Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Γιου Μπι Φόρτι
Απρίλιος 10, 2013, 2:39 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra

ub40

Ποτέ δεν νοσταλγώ εποχές. Μάλλον μου περισσεύει εγωισμός για να παραδεχτώ πως ο χρόνος δεν φέρνει πάντα τη βελτίωση και πως κάπου, κάποτε, κάτι έκανα λάθος και το πράμα ίσως στράβωσε.

Μα χθες, ακούγοντας αυτό το τραγούδι του 1988, σκέφτηκα πως αν ήθελα κάπου να γυρίσω, θα ήταν πίσω σε κείνη την εποχή, τέλη του ’80, τεσσάρων-πέντε χρονών κορίτσι, με ένα κόκκινο ελεφαντάκι για τσάντα που μου ‘χε φέρει ο θείος Αντρέας απ’ τη Γερμανία κι οι κυρίες απ’ τον παιδικό το είχαν περάσει για κούκλα και το ‘βαλαν στο ράφι με τα λούτρινα.

Σε κείνο το διαμέρισμα που ‘μασταν τότε στο Ντεπό, η τηλεόρασή μας δεν έπιανε τη μόδα της εποχής – Mtv κι έτσι η αδερφή μου, στην πρώιμη εφηβεία της, με ‘παιρνε για κάλυψη και πηγαίναμε δίπλα, στη γειτόνισσα, που έπιανε Mtv κι ήταν και νταντά μου – τουτέστιν, με μεγάλωσε τους πρώτους μήνες μέχρι να πάω παιδικό και μετά, απ’ την πολλή αδυναμία, μπούκαρε κάθε τόσο στο σπίτι μας κι άμα δεν της άρεσε το φαΐ μας, έκανε για μένα μόνο πατάτες τηγανιτές και τα καλύτερα μπιφτέκια του κόσμου (μέχρι σήμερα).

Λοιπόν, ακόμη κι αν δεν υπάρχει χρονομηχανή, όποτε ακούω αυτό το τραγούδι, γυρίζω πίσω σε κείνες τις μέρες: Στο μικροσκοπικό διαμέρισμα της χήρας και σχεδόν κουφής «θείας» Ευτυχίας (όνομα και πράμα), που μύριζε πάντα φρεσκοπλυμμένα ρούχα κι είχε κατεβασμένα στόρια για να μην της χτυπά ο ήλιος, η τηλεόραση να παίζει το αγαπημένο μου τραγούδι των UB40 κι εγώ, ανήμπορη να προφέρω το όνομα του γκρουπ, να φωνάζω επιτακτικά της αδερφής μου «Δήμητρα, έλα, ο Στεναχωρημένος!», γιατί η φάτσα του τραγουδιστή κουβαλούσε μια υποψία θλίψης.

Love 80’s!

Advertisements

3 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Φόρμα αίτησης για επίδομα ανεργίας το όνομα…

Ως γέννημα του 72 που μεγάλωσε στα 80’ς… δεν τα πεθυμώ καθόλου. Ρήκγαν και Θάτσερ ήταν όχι μόνο ζωντανοί αλλά και στο απόγειο τους… τζιαι οι «μόδες» της εποχής (Νιού Ρομάντικς και αηδίες) μαζί με το γιάπικο λάιφσταιλ να προαγγέλουν την επερχόμενη αποβλάκωση του πόπολου. Φχαριστώ, δεν είμαι φίλος.

Την αθωότητα μας κλαίμε, όχι τις εποχές.

Σχόλιο από the Idiot Mouflon

Αν ήταν fb θα σου έκανα like. Όσο γίνεται δηλαδή. Δεν γνώριζα τη λεπτομέρεια για το όνομα. Και δυστυχώς ταιριάζει πολύ και στην εποχή, όπως τη θυμάσαι και πλέον και στο σήμερα.
Κατά τα άλλα συμφωνώ σε όλα.

Σχόλιο από ttallou

χαχαχα ο συγχωρεμένος;! ωραίοοοοο 🙂
γιατί κάποια κομμάτια μας γεμίζουν τόση νοσταλγία; ειδικά αυτά της δεκαετίας του ’80.. το’χω προσέξει και με μένα, με κομμάτια της Μαντόνα.. χμ..

Σχόλιο από DaisyCrazy




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: