Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


new -media- kids on the blogs
Οκτώβριος 29, 2007, 12:41 μμ
Filed under: blogging-pc, ελληνικά, media

Λοιπόν: Ο φίλος δημοσιογράφος Γιάννης Κεσσόπουλος εισήλθε δυναμικά κι επώνυμα στα blogs, με τις πρόκες του.

Την ίδια στιγμή, το Soul απέκτησε δικό του site (yet under construction).

Μεγειές!



Μοναξιά μου τίποτα
Οκτώβριος 23, 2007, 10:34 πμ
Filed under: ελληνικά, par me

Πριν από μερικές βδομάδες, ένα Σαββατόβραδο που είχα βγει για μπύρες με μία μάλλον άγνωστή μου παρέα, συνειδητοποίησα με τρόμο –στο μεταίχμιο από το Red Bull στην Heineken- ότι έχω γίνει αρκετά αντικοινωνική.
Και τρόμαξα, όχι όταν έπιασα τις σιωπές μου με άτομα που δε γνώριζα παρά μονάχα λίγες ώρες, αλλά όταν θυμήθηκα να με πιάνουν αντίστοιχες σιωπές με άτομα που ξέρω χρόνια κι όσο να πεις, έχουμε περάσει κάποια πράγματα μαζί.
Ξαφνικά, σαν να βγήκα από το σώμα μου και να με παρατηρούσα ως τρίτο άτομο, μ’ έπιασα να μαζεύομαι στις γωνίες όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε μεγάλες παρέες. Και το χειρότερο; Να περιμένω πώς και πώς να λήξει η βραδιά, ώστε να βρεθώ κάπου μόνη μου.
Χθες το βράδυ, σε μια μακριά πολυπρόσωπη νύχτα που το αντικοινωνικό μου προφίλ επανεμφανίστηκε, συνειδητοποίησα ότι για όλα κρατάω ένα τέλος. Για πρόσωπα, βραδιές και καταστάσεις. Σαν να περιμένω στη σειρά να τακτοποιήσω κάποια πράγματα.
Και τρόμαξα –σχεδόν- πάλι. Γιατί δεν είναι τόσο η αρχή που έπεται. Όσο που μερικές φορές το τέλος δεν πέφτει, όσο κι αν νομίζω πως ήμουν η τελευταία που έσβησα το φως…

«Στις άδειες πόλεις που γυρνάς
οι εικόνες σε ξοδεύουν
αδύναμος να προσκυνάς
αυτούς που σε ληστεύουν…»

Πυξ Λαξ – «Μοναξιά μου όλα»



“στο σκοτάδι που φέγγεις να σου βάλω φωτιά…”
Οκτώβριος 16, 2007, 1:57 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, travel

Μμμάλιστα. Και τώρα πια μεγάλωσα τόσο πολύ, που επικοινωνώ με τους φίλους μου βάζοντάς τους τραγούδια μες στο αμάξι, τη στιγμή που το γκαζώνω, δυναμώνω την ένταση και τους βουλώνω με στίχους το στόμα…

Ι guess it’s just no use, in every part of me
is still a part of you…



People have the pooooooooooower!
Οκτώβριος 12, 2007, 8:30 μμ
Filed under: ελληνικά

Αυτήν ακριβώς τη στιγμή νομίζω πως μπορώ ν’ αλλάξω τον κόσμο!



Κι όλα αρχίζουν αλλιώς
Οκτώβριος 12, 2007, 5:27 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Σήμερα παρέδωσα την πτυχιακή μου, βάζοντας τέλος σε ένα ράλι «υποχρεώσεων» που με κρατάει στην τσίτα νομίζω από τον Απρίλη. Ήρθε η ώρα να δω τους φίλους που κρατούσα σε αναμονή δύο μήνες τώρα, αν και φοβάμαι πως κάποιοι θα κουράστηκαν να περιμένουν.

Στην εργασία πήρα 10 και χάρηκα, περισσότερο από το τυπικό του θέματος, διότι δικαιώθηκε η επιλογή μου στις αρχές του καλοκαιριού να αλλάξω πτυχιακή, καθώς η προηγούμενη απλώς «δεν τραβούσε». Και χάρηκα που συγκίνησα κάποιους ανθρώπους με ένα θέμα που εμένα προσωπικά με έχει στραγγίξει και δε βγάζω τίποτα πια και χαμογέλασα όταν άκουσα την πρόταση να κυνηγήσω κάποιο πρόγραμμα χρηματοδότησης, ώστε να προχωρήσω το θέμα παραπέρα, στην άλλη πλευρά.

Δεν ξέρω αν χαίρομαι που πήρα το πτυχίο, μιας που έχω συνειδητοποιήσει πως «όλα αρχίζουν αλλιώς», στον έξω κόσμο του αυστηρά επαγγελματικού στίβου. Αυτή τη στιγμή δε νιώθω τίποτα. Ούτε στην παρουσίαση ένιωθα κάτι-ούτε καν άγχος! Το μόνο που ξέρω είναι πως έχω αδειάσει. Πως δεν εκτονώθηκα μάλλον όπως θα ήθελα και δεν ένιωσα τη στιγμή-την τελευταία, μάλλον, στιγμή, των σπουδών μου όπως της άξιζε. Το μόνο που ένιωσα ήταν μια αμηχανία, όταν άκουγα την σπασμένη φωνή του πατέρα μου στο τηλέφωνο να μου δίνει συγχαρήκια…

Τέλος.

Κι όλα αρχίζουν αλλιώς…



Το χειροκρότημα
Οκτώβριος 5, 2007, 8:40 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

Χθες το βράδυ μπήκα σ’ ένα καινούριο αυτοκίνητο. Μαζί με τις βαριές λαμαρίνες του παλιού, αποχαιρέτισα για πάντα τις κασέτες, και μ’ αυτές την τελευταία προσπάθεια να καταλάβω τις παλιές αφιερώσεις.Έβαλα να παίζει ένα cd της Πρωτοψάλτη και έφυγα προς τα ανατολικά. Κατέβηκα σε μια παραλία και ρούφηξα για άλλη μια φορά τη νυχτερινή θέα στον κόλπο της πόλης. Όταν ξαναμπήκαμε στο αμάξι, είχε νυχτώσει για τα καλά, και μόλις άρχισαν οι μεγάλες στροφές, το cd από μόνο του, σαν διαολεμένο, έπαιξε το «Είμαστε ακόμα ζωντανοί».

Δυνάμωσα κι έτρεξα, καθώς οι συνεπιβάτες μου συμφώνησαν σε σιωπή. Κι αν με ρωτήσεις ποια εικόνα θα πάρω μαζί μου φεύγοντας απ’ την πόλη, τώρα που για τη φυγή μου ο χρόνος μετράει πλέον αντίστροφα, θα σου έλεγα εκείνο το ένα λεπτό στο σκοτάδι του δρόμου όλοι κάναμε την ίδια σκέψη…



Τα καράβια μου καίω
Οκτώβριος 4, 2007, 12:27 πμ
Filed under: ελληνικά

Σκέφτομαι πολλά, ζω αρκετά, γράφω λίγα.
Όσοι περιμένετε κάτι παραπάνω, παρακαλώ κάντε υπομονή.

«Κι ας μη μου ΄χεις χαρίσει ποτέ ένα χάδι ως τώρα, πάντα εδώ θα γυρνώ.
Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα ώσπου να ΄βρω νερό. Γιατί ανήκω εδώ».

[τα καράβια μου καίω]