Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Η σκέψη της ημέρας
Δεκέμβριος 30, 2009, 5:53 μμ
Filed under: par me

(…)
Αυτό που μένει από το σημερινό σκηνικό, ως μία αφηρημένη σκέψη που προσπαθώ να την εντάξω σε μια γενικότερη διαπίστωση, είναι ότι κι η φύση της δουλειάς μας είναι τέτοια, αλλά κι η ίδια η ζωή, που θα πρέπει να ανεχτούμε πολλές σφαλιάρες και δύσκολες ώρες ακόμα.

Για έναν περίεργο, τελείως αυθαίρετο λόγο, όταν ήμουν 20 θεωρούσα ότι η ζωή μου είχε στρωθεί κι ότι λίγο πολύ την είχα ορίσει και θα παρέμενε κάπως έτσι για πάντα. Πολύ γρήγορα όλα ανατράπηκαν κι εγώ έκπληκτη διαπίστωσα ότι η ζωή κάθε άλλο παρά επίπεδη είναι. Πιο πρόσφατα, τώρα στις χριστουγεννιάτικες διακοπές, η είδηση ότι η θεία μου, στα 50φεύγα της έπαθε κατάθλιψη, αλλά και μια συζήτηση με τον μπαμπά μου, που μου εξηγούσε πόσο δύσκολες είχαν γίνει οι συνθήκες εργασίας του τα τελευταία χρόνια, λόγω πολιτικών παιχνιδιών στην πλάτη του, σχεδόν με σόκαραν, διαπιστώνοντας ότι όσο μεγαλώνεις, παρά τον όποιο βίο έχεις ήδη διαγράψει, η ζωή μπορεί ακόμα να σου σέρνει σφαλιάρες στην ψυχολογία, στη δουλειά, στην οικογένεια, παντού.

Μην τρομάζεις. Αν η ελπίδα, καθώς λένε -κι εγώ το ασπάζομαι-, προέρχεται από τους απελπισμένους, έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι όσο τυχεροί ήμασταν ως τώρα, άλλα τόσο θα είμαστε στα χρόνια που θα ‘ρθουν. Απλώς, φοβάμαι μην συνηθίσω τα χτυπήματα και γίνω σκληρή.

ΥΓ: Ψάχνοντας για φωτό να εμπλουτίσω το post, έπεσα πάνω σ’ αυτές. Κι ύστερα σου μιλάω για γκίνια…

Advertisements


25 Things I’ve Learned About Journalism
Δεκέμβριος 30, 2009, 3:10 μμ
Filed under: ελληνικά, media, par me

4. Someone somewhere will always be upset about any given story I’ve written.

(well now that I’ve experienced it, maybe that’s the point of the job…)



Review: Κόκκινο στην πράσινη γραμμή
Δεκέμβριος 29, 2009, 11:25 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, terra

Τέλειωσα ψες το αμφιλεγόμενο βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη «Κόκκινο στην πράσινη γραμμή» (Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009, 447 σελ). Από λογοτεχνικής πλευράς, το βιβλίο έχει καλή γραφή, συχνά τολμηρή, με πολλούς καλοχτισμένους χαρακτήρες. Κυλά άκοπα, γρήγορα, σχεδόν με αγωνία για τη συνέχεια, αναδρομές και διαδοχικές ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον για την πλοκή αμείωτο, μέχρι και την τελευταία γραμμή. Συνέχεια



Minefield UN4426A
Δεκέμβριος 15, 2009, 10:52 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra


Το όχημα της UNFICYP χαιρέτισε τον σκοπό στο τελευταίο ελληνοκυπριακό φυλάκιο στην Αγλαντζιά και χώθηκε στη νεκρή ζώνη. Δρόμος τραχύς, μες στα χωράφια, τον διαβαίνουν πια μόνο τα βαριά οχήματα των Ηνωμένων Εθνών. Καθώς προχωράμε προς το ναρκοπέδιο, γύρω μας απλώνεται μια πράσινη, χειμωνιάτικη γη, μάλλον ένα από τα πιο παρθένα τοπία της Κύπρου σήμερα, αλλά σίγουρα και ένα από τα πιο επικίνδυνα. Συνέχεια



2000+9
Δεκέμβριος 15, 2009, 10:05 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

Διαβάζοντας αυτό (βλ. τέλος), διερωτήθηκα μήπως «πρέπει» να κάνω κι εγώ απολογισμό της δεκαετίας που πέρασε. Εδώ που τα λέμε, και τι να πρωτομετρήσω σ’ αυτά τα δέκα συναρπαστικά χρόνια;

Θυμάμαι όμως καλά πώς ήταν η ζωή 10 χρόνια πριν. Είχα γράψει γιορτινές ευχές στα τζάμια του δωματίου μου με κείνο το λευκό χριστουγεννιάτικο σπρέι που δεν καθαρίζει με τίποτα (κι έτσι κράτησα το «happy new year» μέχρι το Μάρτιο κι η φίλη Σαρδέλα από το απέναντι μπαλκόνι μ΄έκραζε). Με τους φίλους μαλώναμε αν ήταν ή όχι το 2000 το Millenium και με τα αγαπημένα μου ξαδέρφια κάναμε περιπαικτικά πανηγύρια στο σπίτι, όταν το πρωί της σκοτεινιασμένης, βροχερής παραμονής,ο ΑΝΤ1 (ναι, βλέπαμε ΑΝΤ1 ακόμα τότε) συνδέθηκε με ένα νησί της Ωκεανίας για να μεταδώσει την πρώτη αυγή του 2000. Στο ρεβεγιόν, δεν θυμάμαι πώς, είχαμε ξεμείνει με τους γονείς ως τις 11.30 και καταλήξαμε τα μεσάνυχτα να πληρώνουμε φέσι στη γιορτή ενός ξενοδοχείου. Αστικά γοητευτική παρακμή-έχω ακόμα το καπελάκι δώρο για ενθύμιο.



Δεκέμβριος 11, 2009, 9:32 μμ
Filed under: ελληνικά, media, news, terra

Επικίνδυνα πράγματα.