Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Μεν τα κόφκεις τα μαλλιά σου…
28 Νοεμβρίου, 2005, 7:20 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

[θείο τραγί, ακούει;]

Στις βόλτες μας το καλοκαίρι στην Κύπρο συχνά ακούγαμε Love fm, που εκπέμπει απευθείας από την Αθήνα. Κάποια στιγμή στο αυτοκίνητο, κι ενώ ο Love fm έπαιζε Bonnie Tyler που θα ‘δινε συναυλία στο νησί, η Μάρω θυμήθηκε έναν παραγωγό του σταθμού, τον Τάσο Τρύφωνος (Βήμα tv-magazine), που ‘ναι Κύπριος και κάποια στιγμή έφερε στην εκπομπή του κυπριακά παραδοσιακά τραγούδια και τα «μετέφραζε».

Επρόκειτο για την Κυριακού Πελαγία (Πελαγία είναι το επώνυμό της), από το χωριό Παραλίμνι της επαρχίας Αμμοχώστου, που είναι το «αηδόνι της Κύπρου», κάτι σαν την Έφη Θώδη και τα κλαρίνα της για την Αιτωλοακαρνανία ή τη Δόμνα Σαμίου σε εθνικό επίπεδο (ταιριάζουν και στην ηλικία).

Ψες λοιπόν, αφού ο ιππότης είχε δουλίτσες και δε βρεθήκαμε, έμεινα σπίτι και χάζεψα σε κάποια φάση το Γρηγόρη Αρναούτογλου, το παιδί του Βορρά. Ο Γρηγόρης είχε καλεσμένους μια ομάδα Κυπρίων χορευτών που, ντυμένοι με τις παραδοσιακές κυπριακές στολές, ήρθαν για να σπάσουν on air το ρεκόρ των 24 ποτηριών στον περίφημο «χορό του ποτηρκού». Πρόκειται για έναν από τους παραδοσιακούς χορούς του νησιού, όπου ο βρακάς Κύπριος καλείται να χορέψει στους ρυθμούς της ντόπιας λύρας έχοντας στο κεφάλι του μια στίβα από ποτήρια. Τελικά ο Γιωρκής κατάφερε όχι μόνο να σπάσει το ρεκόρ, αλλά και να μου φτιάξει διαολεμένα το κέφι. Για αντίστοιχα αποτελέσματα, παραθέτω σε mp3 το κυπριακό σουξέ της Κυριακού «Είπα σου χτενίστου λίο» με τη σχετική απόδοση στην κοινή νεοελληνική, τηρώντας έτσι και παλαιότερη σχετική υπόσχεση περί της διαλέκτου στο θείο τραγί.

Είπα σου χτενίστου λίο

Σου είπα να χτενιστείς λίγο

Τζι εν φεύκεις που το γυαλίν

Κι εσύ δε φεύγεις από τον καθρέφτη

Μα αγαπώ σε όπως είσαι

Μα σ’ αγαπάω όπως είσαι

Τζι αστειεύκω σε, πελλή

Και σε πειράζω, τρελλή!

Πα’ στα μαύρα σου τα μάτκια

Πάνω στα μαύρα σου μάτια

Μεν την βάλλεις τη χολλά

Μη τις βάζεις τις βαφές

Γιατί έχουσιν δικήν τους

Γιατί έχουν τη δικιά τους

Τζιαί η ξένη εν κολλά

Και η ξένη δεν κολλά

Μεν τα κόφκεις τα μαλλιά σου

Μην τα κόβεις τα μαλλιά σου

Άφηστα να κρεμαστούν

Άστα να κρέμονται

Τζι εν να σε καρτζελετήσω[1]

Κι εγώ θα σε βάλω αντικρυστά

Με τη μάνα του Χριστού

Με τη μάνα του Χριστού

Είπα σου να μεν πιστεύκεις

Σου είπα να μην πιστεύεις

Μεν ακούεις κανενού

Να μην ακούεις κανένα

Τζι έχω σε ζωγραφισμένη

Κι εγώ σε έχω ζωγραφισμένη

Στην καρδκιά μου τζιαί στο νου

Στην καρδιά μου και στο νου

[Αν το post έχει σουξέ, θα ακολουθήσουν τα «Ρυάλια» του Βιολάρη.]

