Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Της γιαγιάς
Φεβρουαρίου 3, 2013, 11:28 μμ
Filed under: Uncategorized
Τη γιαγιά την Ttallou την κηδέψαμε ένα απόγευμα Παρασκευής σε ένα τεράστιο νεκροταφείο στη δυτική πλευρά της πόλης. Ήταν λίγο ψυχρό το σκηνικό – ναι μεν ήμασταν όλα τα παιδιά κι εγγόνια κι ο ιερέας σύζυγός της εκεί, όμως το νεκροταφείο δεν έπαυε να μοιάζει άψυχο, χιλιάδες χιλιόμετρα καθώς ήταν μακριά από τη γενέθλια γη της. Για αυτό κι οι θείοι συγκινήθηκαν που κουβάλησα λίγο χώμα απ’ το νησί και ρίξαμε.
Οι περισσότεροι έκαναν συγκριτικούς συνειρμούς χαράς-πένθους, καθώς οι εναλλαγές ήταν απότομες: Μια βδομάδα πριν είχα έρθει να τους κάνω έκπληξη το σαββατοκύριακο και γλεντούσαμε με τραγούδια την ονομαστική γιορτή του μπαμπά και μια βδομάδα μετά επέστρεψα για να κηδέψουμε, σχεδόν ξαφνικά, τη γιαγιά. Στο δρόμο από το σπίτι για την εκκλησία, ακολουθώντας τη νεκροφόρα, η μάνα μου τόλμησε να ψιθυρίσει αυτό που λίγο πολύ όλοι είχαμε σκεφτεί: Πότε ήταν που κάναμε αυτή τη διαδρομή με χαρές, το καλοκαίρι για τον γάμο μου, και πότε έφτασε να είναι για λύπη. Προσπάθησα, χωρίς πολλή επιτυχία μάλλον, να ελαφρύνω το κλίμα, αστειεύοντας πως το μόνο κοινό και στα δύο σκηνικά ήταν πως την πορεία μας διέκοπτε το 32 – ένα λεωφορείο που κατά τα άλλα, όταν το περιμένεις, ποτέ δεν έρχεται.
Θα μου λείψει πολύ η γιαγιά. Δεν ήταν μια απλή γιαγιά, ήταν η αγαπημένη μου, που γούσταρα πολύ να κάνω παρέα μαζί της και πήγαινα με την καρδιά μου και την έβλεπα, μιλούσαμε, την έβαζα να μου λέει ιστορίες, παίζαμε «τσίμπι τσίμπι τον ατόν» με τα δάχτυλα κι εκείνη γελούσε τρανταχτά, λέγαμε δίστιχα για τις Τταλλούδες και της φιλούσα με σεβασμό και αγάπη τα χέρια. Περισσότερο θα μου λείψει που η μορφή της, ακόμη και όταν βυθιζόταν στη σιωπή, έμοιαζε να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος της οικογένειας’  πολύ φοβάμαι πως τώρα πια έχει σπάσει.


hot & the beach
Ιουλίου 16, 2012, 5:07 μμ
Filed under: Uncategorized

Επειδή έχει καιρό να γράψω (και διαπιστώνω πως, τελευταία τα κείμενά μου δεν ήταν και πολύ ευχάριστα), ενημερώνω το αναγνωστικό μου κοινό [το ποιο;] ότι είμαι καλά. Αντέχω την ζέστη (σχεδόν την απολαμβάνω – αυτόματη ένδειξη μαζοχισμού), αναλώνομαι σε έγνοιες εφήμερες (που σημαίνει πως δεν έχω δα και σοβαρά προβλήματα), απολαμβάνω ψύχραιμες σκέψεις που πολεμούν τον πολεμοχαρή πανικό τον ημερών και αναζητώ ερημικές παραλίες –> αν έχετε καμιά υπόψη, πείτε μου, προτού καεί κι αυτή από την αδηφάγα trendιά.



