Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


1:44 πμ
Νοέμβριος 30, 2006, 1:44 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Do You Love Me? Lyrics

Artist: Nick Cave And The Bad Seeds
Album: Best of Nick Cave & The Bad Seeds



Αγρίνιο
Νοέμβριος 28, 2006, 10:06 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, news, par me, terra

Το δικό μου το χωριό είναι 30 λεπτά μακριά από τα Καλύβια και τη Λεύκα. Όχι, δεν τα ήξερα αυτά τα χωριά, όπως δε γνωρίζει κανείς τα μικροχώρια της Νότιας Ελλάδας, κι ας είναι η Αιτωλοακαρνανία o μεγαλύτερος νομός της χώρας.

agrinio_map
Στα μέρη μας οι άνθρωποι είναι ευέξαπτοι και κυκλοθυμικοί. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μέχρι σήμερα παρατηρώ με τρόμο την κυνηγετική καραμπίνα που βρίσκεται πίσω από το ψυγείο του θείου του Γιάννη κι η μάνα μου όποτε έκανα να την αγγίξω έβαζε τις φωνές ότι «δεν είναι παιχνίδια αυτά». Μια φορά ο παππούς μου τα ‘βαλε με ένα γείτονα και έπιασε την καραμπίνα να πάει να τον βρει. Μονάχα η μάνα μου πήρε στα σοβαρά τον κίνδυνο και του ‘κοψε το δρόμο. Φαίνεται επειδή είναι η μόνη στην οικογένεια που δεν κατάγεται από αυτά τα μέρη.

Όταν ήμουν μικρή τις Κυριακές του Πάσχα μάζευα απ’ το έδαφος τα σκασμένα για την Ανάσταση φυσίγγια, τα ‘βαζα ένα-ένα στα δάχτυλά μου και έπαιζα με τα ξαδέρφια μου κλακέτες. Πρέπει να ‘μουν γύρω στα δέκα τη μοναδική φορά που πάτησα σκανδάλη στη ζωή μου, στο σπίτι ενός θείου μου, ο οποίος επέμεινε να θρέψει τον θαυμασμό μου για τον κρότο που έκανε κάθε λίγο με το όπλο του. Επειδή τη σκανδάλη δεν είχα δύναμη να την πατήσω ο θείος έβαλε τα δάχτυλά του πάνω στα δικά μου και με βοήθησε. Θυμάμαι την ορμή της καραμπίνας να με σπρώχνει πίσω και την υπόσχεσή μου, από φόβο, να μην ξαναπιάσω όπλο στα χέρια μου. Το θείο εκείνο δεν τον θυμάμαι πια, γιατί λίγα χρόνια μετά μάλωσε με το θείο το Γιάννη για τα χωράφια, πήγαν στα δικαστήρια κι οι σχέσεις της οικογένειας έκτοτε περιορίστηκαν σε ένα ψυχρό γεια.

Λοιπόν, η κατάρα αυτών των περιοχών, είναι που όποιος κατορθώσει να φύγει απ’ τα μέρη, γυρνάει πίσω μονάχα για να δει τη μάνα του. Πως η φύση εκεί κάτω, όσο όμορφη είναι, τόσο καταραμένη μοιάζει εκείνες τις ώρες τα βουνά ρίχνουν σκιές στα μάτια των ανθρώπων. Που θαρρείς πως στην Τριχωνίδα λιμνάζουν τα όνειρα των ντόπιων και δεν κάνουν τίποτα για τον τόπο τους, τα παιδιά τους, το μέλλον τους, παρά μονάχα για τα χωράφια και τα ζώα τους.

Δε φταίει που είναι όλοι έτσι και γενικεύω τόσο απλά τα γεγονότα-έχει βγάλει και διαμάντια ο τόπος. Φταίει που από το πρωί δε μου φεύγει από το μυαλό πως στη θέση θύτη ή θύματος θα μπορούσε άνετα να ‘ναι κάποιος δικός μου άνθρωπος κι εγώ μάρτυρας της ιστορίας…



I beg your bardon?
Νοέμβριος 28, 2006, 9:17 μμ
Filed under: blogging-pc, ελληνικά, travel

Μπήκα στο -κάποτε συμπαθές και χρηστικό- www.ktel.org να βρω πληροφορίες για ένα ταξιδάκι που λέω να κάνω και αντί της σελίδας αντίκρυσα την παρακάτω ανακοίνωση:

Αγαπητοί επισκέπτες της ιστοσελίδας μας,

Επειδή πολυδιαφημιζόμενο τηλεφωνικό κέντρο που παρέχει πληροφορίες τηλεφωνικού καταλόγου, άρχισε να δίνει τηλεφωνικά επ αμοιβή τα δρομολόγια των ΚΤΕΛ χρησιμοποιώντας τις πληροφορίες  που σας παρέχουμε δωρεάν, από σήμερα 28.8.2006 διακόπτουμε την λειτουργία της ιστοσελίδας και σύντομα θα σας παρέχουμε ακόμα καλύτερες υπηρεσίες.

