Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Βιαστικό πουλί του Νότου
Ιουλίου 31, 2008, 8:35 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, Uncategorized

Φεύγω. Δεν το πολυσυζητάω και δεν μετράω αντίστροφα, αλλά η απόφαση είναι ειλημμένη.
Πάω να βυθιστώ στον «βίο που λεω πως θέλω», περισσότερο γιατί αντιπαθω το βόλεμα και θέλω να τα βάλω με τους φόβους μου (do one thing everyday that scares you). Κατεβαίνω στο Νότο, μιας που εδώ πια τίποτα δεν έμεινε. Να φύγω να σωθώ, να πάψω να γκρινιάζω, να ξεχαστώ στη διαδρομή ποια είμαι και πώς μοιάζω.
«Τη ζωή μου μηδενίζω, πάει να πει πως ξαναρχίζω».

Ολε!



Tirana: Under construction
Ιουλίου 24, 2008, 2:29 μμ
Filed under: par me, terra, travel, Uncategorized


Μετά από πολλά χιλιόμετρα, σε κακοφτιαγμένους δρόμους και χαμηλές -για την εποχή- θερμοκρασίες, επέστρεψα στην Ελλάδα. Τα Τίρανα είναι μια πόλη υπό κατασκευή. Συνέχεια



switch off
Ιουλίου 21, 2008, 8:31 μμ
Filed under: media, par me


Η στιγμή μου φάνηκε πολύ κινηματογραφική όταν, αποχωρώντας για πάντα από το γραφείο μου, έσβησα την οθόνη του υπολογιστή, με πλήρη συνείδηση ότι το κάνω για τελευταία φορά. Και το timing ήταν υπέροχο: Όταν οι άλλοι θα επιστρέφουν από τις θερινές διακοπές, εγώ απλώς θα λείπω.
Φεύγω κι αφήνω πίσω καταστάσεις που μ’ έκαναν να θέλω να κλείνω τα αυτιά μου απ’ την ένταση. Αλλά και μια πολύ καλή παρέα (πολύ καλός λόγος για να πηγαίνω κάθε μέρα κεφάτη), έναν αρχισυντάκτη-πρότυπο, μια γειτόνισσα (στο γραφείο και στις σελίδες) σωστή ψυχολόγο, έναν φέρελπι συγγραφέα που κάθε φορά που γράφει στο μπλογκ του τσακίζει το πληκτρολόγιο από το πάθος, και πολλά ακόμα αγαπημένα πρόσωπα.
Για να κλείσει ο ρομαντικός μονόλογος, κρατάω, όπως κι εσείς, μόνο τα θετικά, και υπόσχομαι πάρτι αποχαιρετισμού.

cu out there guyz!



Shit management
Ιουλίου 20, 2008, 10:28 μμ
Filed under: terra

Ο Γιάννης Παπαδάκης περιγράφει μια εξαιρετική ιστορία, στο βιβλίο του «Echoes from the dead zone» (που μου ‘χει κλέψει τον ύπνο εδώ και μέρες) :

Η μοναδική φορά, μετά το 1964, που η Λευκωσία παρουσιάστηκε και από τις δύο κοινότητες ως μία ενιαία και αδιαίρετη πόλη, ήταν όταν οι δύο δήμαρχοι (Λευκωσίας και «τουρκικής Λευκωσίας»), ξεπερνώντας τη διπλωματική γραφειοκρατία, αποφάσισαν να συνεργαστούν για να λύσουν το πρόβλημα με το αποχετευτικό σύστημα της πρωτεύουσας, το οποίο, λόγω και της διακοπής των εργασιών το 1974, απειλούσε να τινάξει την πόλη -κυριολεκτικά- στον αέρα.
Το περιστατικό, που οι ηγέτες των δύο κοινοτήτων δέχθηκαν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να συζητήσουν για το αποχετευτικό πρόβλημα, αποτελεί μια από τις αγαπημένες ιστορίες του τότε δημάρχου Λευκωσίας –και προέδρου του Συμβουλίου Αποχετεύσεων-, Λέλλου Δημητριάδη: Ο οραματιστής δήμαρχος (που μάλλον όχι τυχαία έμεινε στο θώκο επί 30 έτη), κάλεσε τους δύο επικεφαλής για δείπνο στο σπίτι του. Αφού σιγουρεύτηκε πως έφαγαν καλά, τους ρώτησε ευγενικά εάν ήθελαν να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα. Αμφότεροι, ασφαλώς, είπαν «ναι». Τους έδειξε τον δρόμο και μόλις επέστρεψαν στο τραπέζι, ανάλαφροι από τα παρεπόμενα του μεταβολισμού τους, τους είπε αφοπλιστικά: «Οι Εξοχότητές σας έπρεπε να χρησιμοποιήσουν την τουαλέτα κι αυτό ήταν μια φυσική ανάγκη. Φανταστείτε πόσο πολύ αυτή η πόλη χρειάζεται το ίδιο πράγμα». Οι ηγέτες συμφώνησαν και σύντομα τα έργα για το αποχετευτικό ξανάρχισαν και η Λευκωσία, παρότι από καιρό διαιρεμένη, απέκτησε απ’ άκρη σ’ άκρη της ένα ενιαίο δίκτυο. Έστω και αν επρόκειτο για «shit management»!