[1] Το ρήμα «καρτζελετήσω» είναι συγγενές του καρσιλαμά, εξ’ ου και η έννοια του «αντίκρυ»

«Είπα σου» στίχοι
«Είπα σου» mp3
Κυριακού Πελαγία 



ΑΕΚ είμαι…
28 Νοεμβρίου, 2005, 7:10 μμ
Filed under: ελληνικά

Αλλά τα κωλόπαιδα δε μ’ αντιπροσωπεύουν.

Δε θέλω ούτε τους συνδέσμους τους, ούτε τα συνθήματά τους, αν πρόκειται στην παραμικρή ευκαιρία να αρπάζουν καδρόνια και να ρίχνουν μολότοφ.

Δεν πιστεύω στις συνωμοσίες που εμφανίζονται πάντα σαν άλλοθι. «Μας προκάλεσε η αστυνομία, μόνο εμάς προκαλεί». «Δηλαδή», να απαντώ, «τάσσεσαι με τους αλήτες που στην πρώτη πρόκληση τα σπάνε;». «Εγώ τι να κάνω; Το κράτος τους θέλει…Το σύστημα βολεύεται με τους αλήτες…».

Δε βολεύεται το σύστημα, πασά μου. Εσύ βολεύεσαι. Που αρνείσαι να παραδεχτείς ότι κάποιος που φορά το ίδιο κασκόλ με σένα και τις Κυριακές γεμίζει το γήπεδο μπορεί είναι τόσο ηλίθιος.

Ωραίοι είναι οι σύνδεσμοι όταν οργανώνουν εκδρομές κι όταν εφευρίσκουν συνθήματα. Αλλά μην ξεχνάς πως είναι πάντα σύνδεσμοι, και στην κακή στιγμή θα στηρίξουν το δικό τους παιδί, που τα ‘σπασε μεν, αλλά «ήταν σε άμυνα».

Φταίει η αστυνομία, που πάντα μας προκαλεί και πάντα είναι ανεπαρκής.

Και φταίει και το σύστημα, που υποθάλπτει τέτοιες σκηνές και ποτέ δεν τιμωρεί τους φταίχτες (των άλλων ομάδων).

Ξέρεις κάτι; Χέστηκα και για την αστυνομία και για το σύστημα. Εγώ μπορώ να κάνω κάτι για να σωθεί η κατάσταση;

Μπορώ. Να έχω ανοιχτά τα μάτια και να μη δικαιολογώ τους ενόχους.

ΥΓ: Και τώρα μου βρίσκεις «μελοδραματικά» τα εξώφυλλα που δείχνουν ωμές τις αλητείες τους. Τα χυδαία σου συνθήματα είναι ομορφότερα;

Τα σέβη μου στην “Sportime” που έθεσε μόνη της το soundtrack στο παρόν post: «Κάποτε θα ‘ρθουν» του Παύλου Σιδηρόπουλου (στχ. Λευτέρης Παπαδόπουλος, μουσ. Μίκης Θεοδωράκης).

ΥΓ2: «Ίσως ο Ντάνος Κρυστάλλης, γραμματέας αριστερής νεολαίας και ταυτοχρόνως πράκτορας μυστικών υπηρεσιών, να ήταν εκείνος που έδωσε το καλύτερο ψυχογράφημα των οπαδών του μύθου της συνωμοσίας. “Μετείχα σε διάφορες πολιτικές διαδικασίες, τις οποίες θεωρούσα από πλαστές έως υποτυπώδεις”, δήλωνε μετά τη σύλληψή του.“Πάντοτε στο μυαλό μου ήταν σχηματισμένο το είδωλο όπου οι μηχανισμοί και οι μυστικές υπηρεσίες καθόριζαν τα πάντα. Ήμουν, δηλαδή, σε ένα καθεστώς φοβίας και λατρείας, ταυτόχρονα, για την εξουσία” ».

