Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Hotel
Ιανουαρίου 28, 2007, 11:58 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Γεννιόμαστε μόνοι,

πεθαίνουμε μόνοι,

το ενδιάμεσο διάστημα λέγεται ζωή.

[Κάθομαι μόνη στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου κι ακούω τα εσώψυχα μιας καταθλιπτικής καμαριέρας, μιας χωρισμένης μαγείρισσας που έχασε το γιο της, μιας καμαριέρας με παχύ λάμδα κι ενός μονόχειρα κι αναρωτιέμαι τι δουλειά έχω εγώ εδώ.

Ζωή είναι αυτό συμβαίνει σε σένα ενώ γύρω σου άλλοι γελούν κι άλλοι κλαίνε, πάντα σε βάρος του χρόνου που σου απομένει για να ζήσεις.]



Οι συνωμοσίες των μετρίων
Ιανουαρίου 21, 2007, 2:42 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Είδα χτες βράδυ τις «Ζωές των άλλων». Όταν βγήκα, θες η πρωταγωνίστρια Στάζι, θες που το σινέ Μακεδονικόv στεγάζεται εκεί κοντά που λέγεται ότι βρίσκεται η στοά των Εβραίων, νόμιζα πως κι η δικιά μου η ζωή παρακολουθείται… Παπαρδέλες…Διέσχισα τη Ναυαρίνου που μύριζε χασίς, άνοιξα ένα τυχερό μπισκότο και το μήνυμα έλεγε: «One day you will be successful»! Χαμόγελασα και έχωσα το χαρτάκι μέσα στα τσιγάρα. It’s a lucky strike!

***

Είπα στοά, Στάζι, συνωμοσίες και θυμήθηκα ότι τελευταία κυκλοφορεί γύρω μου η θεωρία του χάους και το μάτιασμα: Ένας ξάδερφος από Λονδίνο, ο Γρηγόρης, είπε τα Χριστούγεννα να έρθει Ελλάδα. Θα έπαιρνε μια πτήση για Αθήνα και ακολούθως για Σαλόνικα, αλλά η British Airways περνούσε από έξτρα έλεγχο όλα της τα αεροσκάφη για το γνωστό θέμα της ραδιενέργειας και η πτήση ακυρώθηκε. Πήρε την επόμενη, και χάθηκε η βαλίτσα του. Νοίκιασε αμάξι. Και όταν κατέβηκε με το αμάξι στο κέντρο να αγοράσει ρούχα που ‘χε μείνει γυμνός από την απώλεια της αποσκευής του, δεν ήξερε και πάρκαρε πάνω στην Αγίας Σοφίας. Το ασημί του Seat έκλεισε την κυκλοφορία για ένα μισάωρο και ο οδηγός του ΟΑΣΘ κάλεσε την τροχαία. Όταν ο Γρηγόρης επέστρεψε με τα κοστούμια αγκαλιά βρήκε τον αστυνόμο με τις πινακίδες στο χέρι, το γερανό στο δρόμο έτοιμο να το μαζέψει και 30 εξαγριωμένους επιβάτες έτοιμους να κατέβουν κάτω να τον πλακώσουν στο ξύλο… Πλήρωσε 60 ευρώ για τις πινακίδες κι άλλα 100 για τα ρούχα και καθάρισε. Ο Γρηγόρης είχε να λέει πως για έναν Ρώσο κατάσκοπο έχασε 160 ευρώ. Κατά μία έννοια είχε δίκιο.

***

Στη Θέρμη η θεία μου η Ρούλα, ιατρός στο επάγγελμα και σύζυγος του πιο αγαπημένου θείου της οικογένειας, σπάει το ένα πόδι της μετά το άλλο. Κυριολεκτικά. Μόλις βάζει γύψο στο δεξί, σπάει το αριστερό και τούμπαλιν. Πήγα να δω το γιο της το δεύτερο που πέρασε την Πρωτοχρονιά μόνος στο νοσοκομείο για κρίση στη σπαστική του κολίτιδα, και άκουγα τη θεία να μου λέει πώς πέρασε στο Παρίσι.

