Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Έφυγα
Μαρτίου 28, 2006, 7:12 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, travel

Παίρνω απόσταση απ’το χθες
να’ρθούνε κι άλλες εποχές.
Να’ρθουνε λύπες και χαρές
καινούριες να σου τις χαρίσω.

Παίρνω απόσταση απ’το χθές
για να μπορέσω να με θες
να βρω τραγούδια, μουσικές
καινούριες να σου τραγουδήσω.

Έλα, μη μου καίγεσαι,
θα σου χαρίσω ό,τι θες
έλα μη μου καίγεσαι,
όλα μου τ’αύριο και τα χθες
στο τώρα θα τα κλείσω

Όσα η αγάπη ονειρεύεται,
τα αφήνει όνειρα η ζωή.
Μα όποιος στ’αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλί
και ξενιτεύεται

Παίρνω απόσταση αμα θες
κι από τις πρώτες μας ματιές,
για να μπορέσω με γητειές
καινούργιες να στις ξαναδώσω.

Βρίσκω στον έρωτα γιατριές
να τον γιατρέψω απ’της πληγες
και στολισμένο χαρακιές
καινούριες να τον ξανανιώσω.

Έλα, μη μου καίγεσαι
θα σου χαρίσω ό,τι θες
έλα μη μου καίγεσαι
όλα μου τ’αύριο και τα χθές
στο τώρα θα τα κλείσω

Όσα η αγάπη ονειρεύεται
τα αφήνει όνειρα η ζωή

μα όποιος στ’αλήθεια ερωτεύεται
κάνει τον πόνο προσευχή,
βαρκούλα κάνει το φιλι
και ξενιτεύεται.

[Αλκίνου Ιωαννίδη-«Όσα η αγάπη ονειρεύεται»]

Advertisements


A3 510 28MAR0700
Μαρτίου 27, 2006, 11:15 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, travel

Love me two times, babe
Love me twice today
Love me two times, babe
’cause I’m goin’ away
Love me two time, boy
One for tomorrow
One just for today
Love me two times
I’m goin’ away
Love me two times
I’m goin’ away
Love me two times
I’m goin’ away



Σκόρπια σημεία για μία πόλη
Μαρτίου 27, 2006, 5:23 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me
  • Οι τρελοί στην πόλη αυξάνονται. 2/2 πέτυχα ψες στο λεωφορείο.
  • Ένας καφές στην παραλία δε χάνει ποτέ την αξία του.
  • Τώρα που φτιάχνει ο καιρός η δροσιά το απόγευμα στην ατμόσφαιρα με μαγεύει.
  • Τις νύχτες είναι μαγεία να είσαι συνοδηγός. Ακόμη και σε αστικό.
  • Οι αναμνήσεις μου είναι διάσπαρτες σε όλη την πόλη. Ακόμη και σε μέρη που έζησα μόνο μερικές βραδιές.
  • Θα μου λείψει το καζάν ντιμπί.
  • Η υγρασία σ’ αυτή την πόλη σκοτώνει τη διάθεσή μου να μείνω ξύπνια.
  • Ο Τυχόδιος την ανασταίνει με φιλότιμη προσπάθεια.
  • Ο άξονας Μοναστηρίου-Εγνατία-Καραμανλή είναι στ’ αλήθεια τεράστιος.
  • Και πάλι η γιαγιά μπαίνει στο νοσοκομείο τη μέρα που έκανα καταπληκτικό κιμά για τα μακαρόνια (μια φορά το χρόνο γίνονται και τα δύο).
days+post soundrack: Can-«Vitamine C»
ΥΓ: Σημείωσε να θυμάσαι. Χρωστάω βουτιά σε σύννεφα, καβάλα σε πολυέλαιο, δυο βιβλία σου (Ντικ+Λολίτα) κι ένα cd μου που ξέχασα να σου φέρω.


Αυτό το Μάρτιο η Αθήνα αδειάζει
Μαρτίου 26, 2006, 4:27 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Η πρώτη ελληνική ταινία τρόμου κι επιστημονικής φαντασίας είναι γεγονός.

Το κακό.

Δεν την είδα-κι ούτε την προλαβαίνω πια, αλλά απ’ όσα έχω διαβάσει έχει πλάκα να βλέπεις τα ζόμπι να μιλάν’ ελληνικά και να συχνάζουν στο Καραϊσκάκη.