[Νικήτας Λιοναράκης 2001: Οι συνέπειες του «γατόσκυλου» (Αθήνα: Εκδόσεις Παπαζήση)]

ΠΑΕ ΑΕΚ
Original 21
aek news
Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία
Ένωση Ποδοσφαιρικών Ανωνύμων Εταιριών



Πουκάμισο
27 Νοεμβρίου, 2005, 2:55 μμ
Filed under: ελληνικά

[«Ωραίο δεν είναι το πουκάμισό μου;»
«Ναι, πολύ ωραίο. Τα αγαπώ πολύ τα πουκάμισα, απ’ όταν ήμουν οχτώ χρονών. Μου θυμίζουν τον παππού μου»…]

Το δεύτερο εγκεφαλικό επεισόδιο σε ένα χρόνο τον είχε τσακίσει τον παππού. Λίγους μήνες μετά είχε απομείνει ανάπηρος και τυφλός να υπομένει καρτερικά μες στους πόνους το τέλος. Ήταν μέσα Ιουνίου, μόλις είχαν κλείσει τα σχολεία μας για καλοκαίρι, όταν μας πήραν οι γονείς να τον δούμε για τελευταία φορά.

Ξυπνήσαμε πάλι πρωί για το μακρύ ταξίδι. Λίγο πριν μπούμε στο αμάξι, ο μπαμπάς μού είπε: «Κόψε ένα λουλουδάκι απ’ τον κήπο να το δώσεις στον παππού να χαρεί». Έτρεξα κι έκοψα ένα πορτοκαλί, «Καραγκιόζη», θαρρώ το λέγαμε μεταξύ μας, δε μ’ άρεσε κι ιδιαίτερα, αλλά ήταν το μόνο που το οκτάχρονο αδύναμο χέρι μου μπορούσε να κόψει από τον κήπο. Το ‘βαλα στην τσέπη του πουκαμίσου μου και μπήκα στο αυτοκίνητο.

Το ταξίδι διαρκούσε έξι ώρες. Τις πεντέμισι συνήθως κοιμόμουν για να αποφύγω τις ζαλάδες. Τρία παιδιά πίσω, στριμωγμένα, με συχνούς καβγάδες για το ποιος απλώθηκε στα τετραγωνικά εκατοστά ποιού, κουνιόμουν συνέχεια και το λουλούδι το ‘χα ξεχάσει στην τσέπη.

Μόλις φτάσαμε στο χωριό πήγα στο κρεβάτι να βρω τον παππού. Μύριζε πάλι halls. Αγκάλιασα το αδύναμο σώμα του προσεκτικά, μην πειράξω τον ορό. Ήθελα να μείνω σε εκείνη τη ζεστή, καρό αγκαλιά για πάντα. Ύστερα θυμήθηκα το λουλούδι. Έβαλα το χέρι στην τσέπη κι έβγαλα μια ταλαιπωρημένη πορτοκαλί χαλκομανία… «Αυτό το έκοψα για σένα, να με θυμάσαι».

Έβαλε τα χέρια του στα δικά μου, ανίχνευσε την ομοιότητά μας στα δάχτυλα, χάιδεψε τα αυλάκια μου κι ύστερα πήρε στα χέρια του το λουλούδι και το ψηλάφισε. Δε θυμάμαι να μίλησε, μήτε να αντέδρασε με χειρονομία.
Μονάχα τη θαμπάδα στα γυαλιά του θυμάμαι…



Λευκωσία 1974-{1996-2001-2003-} 2005…
27 Νοεμβρίου, 2005, 2:52 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, media

Πότε ήταν που χάθηκα στον Άγιο Δομέτιο, πλησίασα την πράσινη γραμμή και με πήγαν στην αστυνομία να βρω το δρόμο μου; Πότε ήταν που ο στρατός μου κατέσχεσε επιτόπου το φιλμ, ή η αστυνομία έψαξε τις πινακίδες, βρήκε το σπίτι και χτύπησε την πόρτα ζητώντας να μου σβήσει τα βίντεο απ’ το αεροδρόμιο; Και πότε πρόλαβα να δείξω ταυτότητα και να περάσω απ’ την άλλη πλευρά; Περνάν τα χρόνια, πέφτει το τείχος



Κυθρέα
22 Νοεμβρίου, 2005, 1:11 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Κυθρα

«Οι εκρήξεις που ακούστηκαν γύρω στις 10

το βράδυ στη Λευκωσία προέρχονταν από

την περιοχή της κατεχόμενης Κυθρέας.»

(Νυχτερινή ανακοίνωση της Αστυνομίας 6.8.1984)

Απόψε το σπίτι που γεννήθηκα

τ’ ανατινάζουν ολονύχτιες εκρήξεις

πυροβόλων.

Οι πυρκαγιές των παιδικών μας χρόνων

να σφάζουν τον ουρανό

πύρινα σώματα νεκρών

να μας δαγκώνουν τα χέρια

δρόμοι να φτερουγίζουν μεσίστιοι

παιδιά ξεχασμένα στους δρόμους

μνήμη βυθισμένη στα δόντια αφέγγαρης νύχτας

καθώς ο έρωτας αγκομαχά ανάπηρος.

Κι εσύ περπατάς αμέριμνη

σ’ ανεσκαμμένες γειτονιές

με μια μυρσίνη φωτός φωτός στα παγωμένα δάχτυλα

περβόλια να ηχούν χαρμόσυνα

στο αντιφέγγισμα της μέρας

νερά που ταξίδεψαν καιρό

πάνω στη ράχη της θάλασσας

Κεφαλόβρυσα ξεχασμένα να εκβάλλουν στο θάνατο.

Πού να σε βρω

βυθισμένος σ’ ανακοινωθέντα

και δελτία νεκρών

η νύχτα μιας έρημης πόλης

να μας τινάζει τη μνήμη

γυναίκες π’ απόμειναν σκυφτές

πάνω σε μνήματα δέντρων

πράσινα φυλλώματα βουνών

να σου σκεπάζουν το πρόσωπο

εωθινός κατοπτρισμός

μες στα τοιχώματα μιας μέρας ξεριζωμένης.

Το άλλο βράδυ

η νύχτα κατέγραφε τους βόμβους

από το πληγιασμένο σώμα σου.

[Νίκου Ορφανίδη «Κυθρέα»,

«Κυπριακή ποίηση και πεζογραφία», Εκδόσεις Κέδρος-Πανεπιστήμιο Αθηνών, 2002]



Statistics [Pope is dead, baby, Pope is dead]
22 Νοεμβρίου, 2005, 3:08 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

1981
1) O πρίγκιπας Kάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Eυρώπης
3) O Πάπας κόντεψε να πεθάνει

2005
1) O πρίγκιπας Kάρολος παντρεύτηκε
2) H Liverpool έγινε πρωταθλήτρια Eυρώπης
3) O Πάπας απεβίωσε

Eάν ο Πρίγκιπας Kάρολος θελήσει να ξανά παντρευτεί
και η Liverpool βρεθεί πάλι στο τελικό της Champions League,
παρακαλώ,

Ας ενημερώσει κάποιος τον Πάπα!



Αναρχία
22 Νοεμβρίου, 2005, 2:59 πμ
Filed under: ελληνικά
Αναρωτιέμαι ποιο να ‘ναι τάχα το χειρότερο…
Post soundtrack: Ενδελέχεια-«Πεζό»: «Να ψάχνουμε προσέγγιση…κάτω από τις κόρνες των οχημάτων…»


Ξενερώστε μας!
21 Νοεμβρίου, 2005, 7:21 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, media

[Αισθάνομαι σαν θεάτρια σε μια γρήγορη παρτίδα πιγκ πογκ: Η μπάλα δεξιά, η μπάλα αριστερά, ω! Τι δυνατό χτύπημα! Ισοπαλία- ο αγώνας πάει στην παράταση…
Ζαλίστηκα, κόφτε το…]

Έχουμε και λέμε. Θέμος κράζει Τεγόπουλο. Τεγόπουλος διώχνει Θέμο. Θέμος συναντά Μάκη, τρωγοπίνουν σε ένα αφρόλουτρο και εκδίδονται μαζί ως «ΘΕΜΑ». Το ΘΕΜΑ έχει θέμα, dvd και μια μεγάλη εταιρία κινητής τηλεφωνίας για χορηγό. Πουλάει τρελά και χτυπά την ομάδα του Mega.

Στο μεταξύ ο Flash του Κόκκαλη τινάζει πέταλα. Ο Μάκης, νιόπαντρος με χλιδάτη τελετή, -φέρεται να- καλοβλέπει την αγορά τού υπό κατάρρευση σταθμού, αλλά το θέμα δεν ακούγεται: Είναι η Κυριακή που ο Ρεγκούζας βλέπει στην «Ζούγκλα» την πολιτική του καριέρα να κλυδωνίζεται εν μέσω σκανδάλων.

