Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Twice a stranger
Σεπτεμβρίου 25, 2007, 9:24 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me

Το πιο ωραίο πράγμα που μου συμβαίνει αυτή την εποχή -που ‘ναι όλα τόσο περίεργα, ανάστατα και σιωπηρά μέσα μου- είναι που αγοράζω και διαβάζω το ένα βιβλίο μετά το άλλο, δίνοντας τροφή στη δίψα μου για τηv Ανατολή.



Εύβοια: Μίστρος
Σεπτεμβρίου 23, 2007, 11:31 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel

mistros Καθώς το όχημα ανέβαινε καρτερικά τον πράσινο Δίρφυ, το βλέμμα μας έψαχνε λάγνα καμένη γη. Μάταια. Κι οι οδηγίες ήταν σαφείς – στο Μίστρο έχουν χάσει την περιουσία τους. Μα μπροστά μας αντικρίζαμε μονάχα πράσινο.

Στην εκκλησία ο επίτροπος μου εξήγησε: Δεν κάηκε γη, μονάχα το ρετσίνι απ’ τα πεύκα χάσαν’ οι άνθρωποι, που ήταν για πολλούς το βιός τους. «Ανθρώπους χάσαμε», λέει. «Δηλαδή;», ρωτάω, χωρίς να φανταστώ το μέγεθος της καταστροφής. «Πέντε παιδιά ανέβηκαν πάνω να τη σβήσουν προτού κατέβει στο χωριό. Άμα καιγόμασταν εμείς θα λαμπάδιαζε κι η Βόρεια Εύβοια. Πάνω στο βουνό το έδαφος ήταν ανώμαλο. Κάπου εγκλωβίστηκε οξυγόνο κι άμα έφτασε η φωτιά εκεί, έγινε έκρηξη. Κάηκαν τα τέσσερα παιδιά και το πέμπτο είναι στο νοσοκομείο. Θα γλιτώσει, μα θα ‘χει πρόβλημα στα χέρια».
Σώπασα. 370 άτομα στο χωριό, όλα κι όλα σε πένθος. Και θα ‘τανε, λέει, περισσότερα τα θύματα αν δεν είχε χαλάσει, ως ευτύχημα, το πυροσβεστικό που ανέβαινε στο βουνό.

Τρεις βδομάδες μετά τις φωτιές.
Κι ούτε καμένα δάση είδα ούτε σπίτια. Μονάχα πένθος. Τι τάχα να δώσεις να δώσεις σ’ αυτούς που μένουν πίσω; Είχα μαζί μου μόνο μια αγκαλιά…

Ε – «Τώρα από πού θα κρατηθούμε για να ζήσουμε
mandata.gr – «Τρόμος, απόγνωση, οργή: Η Εύβοια θρηνεί από χθες ακόμη πέντε νεκρούς»
Ηταν μια φορά κι έναν καιρό ένα όμορφο χωριό…



Left: Εύβοια
Σεπτεμβρίου 22, 2007, 8:08 πμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel

Χαλκίδα

«Χάνομαι χωρίς ελπίδα
μέρα νύχτα στη Χαλκίδα
στο δικό σου το περίπου
και στα ρεύματα του Ευρίπου«.



Τι είπαμε πως είναι αύριο;
Σεπτεμβρίου 21, 2007, 5:11 μμ
Filed under: ελληνικά, news, terra

Ευρωπαϊκή μέρα χωρίς αυτοκίνητο αύριο. Και στην Τρελούπολή μας επιλέξαμε να το γιορτάσουμε με… Rally ΔΕΘ!

Εύστοχη ημερομηνία διάλεξαν, μη μου πείτε…



Το καλό πράμα αργεί…
Σεπτεμβρίου 14, 2007, 3:47 μμ
Filed under: ελληνικά, news

Πάνω που νόμιζα ότι η προεκλογική περίοδος πέρασε αναίμακτα, κάποιος χτύπησε χθες το κουδούνι μου για να μου δώσει, λέει, στο χέρι, προσωπικά, ένα φάκελο με υλικό της Ράπτη (wtf???) και ασφαλώς με το πατροπαράδοτο σταυρωμένο ψηφοδέλτιο included…
(δεν έχω λόγια για το περιεχόμενο-βρίσκεται ήδη στην ανακύκλωση)
Άντε, και καλό βόλι, μάγκες…



Λες;
Σεπτεμβρίου 3, 2007, 8:47 μμ
Filed under: ελληνικά, news, terra
clopy from oikologio.gr

Ασσύμετρη…δημοπράτηση; Έχει γούστο…



Με την πλάτη
Σεπτεμβρίου 2, 2007, 10:53 πμ
Filed under: ελληνικά, terra

Μόλις επέστρεψα από τη Μικρά Ασία ήμουν μπερδεμένη. Είχα αγαπήσει τον τρόπο που οι Τούρκοι κρατούν τις παραδόσεις τους και μισούσα τον τρόπο που εμείς τις πουλάμε όλο και πιο γρήγορα.

Εκεί κοίταζα τους ανθρώπους που πίναν τσάι σε μικρό ποτήρι, έβγαζαν τα παπούτσια πριν μπουν στο σπίτι και κρατούσαν τα χαλιά ακόμη και το καλοκαίρι. Οι γυναίκες να έχουν τη δύναμη να χωρίζουν, ακόμη και σε μεγάλη ηλικία, αλλά να παραμένουν σεμνές (σεβόμενες την ιερότητα του φύλου;) κι οι άντρες να είναι απλοί, ευγενικοί κι αρρενωποί-σωστοί Ανατολίτες.

Στην Ελλάδα είχα στο νου μου τους νεόπλουτους με τις παντόφλες και τις bmw, και κάτι κάργιες που πέτυχα στο καράβι απ’ τον Τσεσμέ που ‘ταν το βλέμμα τους αχόρταγο από πλούτη κι εφήμερες απολαύσεις.

Άμα πιάσαν οι φωτιές χάθηκα. Δεν ξέρω αν πρέπει να μισήσω κι άλλο για όλους αυτούς που φταίξανε ή αν πρέπει να χαρώ για όλους αυτούς που έσπευσαν να βοηθήσουν. Αν υπάρχει τελικά ή δεν υπάρχει φιλότιμο.

Και τώρα που λίγο πέρασε ο χρόνος, αρχίζω να πιστεύω πως, παρά την εθνική μας θλίψη, τα δάση μας θα γεμίσουν γρήγορα και πάλι σκουπίδια και όλοι εμείς, πολίτες και κράτος, θα παραμείνουμε απαίδευτοι σαν να περιμένουμε μοιρολατρικά την επόμενη καταστροφή…

Η Ορχήστρα του Δρόμου ήταν μια όαση χθες βράδυ στο Φράγμα της Θέρμης με δυνατά βιολιά μπροστά απ’ το ρέμα και το αεράκι να μας ανακουφίζει πως έφτασε το φθινόπωρο:

Έλα ασήμωσε και χόρεψε/ποιός χειμώνας τ’ απαγόρεψε/δες η ανάσα μου συνόρεψε μ’ ότι αξίζει στη ζωή / Έλα ασήμωσε κι αγκάλιασε/ότι μέσα μου κρυστάλλιασε/πέντε νύχτες μόνο αγάλλιασε κι από τότε δεν μπορεί»…]