Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Έξοδος
Φεβρουαρίου 26, 2009, 12:10 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

karpasia
Ποτέ μου δεν συμπάθησα τα καρναβάλια. Αυτή την ανάγκη να ντυνόμαστε μια φορά το χρόνο κάτι και να παίζουμε ένα ρόλο.
Ακόμη κι όταν είμαι στα καρναβάλια, δεν μου αρέσει-πέρσι, πχ, πήγα στην Ξάνθη και η καλύτερη στιγμή ήταν η απογευματινή βόλτα στα Πομακοχώρια.
Ίσως να φταίει η θρησκόληπτη μαμά μου, που δεν με έντυνε ποτέ, εκτός κι αν ήταν κοινωνική ανάγκη. Ή το γεγονός ότι σπάνια χορεύω χωρίς να έχω πιεί, και άρχισα να πίνω σχετικά πρόσφατα. Ή που, όποτε το έχω ανάγκη, παίζω ρόλους από μόνη μου, δεν περιμένω τα καρναβάλια.
Εν πάση περιπτώσει, αφού πήγαμε στη Λεμεσό και αποφύγαμε εντέχνως τα ξακουστά Καρναβάλια της, αυτή την Κυριακή λέμε να ξεφύγουμε εντελώς από το κλίμα κι οργανώνουμε εκδρομή στην Καρπασία. Μαγική γη -λένε, και τους πιστεύω-, μια λωρίδα γης και δεξιά-αριστερά όλο θάλασσα, μέχρι να φτάσουμε στον Απόστολο Ανδρέα και να έρθει η θάλασσα κι εμπρός μας!
Όλη η παρέα αναμένουμε πώς και πώς, κι εγώ ετοιμάζω μουσική, φορτίζω τις μπαταρίες της φωτογραφικής, μαζεύω τους χάρτες μου, και μαγειρεύω σπανακόπιτα-πεσκέσι σ’ ένα ζευγάρι εγκλωβισμένων στον Άγιο Ανδρόνικο.

Κυριακή, κοντή γιορτή.

Το μόνο που μας φοβίζει είναι ο κακός καιρός κι οι λάσπες. Και τώρα που το γράφω αυτό, ρίχνει μια παράξενη, μαύρη και ήρεμη βροχή, σκέτη απόλαυση…

Advertisements


«Κι είσαι η λαχτάρα μου, ο καφές και τα τσιγάρα μου»…
Φεβρουαρίου 20, 2009, 8:20 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel


Συνέχεια



Τι είναι αυτό;
Φεβρουαρίου 2, 2009, 12:43 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra

Η κυρία Μι, γεννημένη σε ένα χωριό της επαρχίας Λευκωσίας τη δεκαετία του ’20, σήμερα η «φίρμα του Στροβόλου«, μια γλυκύτατη κυρία, οικογενειακή φίλη και γειτονισσά μου. Το ’74 φρόντιζε τη μάνα μου σ’ εκείνες τις άγριες τις μέρες κι όταν έφτασαν οι Τούρκοι στον Πηθκιά, δίπλα στο νοσοκομείο, πήγε στο προαύλιο και την παρακαλούσε να φύγει να σωθεί. Συνέχεια