Για ελληνική παραγωγή η ταινία φαίνεται πολύ καλή -τουλάχιστον για το είδος της.

Το trailer διατίθεται εδώ.



Μανιφέστο
Μαρτίου 24, 2006, 12:32 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me

Το ότι τα «Μωρά στη φωτιά» έπαιξαν σε ένα χώρο μικρό, σαν το «Yard trip», είναι μάλλον ανησυχητικό για την υστεροφημία τους.***Το ότι έτσι κι αλλιώς το «Yard trip» χώρεσε και ο κόσμος χοροπηδούσε τρελά στα άσματα του διαχρονικού πρώτου τους δίσκου τους διατηρεί ψηλά στη λίστα των προτιμήσεών μας.***

TΑΥΡΟΣ (20 Aπριλίου – 20 Mαΐου) H αφοσίωση είναι μια αρετή που όλοι έχουμε τη διάθεση να αναπτύξουμε, αλλά μερικές φορές, όπως τώρα, βρίσκεις τον εαυτό σου διχασμένο ανάμεσα στην ανάγκη σου να αρπαχτείς από την ασφάλεια που σου εξασφαλίζει η αφοσίωσή σου και από την ακατανίκητη επιθυμία να απομακρυνθείς από τη φωτιά που σε ζεσταίνει στη μέση του δάσους, για να δεις τι υπάρχει στη σκοτεινή μεριά του. Mε τόσα οικονομικά προβλήματα να ταλαιπωρούν το μυαλό σου είσαι άραγε σε θέση να παραιτηθείς από το εργασιακό status quo και να ανοιχτείς σε ένα ελπιδοφόρο πλην όμως οικονομικά αβέβαιο αύριο; Aπο την άλλη πλευρά, μπορείς να επιβιώσεις χωρίς να βρεις μια δημιουργική διέξοδο για τη μαραμένη σου ψυχή;***Μεγάλωσα πέντε χρόνια μέσα σε πέντε μήνες***50 χρόνια περιμέναμε για αυτή τη βραδιά/Θα τραγουδάμε όλη νύχτα κι ούτε πόνος ούτε χαρά/Οι εραστές έχουν ανάψει κι ορκιστήκαν να ‘ναι πιστοί/50 χρόνια περιμέναμε για αυτή τη γιορτή/Περπατάμε στην πόλη σαν μια μηχανή/Και νιώθουμε σαν βόμβα έτοιμη να εκραγεί/Κάνουμε πόλεμο-κι αυτό είναι γεγονός/Μιλάω για μια γενιά που δοκιμάζει την τύχη της αλλιώς…κάπως αλλιώς…/Και τα πάντα πέφτουν όταν πέσουμε μαζί τους/Πιάσ’ το νόημα/Πιάσ’ το νόημα…/Πάει να πει…./Έ!/Λα λα, λα λα, λα λα, λα λα λα λα λα λα λα λα λα λα…



“Πιάσε μια μπουγάτσα με τυριιί…ΠΑΟΚτζή, ΠΑΟΚτζηηή…”
Μαρτίου 22, 2006, 5:24 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

Εμπνευσμένη από αυτό είπα να κάνω ένα post για τα δύο κράτη εν Ελλάδι. Athens vs Salonica. Τα πράγματα έχουν ως εξής:

Η Ελλάδα, τυπικά, είναι μια χώρα ηπειρωτική, με ένα σύμπλεγμα χιλιάδων νησιών, και κορμό που ξεκινά από τον Έβρο, και φτάνει ως τη Λακωνία.

Ωστόσο, πρακτικά, μετερεωλογικά και προπάντων γηπεδικά, εξυπηρετεί να χωρίζουμε την Ελλάδα σε δύο στρατόπεδα: Τη νότια και τη βόρεια. Τα σύνορα είναι στη Λαμία-από κει και πάνω είναι Βορράς.

