Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Άγιος Σωζόμενος
Μαρτίου 28, 2010, 6:40 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel


Τα πιο ωραία αγόρια που είδα στην ζωή μου ήταν αυτά που έπαιζαν μπάλα. Μικρά παιδιά στο λιμάνι της Βαρκελώνης, στην πλατεία Ταχρίρ του Καΐρου, στο έρημο σχολείο στον Άγιο Σωζόμενο, στην Κύπρο. Να σε γράφουν καθώς τους χαζεύεις να κυνηγάνε το πρώτο ατίθασο θηλυκό της ζωής τους: Την μπάλα. Συνέχεια

Advertisements


Κατά του δαίμονα εαυτού
Μαρτίου 18, 2010, 4:44 μμ
Filed under: ελληνικά, media, par me, terra

Απέναντι στο βόλεμα, έχω να αντιτάξω μια αυθόρμητη αηδία, ένα αλήτικο βγάλσιμο της γλώσσας, αποστροφή και αποχώρηση από τη σκηνή του δράματος. Κι απέναντι στην αδικία, ένα αργό σε αντανακλαστικά ξέσπασμα, που όταν με το καλό έρθει, είναι ικανό να σε πνίξει.
Κατά του δαίμονα εαυτού.

(μια μέρα στη Βουλή)

post soundtrack: Tzίμης Πανούσης – Εκλογές



Το μόνο βιβλίο συνταγών που θα χρειαστούμε τα επόμενα χρόνια…
Μαρτίου 18, 2010, 1:09 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά



«Τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα»
Μαρτίου 5, 2010, 10:48 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

«Μη μου συγχύζεσαι. Έτσι θα είναι απο δω και στο εξής. Τα λαμόγια ξύπνησαν – μυρίστηκαν αίμα», μου λέει η Mindstripper, ρωτώντας την για το χθεσινό όργιο της βενζίνης.
Ήθελα μέρες να γράψω κάτι για αυτά, αλλά δεν είχα τα λόγια, ούτε νομίζω την ψυχραιμία, να πω κάτι αξιόλογο. Για τους μισθωτούς που θα πληρώσουν τη νύφη, για τα λαμόγια που βρίσκουν τη χειρότερη ώρα να βγάλουν κέρδος ανεξέλεγκτα, για τη χρεοκοπία μας ως έθνος, που την ώρα που μας πιάνουν τον κώλο, εμάς μας νοιάζει μονάχα ποιος έπιασε τον κώλο της Τζούλιας.
Δεν της το είπα, αλλά η Μ. με τρόμαξε, με συνέφερε ίσως. Δηλαδή, έτσι θα είναι στο εξής; Χάος και αναρχία; Θα πληρώνουμε ενάμισι για να πάρουμε ένα; Θα μας χρεώνουν για να γλεντάνε πάλι όσοι μας έφτασαν ως εδώ; Δεν μπορεί να το αντέξει ο νους μου.
Πίσω στο νησί, σε μια ταράτσα, χθες, με πιάσαν ελαφρώς τα δάκρυα καθώς περιέγραφα στον Α. την αγωνία μου για την πατρίδα μου και τους ανθρώπους μου εκεί. Σ’ εκείνους δεν το είπα, αλλά κι εδώ ο αέρας μυρίζει περίεργα, ανασφάλεια και αγωνία επαγγελματική. Αλλά τι να τους πεις, όταν εκείνοι προσδοκούν από σένα να ακούσουν τα καλά νέα;
Ξανά στην Αθήνα, η εκ Κύπρου Αθηναία νεόκοπη φίλη πήγε σήμερα στο νοσοκομείο με το μηχανάκι της κυρίας Έλλης, αφού τα ΜΜΜ απεργούν. «Φορώ τα γάντια σου και οδηγώ στη μισή Λευκωσία, όπου ΜΜΜ δεν υπάρχουν, αλλά η βενζίνη είναι ακόμα ‘φτηνή’. Τα φιλιά μου στην Αθήνα, τα κουρέλια τραγουδάνε ακόμα«, της απαντώ.
Καλό κουράγιο.

post soundtrack: Nirvana – Rape me