Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


μια ήσυχη μέρα σε μια ήσυχη χώρα…
Ιουλίου 26, 2007, 12:58 πμ
Filed under: ελληνικά, news, terra

Ήθελα να γράψω για τη συγκλονιστική χθεσινοβραδινή εμπειρία που είχαμε μπλακ άουτ στη γειτονιά για 12 ώρες, που έμεινε η γιαγιά χωρίς οξυγόνο όλη νύχτα, που έπιασα τον υπάλληλο της ΔΕΗ στις 2.00 κυριολεκτικά στον ύπνο και που συνέβησαν πολλές γκαντεμιές μαζί.

Ήθελα… Συνέχεια



Περαία-dejavu
Ιουλίου 23, 2007, 2:04 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra

Πέρσι, σαν προχθές, στο Αμβούργο, είχαμε κάνει ένα έκτακτο πάρτι στην εστία κι είχαμε γίνει ντέφι με τη Βίκυ από τα κρασιά.

Φέτος, προχθές, ήμουν και πάλι σε πάρτι (με μπύρες, χωρίς παρενέργειες).

Πέρσι, σαν χθες, στο Αμβούργο, είχαμε μαζευτεί όλη η παρέα σε ένα πάρκο στην Altona, με θέα στο ποτάμι και την πόλη ολόκληρη, για τον αποχαιρετισμό του Ψαριού. Δεν πίναμε, γιατί κρατούσε ακόμα το hangover, μαθαίναμε χορούς (συρτάκι) και μετακινούμασταν με τα πρώτα τραίνα της αυγής.

Φέτος, χθες, πήραμε δυο αμάξια και καταλήξαμε σε μια παραλία, στην Περαία. Εκεί που τελειώνουν τα φώτα της παραλίας, κάτω από το σπιτάκι ενός ναυαγοσώστη. Δεν πίναμε, γιατί οδηγούσαμε, μαθαίναμε χορούς (λάτιν) κι είχαμε θέα την πόλη ολόκληρη και τη θάλασσα.

Καμιά φορά είναι όμορφο να ξαναζείς κάποιες στιγμές, με διαφορετικές μονάχα παραμέτρους…

post soundtrack: Αλκίνοος Ιωαννίδης-Απόγευμα στο δέντρο
Ο κόσμος ξεμακραίνει,είναι βράδυ,μη μιλάς/ωραία στιγμή μου ξένη,στάσου λίγο αν μ’αγαπάς/Βαθαίνουν τα πηγάδια,το φεγγάρι οταν κοιτάς/ζωή μου που’ σαι άδεια,γέλα λίγο αν μ’ αγαπάς



Θεσσαλονίκη, Ιούλιος του 2007
Ιουλίου 22, 2007, 2:53 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

salonica_paralia_2007
Φέτος το καλοκαίρι δεν αποδράμω σε κοντινούς προορισμούς για μπάνιο. Ποτέ δεν το έκανα. Μάλλον φταίει που δε συμπαθώ την πολυκοσμία και είμαι άνθρωπος του βουνού.
Αντί για αυτό, τα Σαββατοκύριακα, μένω στην πόλη που -συνήθως βράζοντας- ξερνάει ανακουφιστικά την τρέλα της εβδομάδας που πέρασε.
Τα πρωινά κλειδώνομαι στο σπίτι περιμένοντας τον ήλιο να δύσει και τις νύχτες παίρνω το αμάξι και ανακαλύπτω τις πιο μυστήριες γωνιές της πόλης, βρίσκοντας νέους λόγους για να την αγαπήσω.
Από ένα ψηλό μπαλκόνι στη Μελενίκου οι αποστάσεις μεγαλώνουν, καθώς μπροστά μου ξεδιπλώνονται πανοραμικά μία-μία δεκάδες γωνιές που με φιλοξένησαν για κάποιες ώρες, από το Πολυτεχνείο ως την Έκθεση κι από την Ευαγγελίστρια ως το Συντριβάνι.
Στη Μαρτίου -την πιο ωραία γειτονιά της πόλης, όπου, μάλλον όχι τυχαία, γεννήθηκα- ανακαλύπτω μες στα κίτρινα φώτα παλιά αρχοντικά και κρήνες με περίεργες επιγραφές. Σε μια μυστήρια βραδιά, καθώς ο αέρας στην οδό Κρήτης σκορπούσε τις μυρωδιές των δέντρων δημιουργώντας ατμόσφαιρα νησιώτικης Χώρας, πέφτω πάνω σε ένα γνώριμο αμάξι. Νωρίτερα, από ένα εκκλησάκι στα ανατολικά, η πόλη μοιάζει με νησί καθώς από τις πλάτες μας ακούγονται σουξέ στα ντεκ του ναυτικού ομίλου.
Περιμένοντας το καλοκαίρι, που αρχίζει πάντα μόνο όταν για κάπου μπαρκάρω, αισθάνομαι φέτος ότι το ταξίδι είναι διπλό: Ένα εκτός και ένα μεγάλο εντός των τειχών της πόλης…

