Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Κάτι φοβισμένα βλέμματα απ’ το ’96
Ιουνίου 25, 2008, 11:59 πμ
Filed under: news, par me, terra

Το πρώτο ταξίδι στην Κύπρο. Έντεκα ετών, με τη μαμά, λίγο μετά κατέβηκε και η αδερφή μου, που θα έδινε εξετάσεις στο νησί για να περάσει στην Καλών Τεχνών. Ενθουσιάστηκα. Μέχρι τότε η Κύπρος για μένα ήταν το μπρελόκ της μαμάς και τα τραγούδια των μεγάλων κάθε φορά που μαζευόμασταν στο σπίτι του παππού και της γιαγιάς και μεράκλωναν. Μα τώρα, έβλεπα μπροστά μου θάλασσες, βουνά, μια όμορφη πόλη με τείχη (που μπήκε αμέσως στην καρδιά μου) και μερικά ενδιαφέροντα μουσεία.
Κι οι άνθρωποι. Ζεστοί και φιλόξενοι, να μας γνωρίσουν όλοι, να αγκαλιάσουν τη μαμά, τη «Δεσπούλα», που είχαν να την δουν χρόνια και να θέλουν όλοι να μας τραπεζώσουν (θα πρέπει να επέστρεψα με μερικά κιλά παραπάνω και εκείνο το καλοκαίρι).
Αλλά και φοβισμένοι. «Φοούμαστε μην έρτουν πάλι οι Τούρτσοι, θωρούμεν τα καταφύγια», μου ‘λεγαν οι θείες με έναν τρόμο στα μάτια. Δεν είχαν και άδικο. Λίγες μόλις μέρες πριν την πρώτη άφιξή μου στο νησί, στη Δερύνεια οι Τούρκοι σκότωναν δύο διαδηλωτές. Τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού. Το θυμάμαι. Είχα μόλις γυρίσει στο σπίτι, από παιχνίδι, η μαμά σιδέρωνε, η τηλεόραση αναμμένη, έδειχνε απευθείας τα επεισόδια κι ο Αττίλας να χτυπάει αλύπητα τον Τάσο. Το σίδερο σηκώθηκε σε όρθια θέση και το βλέμμα καρφώθηκε στην τηλεόραση. Είναι νεκρός… Τρία χρόνια μετά πήγα για πρώτη φορά και στη Δερύνεια. Δεν υπήρχαν λόγια, εκεί που ο χρόνος σταμάτησε κι η πόλη-φάντασμα σιώπησε για πάντα.

Σήμερα πια, δώδεκα χρόνια μετά. Η Δερύνεια είναι ανοιχτή, μπορείς να πας να δεις την άλλη πλευρά. Η Αναστασία, το «χελιδονάκι» που υιοθέτησε όλη η Ελλάδα μεγάλωσε κι η οικογένεια πια, τυπικά, δικαιώθηκε. Όμως εκείνα τα βλέμματα που με τρόμαζαν το ’96 βουρκώνουν ακόμα τόσο εύκολα…

Info: Καταδίκη Τουρκίας για τις δολοφονίες των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού
Crossing the line

Advertisements


Rejected
Ιουνίου 18, 2008, 11:06 πμ
Filed under: par me, terra

rejected
Εδώ και μέρες περίμενα δυο απαντήσεις, που θα καθορίσουν την πολυθρύλητη φυγή μου. Η μία, σαν να το ‘ξερα, ήρθε σήμερα το πρωί, στον απόηχο μιας δυνατής οικογενειακής κρίσης χθες βράδυ. Για το μεταπτυχιακό του πρόγραμμα, το τμήμα Τουρκικών Σπουδών του πανεπιστήμιου Κύπρου, με ευχαριστεί για το ενδιαφέρον, αλλά… απορρίφθηκα. Για λίγες στιγμές, έτρεμα. Η αλήθεια είναι πως δεν περίμενα και πολλά από το συγκεκριμένο, αφού ακόμα δεν μιλάω καλά τα τουρκικά για να μπορώ να ανταξεπέλθω στις απαιτήσεις ενός μεταπτυχιακού. Η απόρριψη όμως δεν παύει να είναι απόρριψη και πλέον όλες μου οι ελπίδες, οι σκέψεις και οι ευχές συγκεντρώνονται στην αίτηση για το β’ πτυχίο, στο ίδιο τμήμα.
[Αν και, από καιρό με τριγυρίζει η ιδέα μήπως όλα πάνε συγχρονισμένα κατά διαόλου και απορριφθώ σε όλα, ώστε να βρεθώ μια φορά ενώπιον του τολμηρού διλήμματος να αποφασίσω να φύγω έτσι κι αλλιώς, χωρίς εκεί να με περιμένει κάτι. Όπως και να ΄χει, μέχρι να έρθει η δεύτερη απάντηση, ρίχνω ματιές σε εναλλακτικές διαδρομές συν σε ένα εισιτήριο για Κύπρο, χωρίς επιστροφή, στο τέλος Αυγούστου…]

Post soundtrack: Guns ‘n’ Roses – Nightrain
I’m on the nightrain/Ready to crash and burn/I never learn



ALERT: Παιδιά σε ΚΙΝΔΥΝΟ
Ιουνίου 3, 2008, 11:29 πμ
Filed under: news

Αγωνία για τα δύο αδερφάκια που εξαφανίστηκαν στην Ορεστιάδα

Οι γονείς πίσω από την εξαφάνιση στην Ορεστιάδα!!!

Νεκρά τα δύο αδέλφια που είχαν εξαφανιστεί από την Ορεστιάδα

R.I.P. …

info: Χαμόγελο του παιδιού