Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Fw: Αθώοι οι κατηγορούμενοι
Νοέμβριος 29, 2007, 10:55 πμ
Filed under: ελληνικά, news

Άρης Δαβαράκης: Ένα happy end για μια άσχημη ιστορία.



Away: Athens Erasmus Reunion
Νοέμβριος 16, 2007, 7:01 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel
feet

Ταξίδι-αστραπή με αϋπνία και τραίνα εξπρές για να συναντήσω τους Ελβετούς που επισκέπτονται την πρωτευούσα. Ξανά στην SKG από Δευτέρα.



Νομίζεις ότι είσαι στο Sex and the city…
Νοέμβριος 16, 2007, 2:11 πμ
Filed under: ελληνικά, media, par me, terra

sex and the city

  • Όταν περπατώντας στον δρόμο ακούς μια φωνή, κι είναι παλιός εραστής που στο διαμέρισμά του έχεις ακόμα ξεχασμένο το παλτό σου…
  • Όταν μαζεύεσαι με τις φίλες σου να δείτε ταινία και καταλήγετε να τρώτε κινέζικο σχολιάζοντας τους άνδρες…
  • Όταν ο αρχισυντάκτης σου περιμένει επιτακτικά το άρθρο σου…
  • Όταν οι τσάντες σου πιάνουν πολύ χώρο…
  • Όταν υπάρχει τουλάχιστον ένας άνδρας στην ζωή σου που κάθε τόσο επιστρέφει…

post soundtrack: David Bowie – Queen Bitch

ps: και μετά ξυπνάς και θυμάσαι ότι ζεις στην «ερωτική πόλη» και όχι στο Μεγάλο Μήλο…



Τα παιδιά στην ταράτσα
Νοέμβριος 12, 2007, 2:23 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel
ttallou on a fish-eye mirror in walled city of Nicosia, Cyprus

Τα παιδιά της Λευκωσίας, η γενιά μετά το «Δεν ξεχνώ» που μεγάλωσε χωρίς σχολικά βιβλία για τα τετελεσμένα της εισβολής, μα με την πράσινη γραμμή να χωρίζει ακόμα τα σωθικά της πρωτεύουσας, συχνάζει στις ταράτσες.

Η Λευκωσία είναι κάθε φορά μια νέα ανακάλυψη. Τώρα, στο νέο μου χόμπι έβρισκα θύρες ανοιχτές κι ανέβαινα στις ταράτσες της Λήδρας, –κάποτε παραβιάζοντας σκουριασμένες κλειδωμένες πόρτες– για να παρατηρώ αφ’ υψηλού τη νεκρή ζώνη και την «άλλη πόλη», την ασιατική βενετούπολη που απλώνεται στα Κατεχόμενα.

Εκεί ψηλά, στις ταράτσες, συνάντησα κι άλλους ψιθύρους, κι άλλες παρέες νεαρών, που ανεβαίνουν στ’ ακροδάχτυλα της πράσινης γραμμής κι ακούν καλύτερα τον χότζα απ’ την Αγία Σοφία και τους Τούρκους φαντάρους που γελούν στα φυλάκια.

Roof view of the dead line in Nicosia, Cyprus

Στην άλλη πλευρά, που πέρασα για λίγο μονάχα μια στιγμή πριν νυχτώσει, οι παρέες μαζεύονται από χρόνια στο δασάκι της τάφρου του Λήδρα Πάλας, χαζεύοντας τους περαστικούς Ελληνοκύπριους να περπατούν βιαστικά κυριολεκτικά κάτω απ’ τα πόδια τους. Λουφάζουν πίσω απ’ το συρματόπλεγμα, διστάζοντας μάλλον κι οι ίδιοι να δείξουν κάρτα και να περάσουν στον πλούσιο νότο.

Είδα πολλά, πάρα πολλά και πάλι, ανθρώπους που πια δε φοβούνται τους «άλλους», αλλά συνήθισαν να μην τους ξέρουν και θέλουν να ζήσουν χώρια. Και νομίζω πως πια ανακάλυψα τι με μαγεύει και κυνηγάω αυτόν τον τόπο: Είναι, όπως και στη Σμύρνη, η ενέργεια που δημιούργησε η σύγκρουση, που υποβόσκει στη σιωπή της νεκρής ζώνης και στην πλούσια, τυφλά και ψεύτικα ανέμελη ζωή των ντόπιων.

Με πρόλαβε (via sms) ο Γιωργής: Λευκωσίας Ομορφκιές



Out on road trip: Cyprus
Νοέμβριος 6, 2007, 2:42 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel

nicosia_night

[Μια ανάσα από Λευκωσία και συναντήσεις με φίλους και συγγενείς. Back on Sunday]

trip soundtrack: Bob Dylan – «Lay lady lay»



Σ/Κ στη Λάρ’σα…
Νοέμβριος 4, 2007, 8:32 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel
Thousand lips...

…παρακμιακή βραδιά με βότκες στην πίστα της περίφημης μπουζουκερί «Χίλια Χείλια» -όπου παίζει κιθάρα ο μουσάτος χοντρούλης με τα γυαλιά από τους ΑΜΑΝ! και καφές για «after» στην –γεμάτη- Ταχυδρομείου…



Μου πες θα φύγω
Νοέμβριος 1, 2007, 4:25 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me
ring road by ©nakano (www.flickr.com/people/nakano/)

Μου ‘πες θα φύγω χτες το βράδυ ξαφνικά
Απλώς κουράστηκα, δε φταίω για ολ’ αυτά
Θεε μου δε θέλει, το βλέπω καθαρά
Κι όλα, γίνανε Θεε μου τόσο, μα τόσο ξαφνικά

Σηκώθηκα μονάχος το πρωί
Χωρίς καφέ, χωρίς τσιγάρο και ψυχή
Θεε μου το ξέρω, τώρα είμαι μοναχός
Κι όμως, θα γυρίσει πάλι, δεν μπορεί να κάνει αλλιώς

Το ξέρω είναι λίγο δύσκολο μα εγώ
Στο λέω μπορούσα να περιμένω, και μπορώ
Βλέπεις οι δυo μας μόνοι δε νιώσαμε ποτέ
Τώρα πες μου ποιον, πες μου ποιον θα ‘χεις να τα λες

Π.Σ.