Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

«People in Iran now know what they want. And it is democracy»
22 Ιουνίου, 2009, 10:50 πμ
Filed under: blogging-pc, news, terra



My Iranian Erasmus friend Leila, now living in Sweden, lately updates her facebook profiles with news links fron Iran. I asked her more info and she sent me some links and photos from the demos in Tehran, taken by her relatives. When I asked for a contact in Iran, she gave me the email from her brother in law, Babak (not the real name-for obvious reasons).
Babak, 34, an IT-engineer, voted for Mousavi and participates in every demonstration running in Iran since the elections day. I started chatting with him via gmail, he sent me some lately news from the demos front, but his connection was slow and broken. Then he kindly replied to my questions via email.
On Saturday, shortly before the bloody demos, he wrote «They told today will be bloody; If i could save myself and be alive at the end of today i will send u pictures» and then came back, on Sunday, with photos and videos to comment «Hi there, I’m alive, they didn’t try wild to top demos, they KILLED people. I think people will continue more, because they killed their children».

Below you can read the interview: Συνέχεια

Tehran bloody Saturday
21 Ιουνίου, 2009, 11:09 πμ
Filed under: news, terra

A friend’s video from demonstrations in Tehran on 20.6.2009, taken at Yadegar-Emam High Str., a cross road between Enghelab Square (revolution square) and Azadi Square (Freedom square).
They call it «Tehran bloody Saturday», after many people killed by the state forces.

And some photos:

Ανταπόκριση από Ιράν
18 Ιουνίου, 2009, 8:35 πμ
Filed under: blogging-pc, ελληνικά, news, terra

Η φίλη Λεϊλά, Ιρανή που ζει τα τελευταία χρόνια στη Σουηδία, δηλώνει τις τελευταίες μέρες εξοργισμένη με τις εξελίξεις στη χώρα της. Ακολουθώντας το παράδειγμα των ημερών, ανανεώνει συνεχώς το προφίλ της στο facebook με links από την επικαιρότητα και μού αναφέρει:
«This is the first time after 30 years, above 80% of those who were eligible to vote, voted,and around 70% voted to Moosavi («more democrate option») , while government did a big fraud on our votes and announced Ahmadi nejad «again»as president, from that moment thousands of people young people and students) are protesting. Government started to block most web sites, disconnected sms , mobiles,and people were not able to
communicate yesterday, so far they arrested and injured many people and killed some.we (those who live outside), we started to send info from here and distribute among our fellows, also had demontration all around the world. It’s really sad. We want our votes.»
Moosavi himself is not important , what I do believe is that
people decided to vote,so voted, decided to have this person as president, to have better situation, what hurts us is that government betrayed us, and this is not something we buy. What we can do is to support Moosavi, to help us and himself,you know he can decide to become the «MAN Of IRAN» or «NOTHING».

Παρακάτω φωτό που μου έστειλε από τις διαδηλώσεις της Τρίτης:
iran_elections_riots (2)
iran_elections_riots (3)
iran_elections_riots (4)
iran_elections_riots (5)
iran_elections_riots (6)
iran_elections_riots (7)
iran_elections_riots (8)
iran_elections_riots (9)
iran_elections_riots (10)
iran_elections_riots (11)

Goodbye Taksim
17 Ιουνίου, 2009, 7:12 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

φωτό: Thomas Costi

φωτό: Thomas Costi

Ο καφές με τη Ζιβανίκη (προσωνύμιο που αποδόθηκε στην αδερφική φίλη Νίκη μετά την πολύ επιτυχή δοκιμασία της στις ζιβανίες) στην παλιά πόλη είχε τελειώσει και μας έμενε λίγη ώρα ως την προγραμματισμένη μας επίσκεψη. «Έχεις ταυτότητα;», τη ρωτώ. «Πάντα». «Οκ, τότε πάμε μια βιαστική βόλτα στη βόρεια Λευκωσία να τη δεις, έχει μερικά σημαντικά μνημεία και μια εκκλησία ατέλειωτη για αιώνες, σαν την Sagrada Familia«.
Το οδόφραγμα ήταν δίπλα, περνάμε ελεύθερα, βιαστική ξενάγηση στη Λήδρας («εδώ, Ζιβανίκη μου, μέχρι πέρσι ήταν νεκρή ζώνη, χόρτα, ανέβαινες στο φυλάκιο κι έβλεπες κλεφτά την άλλη πλευρά») και, voila, κατεχόμενη Λευκωσία, η άλλη πλευρά.
Μοιάζει με την Κομοτηνή κι έχει πλατείες. Το Σεράι, η παλιά δημοτική αγορά, οι εκκλησίες που έγιναν τζαμιά, οι τουρκικές επιγραφές, αλλά κι αυτό το αίσθημα ότι και πάλι είσαι στην παλιά Λευκωσία, την εντός των τειχών, με τα όμορφα σπίτια από κίτρινη πέτρα και τα στενά καλντερίμια. Σε μισό λεπτό απ’ τη μια πλευρά στην άλλη, τόσο απλό. Και τόσο σύνθετο, ώστε να νιώθεις, δείχνοντας ταυτότητα, την ενοχή ότι βρίσκεσαι σε άλλο κράτος, άλλη σημαία, άλλοι «νόμοι».
Το ‘νιωθα στο βλέμμα της, δεν πολυκατάλαβαινε τι έπρεπε να νιώσει, μίσος που τα χάσαμε και τα άλλαξαν ή έκπληξη που είναι όλα τόσο κοντά και λαχτάρα να τα ξαναενώσουμε;
Όταν επιστρέψαμε στο νότο δεν είχα άλλα λόγια για ξενάγηση. Μονάχα όταν επιστρέψει σπίτι να δει το «Goodbye Lenin» της είπα. Θα καταλάβει.

Το σόι μου (μέσα)
9 Ιουνίου, 2009, 12:03 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra

Ο παπάς, ο καθηγητής, ο καπετάνιος, ο γιατρός, η δημοσιογράφος. Ένα σόι που αποκαλούμαστε με τις ειδικότητες. Συνέχεια

Tequila sunrise
3 Ιουνίου, 2009, 8:58 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

tequila_posterΤο μόνο παρήγορο απ’ την προχθεσινή βραδιά, που κατάπια αισίως μια μπύρα (σικ), ένα Β52, ένα υποβρύχιο, μία ursus και 9 σφηνάκια τεκίλας (ο λογαριασμός έγινε χτες το πρωί κατόπιν ανάγνωσης μεθυσμένων sms), είναι ότι παρόμοιο μεθύσι είχα κάνει (τότε με βότκες) και παραμονές του γάμου της αδερφής μου. Άρα, ταυτίζοντας συνολικά και διά της επαγωγής το προηγούμενο, κι ο γάμος του αδερφού μου, τώρα, μια χαρά θα κυλήσει.
Κατά τα άλλα, πολύ δύσκολο να δοκιμάζεις να ισορροπείς, το επόμενο πρωί, πάνω σε λεπτά τακούνια, την ώρα που το πάτωμα ακόμα γυρίζει… Κι ακόμα αγνοείται το τζιν μου μπουφάν (γαμώτο).