Οι βόρειοι αποκαλούνται από τους νότιους Βούλγαροι (και πολύ πληγώνονται άμα το ακούνε). Ο χαρακτηρισμός ξεκίνησε τον καιρό της Κατοχής, το 1941-’45, όταν στη νότια Ελλάδα ήταν οι Γερμανοί και στη βόρεια οι Βούλγαροι (στα δε Επτάνησα οι Ιταλιάνοι). Τόσο στο βορρά, όσο και στο νότο οι κατοχικές δυνάμεις επέδειξαν μια πολύ σκληρή στάση. Καμιά φορά όμως που οι νοτιοελλαδίτες προέβαιναν σε αντίσταση δίχως να βλέπουν πάντα κάτι αντίστοιχο στο βορρά (όπου οι Βούλγαροι δεν ήταν απλώς κατοχική δύναμη, αλλά χώρα που διαχρονικά εποφθαλμιούσε στην περιοχή) ενοχλούνταν και έλεγαν: «Καλά, εσείς γιατί δεν αντιδράτε; Βούλγαροι είστε;».

Το αντίστοιχο «Αλβανοί» προέκυψε μόλις την τελευταία δεκαετία χάρη στα κύματα Αλβανών μεταναστών που κατέκλυσαν την ελληνική πρωτεύουσα (όχι ότι στο βορρά δεν έχουμε-απλώς εδώ χάνονται μπροστά στους Ρωσοπόντιους).
***
Εκκλησιαστικά, οι νότιοι, της «Παλιάς Ελλάδας», υπάγονται στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών και Πάσης Ελλάδος. Οι δε βόρειοι, των «Νέων Χωρών», υπάγονται απευθείας στο Οικουμενικό Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης και ο εκάστωτε Αρχιεπίσκοπος εμφανίζεται στο Βορρά, τυπικά ως κάτι πιο πάνω από Μητροπολίτης.

***
Στην Αθήνα, λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων, ολοκληρώθηκαν κάποια έργα (μετρό/Αττική Οδός/αθλητικές εγκαταστάσεις), ενώ στη Θεσσαλονίκη περιμένουν ακόμα το μετρό από το 1990.

Αντίστοιχα όμως, στη Μακεδονία υπάρχει η Εγνατία Οδός, ενώ στην Πελοπόννησο οι δρόμοι είναι οι ίδιοι μ’ αυτούς που είχε διαβεί ο Τεό Κολοκοτρώνης.
***

Σε ό,τι αφορά στις γλωσσολογικές διαφορές, οι νοτιοελλαδίτες

  1. λένε «ναι, αμέ» αντί για «ναι, ασφαλώς»
  2. λένε «χάμω» αντί για «κάτω»-εξού και αποκαλούνται «Χαμουτζήδες»
  3. σχηματίζουν τον παρατατικό με κατάληξη -αγα (οδήγαγα, περπάταγα, πήδαγα κτλ αντί του οδηγούσα, περπατούσα, πηδούσα)
  4. αποκαλούν το βερνίκι νυχιών «μανό«
  5. αν ακούσουν από κάποιον τη λέξη «πάνε», ψάχνουν να βρουν ποιον Πάνο (Παναγιώτη) φωνάζει
  6. όταν ακούν «μαμούνια» καταλαβαίνουν τα έντομα
  7. γηπεδικά: «Έγινε το Σέιχ Σου μπουρδέλο, πω πω γέλιο, πω πω γέλιο» (μετά την πυρκαγιά του ’97) / «Ελλάδα είναι μέχρι τη Λαμία, από κει και πάνω είναι Βουλγαρία»
***

Οι βορειοελλαδίτες, έχουμε και λέμε:

  1. λένε «ναι, για» αντί για «ναι, ασφαλώς»
  2. λένε βαρύ το λάμδα -εξού και αποκαλούνται «Λλλαλλλάκηδες«
  3. χρησιμοποιούν στην κλητική λέξεις τουρκικής προέλευσης, όπως: «πασά μου», «δερβίση μου», «καρντάσι μου»
  4. αποκαλούν το βερνίκι νυχιών «όζα«
  5. έχουν για προστακτική β’ ενικού του «πηγαίνω» τη λέξη «πάνε«
  6. όταν ακούν «μαμούνια» καταλαβαίνουν τα μπουζούκια στη Βίλκα
  7. χρησιμοποιούν το με/σε/τον αντί για μου/σου/του (πχ: «Τι τον λες και τι σε λέει όταν σε τηλεφωνεί;» / «Να σε φέρω κιμά να με κάνεις κεφτέδες» / «Οδηγέ, άνοιξέ με από πίσω»). Σε ό,τι αφορά σ’ αυτό το τελευταίο για τα «με/σε/τον», φιλόλογος δεν είμαι, αλλά εκφέρω μια άποψη, που έχει ως εξής: Στα αρχαία ελληνικά και στην καθαρεύουσα ακόμα, οι πλάγιες πτώσεις ήταν 3: γενική-δοτική-αιτιατική. Το έμμεσο αντικείμενο, που είναι εν προκειμένω τα «με/σε/τον», εκφραζόταν με δοτική (πχ: Άφες ημίν τα οφειλήματα ημών»). Στη δημοτική η δοτική καταργήθηκε, και επικράτησε η επίσης πλάγια πτώση γενική. Γιατί, ωστόσο, να θεωρούμε εσφαλμένη τη χρήση της άλλης πλάγιας πτώσης-της αιτιατικής; Όπως και να ‘χει, η χρήση του «με/σε/τον» χρεώνεται στους Έλληνες που ήρθαν στην Ελλάδα από την Πόλη.
  8. γηπεδικά: «Βάλτε φωτιά, κάψτε καλά, Ομόνοια και Πειραιά, το Σύνταγμα και τη Βουλή, τη μπασταρδούπολη αυτή» / «Δε θα γίνεις Έλληνας ποτέ, Αλβανέ»
***