Μία χελώνα που την έλεγαν Αλβάρο
Μαΐου 10, 2012, 12:13 μμ
Filed under: Uncategorized

Image

Όταν ήμουν νήπιο, πίστευα πως όταν πεθαίνουμε, έρχεται ένα ασθενοφόρο και μας ανασταίνει. Πίστευα πως, αφού το είχε πετύχει ο Χριστός, έτσι γινόταν με όλους. Σήμερα ευχήθηκα να υπήρχε ένα τέτοιο ασθενοφόρο, όταν βρήκα τη χελώνα μας νεκρή κι αβοήθητη, ματωμένη.

Είχε πρηστεί κι είχε σπάσει το καβούκι της σε μια νύχτα. Είχε πέσει σε χειμερία νάρκη απ’ τον Δεκέμβρη, περίπου, κι αρνούταν να ξυπνήσει. Το ίδιο έκανε και πέρσι, λίγο πριν το καλοκαίρι όμως ξύπνησε κι άρχισε να τρώει αφειδώλευτα μαρούλι και να πίνει νερό.

Μου την είχε φέρει ο Α. δώρο για τα γενέθλιά μου, πρόπερσι τον Μάη – οι χελώνες είναι τα αγαπημένα μου ζώα. Στις αρχές της άρεσε να σκαρφαλώνει όπου μπορούσε – στο πεζούλι του μπαλκονιού, στα πόδια μας, παντού. Σχεδόν πάντα, δεν τα κατάφερνε και αναποδογύριζε. Ύστερα έβαλε νου και το ‘ριξε στο φαΐ. Πού και πού κρυβόταν απλώς, πότε στο μπάνιο, πότε κάτω από το κρεβάτι μας, πότε στη χαραμάδα δίπλα στο πλυντήριο. Μια φορά κάναμε το σπίτι άνω κάτω για να τη βρούμε. Είχε κρυφτεί στη διάφανη σακούλα της ανακύκλωσης.

Πέρσι το καλοκαίρι της φέραμε για λίγο και μια άλλη χελώνα, θηλυκή. Τη Φρίντα. Ήταν κλεισμένη για χρόνια σε μια γυάλα κι όταν μας την έδωσαν, ήταν λασπωμένη και φοβισμένη πολύ. Ο Αλβάρο στην αρχή αδιαφορούσε και συνέχισε να τρώει. Έπειτα χώρισαν και πήραν ο καθένας από μια γωνιά του σαλονιού. Ύστερα η Φρίντα πήγε και κάθισε στον τόπο του κι όταν την είδε ο Αλβάρο, έβγαλαν τα κεφάλια τους κι έκαναν κάτι περίεργα τρέμουλα που έμοιαζαν με τηλεπαθητική επικοινωνία.

Η Φρίντα βρήκε θαλπωρή στο σπίτι κάποιων καλών φίλων, που έχουν μεγάλο κήπο. Ύστερα έπεσε κι εκείνη σε νάρκη, όπως ο Αλβάρο. Αυτός όμως, δεν ήταν γραφτό να ξυπνήσει φέτος. Τον θάψαμε το πρωί στον κήπο. Ήταν η πιο όμορφη και πιο φιλική χελώνα του κόσμου. Την αγαπήσαμε πολύ.

Image



Αρχή βροχής
Απρίλιος 13, 2012, 11:43 πμ
Filed under: Uncategorized

Έμαθα προχθές από την εφημερίδα ότι πέθανε, στα 100 του, ο Τζορτζ, ο μεγάλος αδερφός της κυρίας Μι. Το είδα πολύ αργά – δέκα λεπτά αφότου άρχιζε η κηδεία, και δεν προλάβαινα να πάω, κι έτσι εκπληρώθηκε ο φόβος που είχα πως θα ξαναδώ την κυρία Μι -μια ηλικιωμένη οικογενειακή φίλη που αμελώ εδώ και μήνες να επισκεφθώ- όταν πεθάνει ο υπερήλικας αδερφός της.

Ο Τζορτζ υπήρξε μεγάλη μορφή. Είχε φύγει σε νεαρή ηλικία απ’ το νησί και πλαστογράφησε τα χαρτιά του για να πάει Αμερική. Πολέμησε στη Νορμανδία με τον αμερικανικό στρατό και έτσι του δόθηκε η υπηκοότητα. Έζησε στην Αστόρια το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του – διάστημα αρκετό ώστε, όταν επέστρεψε στο νησί, άτεκνος και ανύπαντρος, σε προχωρημένο γήρας για να τον φροντίσει η αδερφή του, να μιλά μικτά ελληνικά και αγγλικά. Δυστυχώς, όταν τον γνώρισα, δεν είχε τη διαύγεια να μου διηγηθεί αυτές τις ιστορίες.

