Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Η σφαίρα υγρή γύρω απ’ τη γη…
Φεβρουαρίου 4, 2005, 5:28 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me

«Ακούς στα δέντρα τα πουλιά, άνθρωποι είναι με φτερά…»
Στο λεωφορείο σήμερα, λίγες στάσεις πριν κατεβώ, μπήκε ένας ναρκομανής, εθισμένος σε προχωρημένο στάδιο. Είχε μάτια μισόκλειστα, πάσχιζε να κρατηθεί όρθιος και προσπαθούσε ώρα επί ματαίω να χτυπήσει το εισιτήριό του.
Κάποια στιγμή, αφού τον είδα πως ήταν έτοιμος να πέσει, σηκώθηκα, του ζήτησα το εισιτήριο και του είπα να καθίσει. Μου το έδωσε πρόθυμα και κάθισε κι εγώ το χτύπησα και του το επέστρεψα. «Α. Νόμιζα πως το ήθελες για σένα» είπε και με σκλάβωσε με τη γενναιοδωρία του. Έπειτα, άπλωσε το χέρι του να συστηθεί και ρώτησε το όνομά μου. Μου ήρθαν τότε στο νου όσα έχω διαβάσει για τους φορείς του AIDS (που με αυξημένες πιθανότητες μπορεί να είναι χρήστες): «Μη φοβάστε να μας δώσετε το χέρι, το AIDS δεν κολλά με τη χειραψία». Του έδωσα αμέσως το χέρι. Το δικό του ήταν κρύο. Ρώτησε το όνομά μου. «Μαρία. Εσύ;». Κάτι ψιθύρισε, μα δεν κατάλαβα και έπειτα βυθίστηκε στο κάθισμα και στον κόσμο του.
Απέναντι ένας νεαρός είχε καρφώσει το βλέμμα πάνω του. Ήταν ένας υπερβολικά υπέρβαρος νέος και άλλαξε βλέμμα μόνο όταν κατέβηκε στη στάση του.
Αναρωτήθηκα τότε ποιος ήταν χειρότερα: Το «πρεζόνι» ή ο «παχύσαρκος»;
‘Η μήπως εγώ;

» Έψαξα γη και ουρανό, μια περπατώ και μια πετώ…»