Ασφαλώς, το μεγάλο “μπατιρντί” γίνεται στο τραπέζι. Εκεί οι διαφορές έχουν ως εξής:

Στην Αθήνα

Στη Θεσσαλονίκη

Σουβλάκι είναι ό,τι τυλίγεται σε πίτα

Σάντουιτςείναι ό,τι τυλίγεται σε πίτα

Τα κομματάκια κρέατος ψημένα σε μακρόστενο μικρό ξυλάκι λέγονται καλαμάκι

Τα κομματάκια κρέατος ψημένα σε μακρόστενο μικρό ξυλάκι λέγονται σουβλάκι

Το πλαστικό, μακρόστενο σωληνάκι για να πιεις το αναψυκτικό λέγεται επίσης καλαμάκι

Καλαμάκι λέγεται το πλαστικό, μακρόστενο σωληνάκι για να πιεις το αναψυκτικό

Το σουβλάκι έχει πάντα τζατζίκι-εκτός κι αν ζητήσεις να μην έχει

Το σουβλάκι έχει τζατζίκι μόνο αν ζητήσεις να έχει (ερωτική πόλη γαρ, πώς να φιλήσεις με τη σκορδίλα στο στόμα;)

Η πατατόπιτα είναι πατάτες ψημμένες σε φύλλο, όπως η τυρόπιτα και η μηλόπιτα

Η Πατατόπιτα είναι “σάντουιτς” με γέμιση πατάτες τηγανιτές

Γενικά, πρότυπο παραγγελίας στα ψητοπωλεία είναι: “Ένα γύρο σουβλάκι” ή “ένα σουβλάκι καλαμάκι”

Γενικά, πρότυπο παραγγελίας στα ψητοπωλεία είναι: “Ένα γύρο” ή “ένα σουβλάκι”

Το Πιροσκί είναι σφολιάτα με γέμιση λουκάνικο

Πιροσκίείναι η τηγανιτή πίτα με γέμιση πατάτα ή τυρί ή σπανάκι

“Σκεπαστή πίτσα” είναι πίτσα τυλιγμένη ολόκληρη σε ζυμάρι

“Καλτσόνε” είναι πίτσα τυλιγμένη ολόκληρη σε ζυμάρι

Το αναψυκτικό από λεμόνι λέγεται “λεμονίτα”– όλα τα άλλα αναψυκτικά τελειώνουν σε -άδα.

Όλα τα αναψυκτικά τελειώνουν σε -άδα.

Μπουγάτσαείναι μία και νοείται με γέμιση κρέμα.

Η μπουγάτσα είναι θεότητα. Είναι επίσης απαραίτητο συνοδευτικό του πρωινού φραπέ, καθώς και συνήθης μαθητική πρόφαση για κοπάνα. Αποτελείται από σφολιάτα και διάφορες γεμίσεις (κρέμα, τυρί, κιμά, σπανάκι), η γνώση των οποίων αποτελεί απόδειξη εντοπιότητας.

 

***

Υπάρχει και μια λεκτική διαμάχη ως προς τα τυροκομικά (τυριά/κασέρια), την οποία ακόμη δεν έχω καταλάβει και επομένως αδυνατώ να την καταγράψω.

