Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


H Ελλάδα άργησε μια μέρα
27 Οκτωβρίου, 2006, 12:21 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, terra

Ο Oneiros λέει ότι για να αποκτήσεις φυσικό αέριο κάνεις αίτηση και περιμένεις ένα χρόνο να έρθουν να στο συνδέσουν.

Εγώ θυμάμαι ότι για να αποκτήσω isdn περίμενα 2-3 μήνες.

Ξαφνικά η Ελλάδα μου θυμίζει DDR, όπου παρήγγελνες το Trabi σου, αυτό ερχόταν μετά από χρόνια και ήσουν και πάλι ευτυχισμένος και περήφανος…

  • What’s the difference between a Trabi and a condom? There is none, they both hold up traffic!
  • A man stops his Trabi at a garage and says: «Two windscreen wipers for my Trabi». The garage owner thinks for a moment, then replies «OK, that’s a fair deal». [wiki]


Σςςςτ…το ΑΠΘ κοιμάται
25 Οκτωβρίου, 2006, 7:25 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me

Έχει δέκα μέρες που προσπαθώ να πάρω μια βεβαίωση φοίτησης από τη γραμματεία μου μπας και βάλω το ρημάδι το adsl που λέει κι ο dtsomp.
Πηγαίνω Τετάρτη και απεργούν, «έλα την Πέμπτη». Πηγαίνω την Πέμπτη και είναι χαλασμένα τα pc τους, «έλα αύριο». «Μα αύριο» τους λέω, «δεν είστε κλειστά για τις εκλογές;». Σωστά. Δύο Παρασκευές και Δευτέρες σερί ήταν κλειστά για τις εκλογές. «Έλα την άλλη Τετάρτη».
Πήγα σήμερα, Τετάρτη και…μάντεψε. Απεργία. Απεργούν ξανά τη μία και μοναδική γαμοώρα που εξυπηρετούν τους φοιτητές. Χωρίς καμία προηγούμενη ειδοποίηση.
Πνίγω τον καημό και ανεβαίνω στην καμαρούλα-μια-σταλιά-βιβλιοθήκη μας. Αρπάζω νευρικά τον Έκο από το ράφι, πλησιάζω το «γκισέ» κι ακούω το βιβλιοθηκάριο να φωνάζει «ευγενικά»: «Αγόρια, κορίτσια, έξω!».
Οκ, σκέφτομαι, θα κλείνουν βιαστικά για το 4ήμερο Αγίου Δημητρίου-εθνικής εορτής, και παραδίδω αποφασιστικά το βιβλίο και την κάρτα μου.
Η νεαρή βιβλιοθηκάριος, χωρίς ίχνος συμπόνοιας, μου έδωσε τη χαριστική βολή:
-Δεν μπορώ να στο χτυπήσω. Έχουμε κλείσει όλους τους υπολογιστές.
-Γιατί;
-Απεργούμε.

Χαμόγελασα ειρωνικά, από συμπόνοια δική μου σ’ αυτήν, κατέβηκα στην πρωτοπορία κι αγόρασα τελικά το βιβλίο, να το βλέπω σαδιστικά να στολίζει τη βιβλιοθήκη μου.

Στο μεταξύ…
Η μαμά και οι γιατροί συμφωνούν ότι το διάβασμα στην τουαλέτα κάνει κακό, διότι αδρανεί το έντερο. Εγώ διαφωνώ. Διότι βρίσκω ότι οι στιγμές που περνάμε στο wc είναι οι στιγμές της μεγαλύτερης έμπνευσης. Εν πάση περιπτώσει, εγώ πριν πάω στην τουαλέτα αρπάζω κι ένα χαλαρό βιβλίο ή τη Score Live απ’ τη βιβλιοθήκη και διαβάζω.
Χτες επέλεξα έναν «Οδηγό του ΑΠΘ» για να διαπιστώσω και scripta πόσο πρόχειρες δουλειές γίνονται στο Πανεπιστήμιό μου. Οι φωτογραφίες που είχε μέσα της Θεσσαλονίκης ήταν στην καλύτερη περίπτωση…δεκαετίας. Φαντάσου ότι η Αριστοτέλους ήταν ακόμη δρόμος διπλής κυκλοφορίας. Στα διεθνή προγράμματα είχε μονάχα κάποιο…IESEC, με το οποίο ασχολούνται μόνο οι πρώην πρόσκοποι φοιτητές. Για το Erasmus που έχει σημαντική συμμετοχή τόσο από όσο και προς την Ελλάδα…ούτε λόγος.
Τα κατάπια όλα υπομονετικά σκεπτόμενη ότι είναι οδηγός τριετίας, από τότε που εισήχθηκα στο Πανεπιστήμιο. Εκεί δέχθηκα και τη χαριστική βολή: Ο οδηγός ήταν μόλις περσινός, «Σεπτέμβριος 2005″…