Το βράδυ της κηδείας επισκέφθηκα την κυρία Μι για να τη συλλυπηθώ. Ήταν αρκετά καλά – έβλεπε τη λειτουργία στο Μέγκα και μου φάνηκε πως ήταν συμβιβασμένη από καιρό με τον ενδεχόμενο θάνατο του ηλικιωμένου αδερφού της. Τη ρώτησα πώς έγινε. Μου είπε πως τις τελευταίες μέρες είχαν πρηστεί τα πόδια κι η κοιλιά του, σαν ασκί που το φουσκώνεις.

«Ξέρεις, θυμήθηκα τη μάνα μου», είπε. «Έλεγε πάντα ‘αρχή βροχής ο άνεμος κι αρχή θανάτου πρήσμα’. Τώρα κατάλαβα τι εννοούσε», είπε, κι εγώ σημείωσα το γνωμικό να το θυμάμαι.



Σιδερώστρα
Απρίλιος 5, 2012, 3:34 μμ
Filed under: Uncategorized

Άκουσα ότι πέθανε ο πατέρας του Τάσου Ισαάκ. Θυμήθηκα τη μάνα μου. Ήμασταν στο δωμάτιό της, σιδέρωνε με την τηλεόραση ανοιχτή. Όταν τα επεισόδια φούντωσαν κι ακούστηκε ότι υπάρχει νεκρός, άφησε το σίδερο όρθιο στη σιδερώστρα. Κόλλησε το βλέμμα της στην τηλεόραση, «Χριστέ μου», κάτι σαν κλάματα εκείνη, κάτι σαν παγωμάρα εμείς, έντεκα-δώδεκα χρονών παιδιά, χωρίς ιδέα τότε τι είναι η Κύπρος, η πατρίδα της.

[Ύστερα χάζευα τις φωτογραφίες και θυμήθηκα ότι την κόρη του, αγέννητη τότε, τη βάφτισε ο Θεόδωρος Πάγκαλος. Fail]



Φράγκων
Μαρτίου 5, 2012, 7:16 μμ
Filed under: Uncategorized

Είχε έναν ήλιο απρόσμενα ζεστό, πρώτες μέρες του Μάρτη, απ’ αυτούς που σε κάνουν να ανακουφίζεσαι πως επιτέλους έφτασε η άνοιξη. Γυαλιά δεν μπορούσα να φορέσω, γιατί με ενοχλούσαν μες στο κράνος, νόμιζα θα έσπαγαν στα μηνίγγια μου [σ’ αυτό το σημείο μού ήρθαν στιγμιαία στο νου στιγμές από ένα πιθανό τροχαίο και συγγενείς να λένε με πίκρα «αν δε φορούσε τα γυαλιά…»]. Συνέχεια



Ήταν αναμενόμενη η τραγωδία στη Γάζα
Μαΐου 31, 2010, 1:49 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, Uncategorized

Δεν με σόκαρε η δολοφονική επίθεση των Ισραηλινών απέναντι στους ακτιβιστές. Αντίθετα, παρακολουθώντας την πορεία των αποστολών τους, την περίμενα προ πολλού. Ούτε το ότι οι Iσραηλινοί επενέβησαν σε διεθνή ύδατα-κι αυτό το κάνουν κατ’ εξακολούθηση. Η είδηση ποια είναι; Ότι οι Ισραηλινοί είναι κακοί, αδίστακτοι και ανεξέλεγκτοι; Η είδηση είναι οι 19 νεκροί. Που είχαν τη γενναιότητα ή τον ρομαντισμό ή την τρέλα να μπουν σ’ αυτό το καράβι γνωρίζοντας -;- τον κίνδυνο, κι έπεσαν τελικά νεκροί στο όνομα της Λωρίδας της Γάζας. Συνέχεια