***


Σε γενικές γραμμές, αυτές είναι οι κύριες διαφορές μεταξύ νότιας και βόρειας Ελλάδας. Θα χαρακτήριζα τη γνώση τους μάλλον αχρείαστη, αφού έτσι κι αλλιώς η συνεννόηση κάπως γίνεται.Αν, ωστόσο, τις βρήκατε ενδιαφέρουσες, απλώς αποστηθίστε τις. Ποιος ξέρει, ίσως βρεθείτε κάποτε “αλλόθρησκοι” στην Τούμπα ή το Καραϊσκάκη -μην ξεστομίσετε τη λάθος λέξη.

ΥΓ: Και θυμηθείτε: Πινακίδες που αρχίζουν από Ζ ή Υ στη Θεσσαλονίκη αποτελούν βραδυφλεγή βόμβα’ ο Μπάμπης ο Σουγιάς είναι alive and kicking!

ΥΓ2: Ο Μέγας Αλέξανδρος ζει.



mail fw: politics
Μαρτίου 22, 2006, 3:41 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

Ένα δωδεκάχρονο παιδάκι βλέποντας τις ειδήσεις ρωτάει τον μπαμπά του:
– Μπαμπά, τι είναι η πολιτική;
Ο πατέρας, που είναι φανερά ικανοποιημένος που ο γιος του δείχνει σημάδια ωρίμανσης, του απαντάει με ένα παράδειγμα:
– Κοίταξε παιδί μου… Μια χώρα είναι σαν μια οικογένεια. Πάρε για παράδειγμα τη δική μας.

Η μαμά, είναι σαν την κυβέρνηση, κανονίζει τα πάντα μέσα στο σπίτι.
Εγώ, ο πατέρας, είμαι σαν το μεγάλο κεφάλαιο, στηρίζω την οικονομία του σπιτιού.
Η υπηρέτρια, είναι σαν την εργατική τάξη, κάνει όλες τις εργασίες που πρέπει να γίνουν.
Εσύ, είσαι η κοινή γνώμη που παρατηρεί τα όσα συμβαίνουν γύρω της.
Τέλος, το μωρό που έχουμε σπίτι συμβολίζει το μέλλoν της χώρας.

    Σκέψου τα όλα αυτά το βράδυ, και αύριο θα συζητήσουμε για τα συμπεράσματα που έβγαλες, εντάξει;
    – Εντάξει μπαμπά, απαντάει ο μικρός, και σκεφτικός πηγαίνει στο κρεβάτι του.

    Στη διάρκεια της νύχτας και ενώ σκεφτόταν τα σοφά λόγια του πατέρα , ακούει
    κλάματα από την κούνια του μωρού. Σηκώνεται πάνω, πλησιάζει την κούνια και
    βλέπει ότι το μωρό έχει λερωθεί..
    Πηγαίνει στην κρεβατοκάμαρα να το πει στην μητέρα του, ανοίγει την πόρτα και βλέπει μόνο τη μητέρα του στο κρεβάτι να κοιμάται . Ο πατέρας άφαντος! Τον πιάνει πανικός!
    Από την μισάνοιχτη πόρτα του δωματίου υπηρεσίας, ακούει ύποπτους
    θορύβους…πλησιάζει, κοιτάει και βλέπει τον πατέρα του με την υπηρέτρια στα
    τέσσερα! Κάγκελο ο πιτσιρίκος!!!

    – «Τι να κάνω;», σκέφτεται, «να ξυπνήσω την μαμά; θα δει τον μπαμπά με την
    υπηρέτρια, να διακόψω τον μπαμπά; ντρέπομαι, και ποιος θα αλλάξει το
    μωρό;;;, εγώ δεν ξέρω να το κάνω…»
    Αποφασίζει, λοιπόν να κάνει την πάπια και πάει για ύπνο. Το επόμενο
    μεσημέρι, μετά το φαγητό, λέει ο πατέρας στον γιο:
    – Λοιπόν; Σκέφτηκες αυτά που σου είπα εχθές;
    – Ναι πατέρα, τα σκέφτηκα.

    – Και τι συμπέρασμα έβγαλες;

    – Όταν η κυβέρνηση κοιμάται,το μεγάλο κεφάλαιο πηδάει την εργατική τάξη ,η κοινή γνώμη αδιαφορεί,

    και το μέλλον της χώρας είναι βυθισμένο στα σκατά !!