Μάζεψα την ντροπή μου και περπάτησα στις μύτες…
Σςςςτ, κάντε ησυχία, το ΑΠΘ κοιμάται…



Βουτιά από ψηλά
22 Οκτωβρίου, 2006, 2:47 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Είναι μυστήριο, αλλά θα ‘λεγα πως υπάρχουν πόλεις πέρα από τις πόλεις που βλέπουν τα μάτια μας. Πόλεις που μας τις κρύβουν προειδοποιητικά λόγια που φοβούνται την αναμέτρησή μας με την αλήθεια.

Ξεγραμμένες μανάδες/ξεπεσμένοι μπαμπάδες/χρόνια τώρα,νεκροί εραστές./Της ζωής τους ο χώρος/σιώπηλή λεωφόρος/που γυρεύει μια πόρτα στο χτές./Να,τα όνειρα!πάρ’τα!/Τώρα πάνω σε κάρτα/θα χτυπάμε αυτά που αγαπάμε./Γεννημένοι σε φάκα./Γαμημένοι για πλάκα/
κάποια νύχτα που είχες ανία/Σα λυγμός ακροβάτη/σαν πορνείου κρεβάτι/που χτυπάς σιωπηλά,με μανία/Να,τα όνειρα!πάρ’τα!/Τώρα πάνω σε κάρτα/θα χτυπάμε αυτά που αγαπάμε.

Υπάρχει μια σιωπή στη νύχτα που μου κάνει παρέα κάθε φορά που φοβάμαι το σκοτάδι. Μια σειρά από ιστορίες που με περιμένουν να τις ακούσω. Μια τόλμη στη δειλία μου που θα μου προσφέρει για πάντα προστασία στις τρέλες μου.

Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.

Οι άνθρωποι που σου λένε τις καλύτερες ιστορίες από άλλους τόπους, είναι οι άνθρωποι που αγάπησαν περισσότερο τον τόπο που ζουν. [και γι’ αυτό τους θαυμάζω]

Λαθραία μου υπόσταση, μικραίνω την απόσταση
σαλτάρω στο κενό.
Με βρήκανε τα βέλη σου στο τρύπιο το βαρέλι σου,
στο γύρο του θανάτου.
Γυμνός στον προβολέα σου, με πιάνει η κεραία σου
σαλτάρω στο κενό,
Στο γύρο του θανάτου, στο γύρο του θανάτου.

Δε θα μάθω ποτέ να οδηγάω όπως θέλω. Όταν μάθω, θα πάρω μια μοιραία στροφή λάθος.

Μπρός στα μάτια μου περνάνε
φωσφορίζουνε και πάνε

Γραντζούνα την κιθάρα δυνατά και για μένα. Απόψε θέλω να ουρλιάξω.



You’ve really made the grade
20 Οκτωβρίου, 2006, 7:11 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me

This is ground control to major tom¤You’ve really made the grade¤And the papers want to know whose shirts you wear¤Now it’s time to leave the capsule if you dare ¤This is major tom to ground control¤’Im stepping through the door¤And I’m floating in a most peculiar way¤And the stars look very different today¤For here Am I sitting in a tin can¤Far above the world¤Planet earth is blue¤And there’s nothing I can do



“Και να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανός…”
18 Οκτωβρίου, 2006, 7:04 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

«Μ’ ένα ζευγάρι λασπωμένες μπότες
Σάλταρα πάνω απ’ τη χλωμή μου μοίρα
Κι εκείνη ανήμπορη να με γραπώσει
Μ’ έβριζε κι έσκουζε σαν γερασμένη σκύλα.
Μα σαν τη ρώτησα πώς γίνεται
Να κάνει τάχα πως ζει κάποιος ήδη νεκρός

Δεν πήρα απάντηση, δεν πήρα
Και να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανός»

Τρύπες – «Να ‘μαι πάλι εδώ ζωντανός»



Come undone
17 Οκτωβρίου, 2006, 2:16 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά
duran duran

Βραδιά Duran Duran απόψε στο Art House, ενόψει της κυριακάτικης συναυλίας τους στην Αθήνα. Η δημοφιλής βρετανική μπάντα στα αυτιά και τα μάτια μας με νότες, βίντεο και φωτογραφίες.

Νομίζω ότι θα ‘μαι εκεί!



“Θα ‘μαι κοντά σου όταν με θες”
14 Οκτωβρίου, 2006, 8:29 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Τι ώρα πες μας.

[πολλά νεύρα!]

Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “Θα ‘μαι κοντά σου όταν με θες”


Hello, hello, hello, how low?
14 Οκτωβρίου, 2006, 5:25 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, par me

Το απόλυτο τραγούδι για να ξεσπάσεις τα νεύρα σου:
Nirvana – Smells like teen spirit (στη διαπασών)

Load up on guns
bring your friends
It’s fun to lose and to pretend
She’s over bored self assured
Oh no I know a dirty word

Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello.

With the lights out, it’s less dangerous
Here we are now, entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now, entertain us

A mulatto
An albino
A mosquito
My Libido
yeah!

I’m worse at what I do best
And for this gift I feel blessed
Our little group has always been
And always will until the end

Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello.

With the lights out, it’s less dangerous
Here we are now, entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now, entertain us
A mulatto
An albino
A mosquito
My Libido
Yay x3

And I forget just why I taste
Oh yeah, I guess it makes me smile
I found it hard, it’s hard to find
Oh well, whatever, nevermind

Hello, hello, hello, how low?

Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello, how low?
Hello, hello, hello.

With the lights out, it’s less dangerous
Here we are now, entertain us
I feel stupid and contagious
Here we are now, entertain us
A mulatto
An albino
A mosquito
My libido
A Denial(x 9)



“Πέντε νύχτες μόνο αγάλλιασε κι από τότε δεν μπορεί”…
14 Οκτωβρίου, 2006, 4:33 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, terra

Τώρα που οι Τούρκοι φτάνουν στα άκρα το πείσμα τους για τη γενοκτονία των Αρμενίων, θυμάμαι τα λόγια του Atom Egoyan μέσα από το χαρακτήρα του σκηνοθέτη στην ταινία του «Ararat»:

«Ξέρεις τι είναι αυτό που προκαλεί ακόμα τόση οδύνη; Δεν είναι οι άνθρωποι που χάσαμε, ούτε η γη μας. Είναι που ξέρουμε ότι μπορούσαν να μας μισήσουν τόσο.
Ποιοι ήταν εκείνοι οι άνθρωποι που μπορούσαν να μισήσουν τόσο; Πώς αρνούνται ακόμα το μίσος τους με αποτέλεσμα να μισούν, να μας μισούν ακόμα περισσότερο;»

Και ακόμη, το Σμυρνιό ποιητή Σεφέρη, που ‘χε τιμηθεί κι αυτός με νόμπελ λογοτεχνίας όπως τώρα ο Τούρκος Ορχάν Παμούκ, να λέει, κατασταλαγμένος, αποχωρώντας από την Άγκυρα το ’51:

«Δεν αισθάνομαι μίσος· το πράγμα που κυριαρχεί μέσα μου είναι το αντίθετο του μίσους· μια προσπάθεια να χωρέσει ο νους μου το μηχανισμό της καταστροφής».

[Και να ακούω για αυτά τα λόγια, όλο αυτό το ηλιόλουστο απόγευμα πριν από τις χαμένες εκλογές, τη φωνή της Αρβανιτάκη στους στίχους της Νικολακοπούλου να χορεύει στα ενωτικά τύμπανα της Ευανθίας Ρεμπούτσικα, με την πλάτη:

Έλα ασήμωσε και χόρεψε
ποιός χειμώνας τ’ απαγόρεψε
δες η ανάσα μου συνόρεψε
μ’ ότι αξίζει στη ζωή.

Έλα ασήμωσε κι’ αγκάλιασε
ότι μέσα μου κρυστάλλιασε
πέντε νύχτες μόνο αγάλλιασε
κι’ από τότε δεν μπορεί.]



OTE, fick dich
13 Οκτωβρίου, 2006, 1:33 μμ
Filed under: blogging-pc, ελληνικά

Μόλις αφίχθη ο λογαριασμός του ΟΤΕ. Απρόσκλητος, βεβαίως βεβαίως.
Για μια οικογένεια λαλίστατη, όπως εμείς, βρίσκω τις χρεώσεις κλήσεων φυσιολογικότατες.

Αυτό που μας γαμ#*ε είναι τα πάγια και οι ΦΠΑ, που με τη χρήση του ίντερνετ φουσκώνουν . 30 ευρώ πάγιο isdn, 30 ευρώ κλήσεις ίντερνετ, 40 ευρώ ΦΠΑ ! Κοινώς, 100 ευρώ σχεδόν πεταμένα.

Είμαι ήδη σε αναζήτηση σύνδεσης adsl…

ps: Ευτυχώς που ήρθε μαζί και το χαρτί της εφορίας και έχουμε επιστροφή φόρου…

Post soundtrack: The Doors-«When the music’s over» :
Cancel my subscription to the Resurrection