Post playlist: The Doors – Take it as it comes
Go real slow/You like it more and more/Take it as it comes/Specialize in havin’ fun



Αδράνεια
Ιουλίου 15, 2007, 12:17 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Έχει χαλάσει η μεγάλη σκάλα του αυτοκινήτου και το σέρβις είναι προγραμματισμένο για την επόμενη βδομάδα.

Μέχρι τότε οι βραδινές μου βόλτες περιορίζονται σε μικρές προσεγμένες ταχύτητες και τα σινιάλα απαγορεύονται. Προπάντων αυτά.

Χθες βράδυ, λοιπόν, καθώς κατέβαινα απ’ το Ωραιόκαστρο κι είχα πάρει τις στροφές αγκαλιά γιατί δεν ήξερα μες στο σκότος τι έπεται, εμφανίστηκε από το αντίθετό μου ρεύμα ένα αμάξι να έρχεται καταπάνω μου.

Νόμιζα πως επρόκειτο για προσπέραση, δεν ανησύχησα, μάλλον αδράνησα και περίμενα, καθώς οι στιγμές μειώνονταν δραματικά, να επανέλθει, διότι δεξιά δεν μπορούσα να πάω, είχε χαντάκι.

Αδράνεια. Τα φώτα δεν μπορούσα να τα παίξω, μα κόρνα δεν πάτησα, μήτε πήγα δεξιά, γιατί δεν ένιωσα τον κίνδυνο.

Κι αν δεν άκουγα, μες στη νηνεμία του χαμού, τη φωνή του συνοδηγού να ουρλιάζει το όνομά μου, δε θα ‘στριβα το τιμόνι δεξιά και η σύγκρουση θα ήταν αναπόφευκτη.

Αδράνεια.



Izmir?
Ιουλίου 3, 2007, 9:38 μμ
Filed under: erasmus, ελληνικά, news, terra, travel

Στο μέσο της εξεταστικής, για να μην κολλήσει το μυαλό μου από τους λογάριθμους, σχεδιάζω το ταξίδι του καλοκαιριού και επόμενο τρελό μου εγχείρημα (μετά τη βόλτα μου στα Κατεχόμενα, το 2005):

Θεσσαλονίκη->Λέσβο κι από κει με το βαπόρι στο Δικελί. Κι από το Δικελί με λεωφορείο ή τραίνο ή οτοστόπ (μάλλον αστειεύομαι) στη Σμύρνη, Συνέχεια



frapology
Ιουλίου 3, 2007, 4:28 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Πίνω τον καφέ μου σκέτο. Συνήθως με γάλα.
Αλλά με ζάχαρη όχι. Ποτέ δε βάζω ζάχαρη και όποτε παραγγέλνω καφέ η παραγγελία είναι πάντα στείρα και απλή: «Σκέτο με γάλα».
Δηλαδή, χωρίς ζάχαρη. Συνέχεια