Ο Μάκης τα χώνει. Τα χώνει παντού.

Μέχρι που τα χώνει στο σύμβολο της «Ελευθεροτυπίας» των πολλών κυριακάτικων φύλλων.

Το σύμβολο απαντά με συνεχή δημοσιεύματα. Η γραφίδα στο σήμα της εφημερίδας έχει τώρα πια σαφή στόχο: Το Μάκη [ή μήπως εμάς που μείναμε μόνοι;].

Σήμερα η «Ε» βάζει τον πόλεμο στο εξώφυλλό της.

The war is on;
But the game is over.

Ξενερώστε μας κι άλλο…

Πρόλαβαν:
*Tyxod
*Marina

post soundtrack: «Θέλω το χρήμα σας, τη δόξα, τις καρδιές σας, ετοιμαστείτε για το γλέντι της ζωής σας!» [Τρύπες-«Λα λα λα»]



Τώρα, εγώ να πάω στο φεστιβάλ κινηματογράφου;
18 Νοεμβρίου, 2005, 10:43 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Θα πάω στο φεστιβάλ…

*

…για να δω τις ταινίες του Μπίστικα…

*

…για να πιώ καφέ στο Μουσείο Φωτογραφίας…

*

…για να δω το αγαπημένο μου λιμάνι με κόσμο να χάνεται στην ομίχλη…

*

…για να απαντήσω αντιδραστικά σε όσους πιστεύουν πως δε νοείται Σαββατόβραδο χωρίς μπουζούκια…

*

…για να μάθω πώς λεγόταν το Φεστιβάλ πριν το ’66…

*

…για να ξέρω τις απαντήσεις σε μελλοντικές παρτίδες trivial…

*

…για να μάθω πού διάολο τραβήχτηκε η εκπληκτική φωτογραφία της αφίσας του φεστιβάλ…

ΔΕ θα πάω στο φεστιβάλ…

*

…γιατί αρκετές ταινίες τις έχω δει και με χαλάει η επανάληψή τους σε φεστιβαλικό περιβάλλον

*

…γιατί όπως πάντα οι προβολές που με ενδιαφέρουν είναι σε άβολες ώρες…

*

…διότι τώρα έχω κι άλλη αγκαλιά να τυλιχτώ απ’ αυτή της ομίχλης…

*

…για να ροκάρω πάλι στο “It’s only” παρακαλώντας τον dj να παίξει Doors…

*

…γιατί ξέρω πως λεγόταν «Εβδομάδα ελληνικού κινηματογράφου»…

*

…για να χωθώ πάλι κάπου παίζοντας trivial…

*

…για να ανακαλύψω δικά μου μέρη για όμορφες φωτογραφίες…


«Ο Σαρκοζί δε μ’ αρέσει καθόλου, μιλά όπως το Χίτλερ»…
16 Νοεμβρίου, 2005, 10:43 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

Η θεία από το Παρίσι (Βερσαλλίες) μου γράφει για τα γεγονότα των προηγούμενων ημερών:

«Τα γεγονότα ησύχασαν τώρα. Έκαψαν και στην πόλη μας 5-6 αυτοκίνητα, αλλά όχι κοντά μας. Στην άλλη άκρη της πόλης που έχει πολυκατοικίες. Κοντά μας είναι μονοκατοικίες. είναι ησυχία προς το παρόν. Ως γεγονός όλος ο κόσμος φοβόταν μήπως εξαπλωθεί το κακό και στα τραίνα. Η κόρη μου πάει με το τραίνο Παρίσι κάθε μέρα και ανησυχούσα.

Ο Σαρκοζί δε μ’ αρέσει καθόλου, μιλά όπως το Χίτλερ. Δυστυχώς πολλοί Γάλλοι συμφωνούν μαζί του. Σαν να έκαναν επίτηδες για να ρίξουν όλα τα λάθη στους ξένους, έτσι να του πουν μπράβο και να συνεχίσει την πολιτική του.

Ανάμεσα στους ξένους που έκαιγαν αυτοκίνητα ήταν και πολλοί Γάλλοι. Ήταν παιδιά, οι παραπάνω το έκαναν σαν παιχνίδι για να τους δείχνουν στην τηλεόραση»…