορία και με μια ιδιαίτερη, καλώς νοουμένη κουλτούρα. Μια πόλη μικρή μεν, αλλά συμμαζεμένη, πραγματική πρωτεύουσα, με δράση, δημιουργία και ενέργεια.

Όσοι πιστοί, προσέλθετε!



17
Νοέμβριος 3, 2008, 8:12 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra


Ένα βιβλίο περίμενε 17 χρόνια για να έρθει στα χέρια μου. «Μα…πώς; Αφού τότε δεν με ήξερες…;». «Κι όμως, δεν εξηγείται αλλιώς που εμείς το πήραμε τότε και δεν το διαβάσαμε ποτέ, κι εσύ το έψαχνες. Αυτό το βιβλίο είχε αγοραστεί για σένα»…
Θεσσαλονίκη, Νοέμβρης 2008. Χιλιόμετρα ξανά, πάνω-κάτω-δυτικά-ανατολικά. Δρόμοι, κίνηση, πλακόστρωτα, εξοχή, τζάκι. Κρασιά, μπύρες, ούζα, τεκίλες. Νερό! (Νερό πολύ, ζεστό και με πίεση). Γνώριμα πρόσωπα, αγαπημένα, σοκάρονται στη συντομότατη έκπληξη. Εγώ εδώ και η σκέψη μου κάτω.
Γύρισα ανανεωμένη. Σαν να μη πέρασε μια μέρα.

photo copyright:Asterios