Ε; Ποιος ήρθε;
Καταρχήν εξηγήστε μας τι έγινε. Ειρωνεία πουλάτε ή συνεργάζεστε με το γνωστό τηλεφωνικό νούμερο;

Σε κάθε περίπτωση, δικαιολογείστε να κατεβάζετε για αυτό το λόγο το site σας; Εκβιασμός είναι αυτό ή τους κρατάτε μούτρα;
Κι έχουν περάσει τρεις μήνες, πόσο σύντομα θα μας παράσχατε αυτές τις νέες υπηρεσίες;

[grrrreek internet 2006…]



Ακάμας
Νοέμβριος 23, 2006, 11:33 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, terra

Η καλύτερη ταινία που είδα -απόψε- στο φεστιβάλ. Κυπριακή.Εντάξει, η μουσική ήταν λίγο αίσχος και για να είμαι ειλικρινής με δυσκολία θα την ξαναέβλεπα. Αλλά ο Πανίκος Χρυσάνθου αιχμαλώτισε το ενδιαφέρον μου μέχρι τους τίτλους τέλους και κέρδισε το πιο θερμό μου χειροκρότημα.
akamas
Η ταινία πραγματεύεται τη σύγχρονη Ιστορία της Κύπρου (1946-1974), όπως αυτή κατοπτρίζεται μέσα από τον έρωτα ενός Τουρκοκύπριου και μιας Ελληνοκύπριας. Ο δημιουργός της λογοκρίθηκε από την κυπριακή κυβέρνηση, όταν το Υπουργείο Παιδείας αρνήθηκε τελικώς να εγκρίνει τη χορηγία της.
Ο λόγος για τον οποίο η ταινία δέχτηκε «πόλεμο» είναι μια μικρή σκηνή στην οποία ένας αγωνιστής της ΕΟΚΑ εκτελεί μέσα σε μια εκκλησία ένα χωρικό, φερόμενο ως προδότη. Ο Χρυσάνθου αποδίδει απλώς την πραγματικότητα των γεγονότων, αφού η ΕΟΚΑ δεν είναι δυνατό σε έναν αντάρτικο αγώνα να μην έκανε λάθη, ενώ δε θεωρεί αθώα και την άλλη πλευρά κάνοντας αναφορά στην ΤΜΤ (Τ/Κ εθνικιστές), την πρόωρη επιθυμία των Τουρκοκυπρίων για ταξίμ (διχοτόμηση), τους βασανισμούς Ελλήνων αιχμαλώτων ή την προπαγάνδα των Τούρκων πριν και μετά την εισβολή του ’74.

Βγαίνοντας από την ταινία έκανα το γύρο του Ολύμπιον μέχρι να βρω το Χρυσάνθου στο «Πράσινο δωμάτιο», πλάι στο Βούλγαρη, για να του πω δυο λόγια. Δεν άντεχα να του περισσότερα από «Συγχαρητήρια» και «Ευχαριστώ», κόντευαν να με πάρουν τα κλάματα από τις αλήθειες του.

Γύρισα στο σπίτι και προσπάθησα να πείσω τη μαμά μου να πάει στην αυριανή προβολή, να δει όχι απλώς την άποψη του δημιουργού, αλλά τη ζωή της την ίδια σε rewind, εφόσον η ιστορία διαδραματίζεται σε ένα ορεινό χωριό της Πάφου την εποχή που ήταν κι αυτή εκεί. Όταν έκλεισε τα αυτιά της υπερασπιζόμενη την ΕΟΚΑ, κατάλαβα απλώς πως ούτε ο Χρυσάνθου, ούτε η Κύπρος ούτε κανείς μας δεν έχει τύχη όσο οι αντιλήψεις είναι κολλημένες στο πνεύμα του ’50.

Τελικά την ταινία θα την ξαναέβλεπα. Ξανά και ξανά, από πείσμα στην Κυπριακή Δημοκρατία και την περασμένη μου γενιά που ό,τι παρέλαβε, μας το παρέδωσε ακόμη χειρότερο…

links:
Ακάμας – επίσημη ιστοσελίδα
Πανίκος Χρυσάνθου στον «Πολίτη»
blogoκουβέντα για τον «Ακάμα»



Film Festival is dead, baby
Νοέμβριος 22, 2006, 8:44 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, terra

Μετά από δύο μέρες περιπλάνησης στις αίθουσες νομίζω ότι το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης είναι σαν τη Διεθνή Έκθεση: Ελάχιστοι πληρώνουν είσοδο για να μπουν’ οι περισσότεροι έρχονται με προσκλήσεις και διαπιστεύσεις. Κι οι κρατικοί χορηγοί παλεύουν να κρατήσουν τους θεσμούς όρθιους. Όχι γιατί υπάρχει ελπίδα, παρά γιατί αν πεθάνουν κι αυτοί θα καταλάβουμε ότι η πόλη ψόφησε. Και βρώμισε.



AEK victorious (happy and glorious)
Νοέμβριος 22, 2006, 12:33 πμ
Filed under: ελληνικά, news

A.E.K.-Milan 1-0

[Ούτε για το φεστιβάλ -που μπήκα με μούφα διαπίστευση- θα πω σήμερα ούτε για τις ειδήσεις της ημέρας ούτε τίποτα… Για την Α.Ε.Κ.άρα μου θα γράψω και θα βλαστημίσω τον ΟΣΕ που δεν είχε νυχτερινό δρομολόγιο για να απολαύσω το ματς από κοντά…]

-Ποια είναι η αγαπημένη τηλεοπτική εκπομπή των οπαδών του Ολυμπιακού;
-Το «Μένουμε Ελλάδα» 😀



Πολυτεχνείο 2006
Νοέμβριος 17, 2006, 8:32 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

Ελευθερία έχουμε (ε;).
Στην παιδεία και το ψωμί τα χάνουμε λίγο
(ξέρεις, καταλήψεις, ακρίβεια, ανεργία […] )…

δες ακόμα: Daily Madness: H 17 Νοέμβρη που έγινε ντροπή