Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


7 χρόνια μετά
Ιανουαρίου 30, 2008, 10:40 μμ
Filed under: ελληνικά, news, par me

Το πρωί, στη διάρκεια μιας μοναχικής σκέψης, θυμήθηκα τον Δημήτρη, έναν συμμαθητή μου που χάθηκε το 2001, σε δυστύχημα σε πισίνα. Δεν τον ήξερα καλά,
με το ζόρι λέγαμε πού και πού μια καλημέρα, αλλά θυμάμαι καλά ότι με είχε πειράξει πολύ η απώλειά του: Εκτός από το νεαρόν της ηλικίας του, που δεν του άξιζε τέτοιο πρόωρο τέλος, το γεγονός καθαυτό του ξαφνικού θανάτου του με έβαλε απότομα σε σκέψεις και σε μια διαδικασία φόβου, καταδικάζοντας το καλοκαίρι εκείνο τις διακοπές μου σε ένα θανατοφοβικό κλίμα.

Όταν αργότερα, το μεσημέρι, πληροφορήθηκα την είδηση ότι δύο άτομα καταδικάστηκαν για ανθρωποκτονία από αμέλεια στο συμβάν, δεν τρόμαξα μονάχα από τα αργά αντανακλαστικά της δικαιοσύνης μας (2001-2008), αλλά και από το πόσα χρόνια πέρασαν και πόσοι φίλοι απέμειναν απ’ το σχολείο, καθώς αναζητούσα στα mail μου συμμαθητές για να τους ενημερώσω.

Advertisements


Remember?
Ιανουαρίου 21, 2008, 6:17 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

Με αφορμή αυτή την πρόταση, κάθισα και μέτρησα πράγματα και καταστάσεις που είδα/έζησα και δεν υπάρχουν πια, και τα οποία ήδη τα παιδιά που γεννήθηκαν στα πρώτα 90’s τα διαβάζουν σαν παλιές πληροφορίες σε εγκυκλοπαίδεια. Αν τα απαριθμούσα, θα είχαν ως εξής (προσθήκες καλοδεχούμενες!) :


1.
Ασπρόμαυρη τηλεόραση (με ξύλινο περίβλημα)
2.
Αναλογικά τηλέφωνα
3. Εισπράκτορες στα λεωφορεία του ΟΑΣΘ
4. Το Λούνα Παρκ στη Σαλαμίνα, στη θέση του Μεγάρου Μουσικής
5. Βίντεο vhs (χωρίς δυνατότητα εγγραφής)
6. Βινύλιο
7. Κασέτες (κλασικές/8 track)
8. Η/Υ 386 / Η/Υ με σύστημα logo και διακόπτη τηλεόρασης
9. Δραχμές (και μάλιστα, δίδραχμα)
10. Το ‘87
11. Την ΑΕΚ να παίρνει πρωτάθλημα
12. Τον θάνατο του Cobain
13.
Το Mtv να πιάνεται στις συχνότητες της Θεσσαλονίκης
14. Το ψιλικατζίδικο στη γωνία Βασ. Όλγας-Μαρτίου ανοιχτό (τα πρώτα μου γλιφιτζούρια)
15. Το «Garcon» στην παραλία να λέγεται «Τόττης»
16. Τον «Έσπερο» στη Σβώλου να λειτουργεί ως σινεμά
17.
Την πράσινη γραμμή αδιάρρηκτη
18. Το -παλιό μας- αυτοκίνητο Wartburg από την τέως Ανατολική Γερμανία
19. Τα καράβια να πηγαινοέρχονται στο Ρίο-Αντίρριο
20. Τους χάρτες να αναγράφουν ΕΣΣΔ και Τσεχοσλοβακία
21. Τις φωτογραφικές μηχανές με φιλμ
22. Τον μπαμπά να χάνεται μες στην ομίχλη, τότε που μας πάγωσαν τα φρένα στην Κατάρα, για να πάει να βρει τηλέφωνο να καλέσει την οδική βοήθεια (τότε δεν υπήρχαν κινητά)
23. Την κιμωλία και τον μαυροπίνακα στο σχολείο
24. Τα τσιγάρα Rex του μπαμπά

upd: εσύ τι θυμάσαι;



Η πόλη θέλει (;) τσαμπουκά [r.i.p.]
Ιανουαρίου 17, 2008, 8:34 μμ
Filed under: ελληνικά, news, terra

copy from thess.gr

Προειδοποίηση για σπόιλερς: Ακολουθεί κείμενο για φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας

Κατέβηκα στη Λαγκαδά να πάρω το λεωφορείο. Αρχικά διέσχισα τη μεγάλη λεωφόρο (καμάρι των αρχόντων) τρέχοντας πριν ανάψει πάλι πράσινο, αφού κατά τη διαπλάτυνσή της δεν ελήφθη υπόψη η θέση των πεζών.
Έμεινα στην υπαίθρια, γυμνή στάση κάτω από το ψιλόβροχο περιμένοντας. Σε λίγο έφτασε το 27. Πήγα να επιβιβαστώ, αλλά χωρούσε μέσα μόνο το πόδι μου.
Περίμενα κι άλλο, κανένα εικοσάλεπτο. Όταν ήρθε το επόμενο, μπήκα μέσα, με τον φόβο να αργήσω στο ραντεβού μου, στην Τούμπα.
Αυτή τη φορά στο λεωφορείο υπήρχε χώρος και για τα δύο μου πόδια, αλλά για τίποτα άλλο. Τα χέρια μου ήταν κολλημένα στη μέση, σχεδόν πονούσαν, και απ’ το μυαλό μου περνούσαν εικόνες ντοκιμαντέρ για την κονσερβοποίηση της σαρδέλας.
Έβριζα, έβριζα από μέσα μου, έβριζα φωναχτά, την πόλη, τους άρχοντες, την επιμονή μου να αγαπάω αυτό τον τόπο που επιμένει να με πληγώνει.
Και λίγο πριν κατέβω, στον σακατεμένο από τα έργα Βαρδάρη για να συνεχίσω με τα πόδια, ένας νεαρός πίσω μου θυμήθηκε να εξιστορήσει στο άσχετο την περιπέτειά του με τα ναρκωτικά. Τελικά, πάντα υπάρχουν χειρότερα.
Στην αρχή της Εγνατίας έκανα σλάλομ και προσευχές για να περάσω αλώβητη τον δρόμο – ούτε εδώ σκέφτηκε κανείς τους πεζούς. Πήρα το 14, ήταν πάλι γεμάτο, κι όταν κατέβηκα ένα κύμα ανυπόμονων ζόμπι έπεσε καταπάνω μου για να μπει γρήγορα στο λεωφορείο.
«Ζώα», μουρμούρισα νευρική. Όταν έφτασα στον προορισμό μου, έμαθα ότι την ίδια ώρα, κάπου κοντά, ο συνδυασμός όλων των ως άνω καταστάσεων είχε αυτή τη φορά τραγική κατάληξη

post soundtrack: Stavento – Πόσο ακόμα

Πες να πάει να γαμηθεί η κάθε εκδοχή/Που θέλει να κοιμάσαι χωρίς καμία ενοχή/Να πάει να γαμηθεί αυτό είναι μια αρχή/Να γίνει η νύχτα μέρα, κουβάρι η κλωστή.



12 km
Ιανουαρίου 14, 2008, 2:07 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra
Αλκος

12 χιλιόμετρα. Τόσα περπάτησα απόψε (Κολόμβου-παραλία-Ντεπό και τούμπαλιν), με μια zenit στο λαιμό και καλή παρέα και το μυαλό μου καθάρισε…

Post soundtrack: Goran Bregovic + Cesaria Evora: Ausencia



You are not alone in this world…
Ιανουαρίου 10, 2008, 1:56 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me

More than a drug is what I need
Need a change of scenery
Need a new life

(Όσο κι αν θέλω να πιστεύω στο νέο έτος, όλα φαίνονται να πηγαίνουν στραβά. Αλλά ακόμη και τότε, οι καλοί φίλοι σώζουν την κατάσταση!)

Post soundtrack: James – Say something



24
Ιανουαρίου 7, 2008, 1:03 πμ
Filed under: ελληνικά, par me

«Η βεβαιότητα του τέλους
γίνεται το τέλος
για κάθε βεβαιότητα»

[Απόστολος Μαϊκίδης, «Είκοσι τέσσερα»]

Οn January 5 ttallou wrote: Συνέχεια



2008;
Ιανουαρίου 2, 2008, 1:39 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Αισθάνομαι ότι η χρονιά που ήρθε θα είναι καλή, καλύτερη, η κάλλιστη («φέτος είναι η χρονιά μου…»).

Απλώς τα πρώτα σημάδια δείχνουν το αντίθετο…

Καλή χρονιά σε όλους.