(Καμιά φορά πιστεύω ότι πραγματικά ο κότσιρας κυβερνά τον κόσμο. Shit happens!)



34
Ιουλίου 20, 2008, 2:52 μμ
Filed under: ελληνικά, media, terra, Uncategorized

20th July, 1974 (AP).

(Κάθε χρόνο γυρίζω πίσω σ’ εκείνη τη σειρήνα, κι αναρωτιέμαι τι απέμεινε)



Out to Tirana
Ιουλίου 18, 2008, 1:44 μμ
Filed under: media, par me, terra, travel


Είναι γνωστή η αγάπη μου για τα ταξίδια. Κι ακόμα πιο γνωστή η αδυναμία στην ίδια τη διαδρομή, στην προετοιμασία και στα χιλιόμετρα, παρά στον τόπο που θα με υποδεχτεί. Εκτός και αν ο τελευταίος είναι… έκπληξη, «εναλλακτικός τουρισμός», τόπος που δεν συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες.
Κάπως έτσι τις προάλλες, σε μια τηλεφωνική συζήτηση με Βαρκελώνη, αναφερθήκαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου στην Αλβανία. Στην πιο αναπτυσσόμενη χώρα των Βαλκανίων. Τα τελευταία, ούτως ή άλλως πάντα με μάγευαν και μετά το πρόσφατο ταξίδι στο Βελιγράδι τα είχα βάλει στο μάτι. Την Αλβανία ειδικά, έναν κόσμο τόσο κοντινό, και τόσο απόμακρο για μας.
Ε, λοιπόν, πάνω που νόμιζα πως αυτό το καλοκαίρι, λόγω αφραγκίας, θα περιοριστώ μόνο σε ένα road trip Μεσολόγγι-Λευκάδα-Πάτρα-Γιάννενα και σε μια μετακόμιση (call me Nicosia), ήρθε η έκπληξη: Φεύγω την Τρίτη για τα Τίρανα με δημοσιογραφική αποστολή.
Τρέλα!



Summer in the city
Ιουλίου 13, 2008, 11:09 πμ
Filed under: τέχνες, par me, terra

Τα Σαββατόβραδα, που τους χειμώνες αντιπαθώ, τώρα αποτελούν μια καλή ευκαιρία για να συναντώ φίλους στην πόλη, και να συνεχίσω τις θερινές ανακαλύψεις.
Στο City Gate έχουν μια «κρυμμένη» ανοιχτή αίθουσα για θερινό σινεμά. Καλή φάση. Είδα ψες το «Mamma Mia», με ποπ κορν, φεγγαρόφως και αεράκι, τον καπνό του διπλανού, καθόλου κουνούπια και τα αεροπλάνα πού και πού να πετούν από πάνω μας πριν την προσγείωση.
Στην παραλιακή, τα εφιαλτικά μπιτ συνεχίζονται μετά τα μεσάνυχτα και στη Γιαννιτσών τα σκοτεινά δρομάκια με φοβίζουν αρκετά, ώστε να κλειδώνω τις ασφάλειες και να στρίβω στο πρώτο στενό-φως.
Τα μεσημέρια ξαπλώνω στον καναπέ με ανοιχτό το παράθυρο και διαβάζω εναλλάξ, πότε για την dead zone και πότε κωμικά στριπ της Μαφάλντα (τελευταία ανακάλυψη-δώρο φίλου, τη λάτρεψα ήδη).
Και πού και πού ακούω Leonard Cohen και μαθαίνω πως το «Dance me to the end of love» γράφτηκε με αφορμή τη μουσική που έπαιζαν στα κρεματόρια. Αν είχα λεφτά, θα τον ακολουθούσα ως τις 30 Ιουλίου, στη Μαλακάσα. Αλλά δεν έχω.
Summer in the city and the life’s easy.