«Μα καλά ρε θεία», της λέω, «κι εσύ είχες παιδί στο νοσοκομείο και έτρεχες στις Ευρώπες και τα αξιοθέατα;». «Και τι να κάνουμε που το ‘χαμε κανονίσει κι είχαμε 2 χρόνια να κάνουμε διακοπές: Πρόπερσι το καλοκαίρι έπαθε ο μεγάλος γιός παγκρεατίτιδα, το χειμώνα έσπασα εγώ τα πόδια μου και το περασμένο καλοκαίρι στη Χαλκιδική μας κυνηγούσαν οι φλόγες!». Κατά μία έννοια είχε δίκιο.
Της είπα με κατανόηση ότι πράγματι κάτι δεν πάει καλά γιατί στο μεταξύ κι η μαμά μου κι ένας άλλος ξάδερφος τρέχουνε στους γιατρούς και μου είπε ότι κάποιος μας μάτιαξε. Γελάσαμε. Η θεία είπε πως δεν είναι αστείο και τότε άρχισε να μου διηγείται μία μία τις ιστορίες των γειτόνων της’ της μιας που της πέθανε η κόρη ξαφνικά και της άλλης που έχασε το παιδί της σε τροχαίο και μετά την παράτησε ο άντρας της…

Ο ξάδερφος έκανε ένσταση πως η γειτόνισσά τους από τα δεξιά δεν είχε λύπες, αλλά χαρά, αφού έκανε επιτέλους παιδί. Η θεία έφερε αμέσως αντίρρηση πως κι αυτή ακόμα για να μείνει έγκυος την φόρτωσαν στις ορμόνες, αρρώστησε απ’ αυτά κι αυτή και το παιδί της όλη την ώρα άρρωστο είναι.

«Η περιοχή μας», λέει, «ήταν παλιά νεκροταφείο. Και λένε πως στα νεκροταφεία πάνω δεν πρέπει να χτίζεις, έχουν κακή ενέργεια».

Ανατρίχιασα λίγο και ρούφηξα τον καφέ μου. Κατά μία έννοια είχε δίκιο.
Κατά μία έννοια τα πάντα είναι σχετικά.



“Τα παραμύθια δεν είν’ αλήθεια, αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα”
Ιανουαρίου 18, 2007, 10:08 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Θέλω ν’ ακούσω
ένα παράξενο τραγούδι που να λέει
για ένα αυτοκίνητο ανοιχτό στην παραλία
για μία βόλτα με μια παρέα
που δε χρειάζεται κανείς τους να μιλάει
μονάχα ο καθένας να κοιτάει όπου γουστάρει
ένα σκυλί, ένα ζευγάρι
τις μηχανές που ξεκινάνα πριν ανάψει το φανάρι.
Τα παραμύθια δεν είν’ αλήθεια
αλλά τουλάχιστον δεν είναι ψέμματα
δεν είναι ψέμματα
όπως αυτά που αραδειάζεις κύριε Megaman.
Αυτοί μασάνε τα διαμάντια
και φτύνουνε γυαλιά
κύριε Megaman
αυτό είναι τρέλλα.
Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
την αλητεία με τη μιζέρια.
Αυτοί μπερδεύουνε τη βία με τη δύναμη
αυτό είναι τρέλλα

[Ξύλινα Σπαθιά-Ένα παράξενο τραγούδι]



βραδινές φιλοσοφίες (”κατάλαβες;”)
Ιανουαρίου 11, 2007, 11:51 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Όποιος δεν ξέρει μουσική, είναι άμουσος.

Όποιος δεν ξέρει γράμματα, είναι αγράμματος.

Όποιος δεν ξέρει να ζει, είναι απαίδευτος.

Κατάλαβες;



Μήπως τώρα…
Ιανουαρίου 11, 2007, 5:24 μμ
Filed under: ελληνικά, media, news, terra

…εξισώνεται πραγματικά ο Στάλιν (και οι άλλοι) με το Χίτλερ;

«Στο φως 43.000 ονόματα θυμάτων σε σοβιετικά στρατόπεδα συγκέντρωσης στη Γερμανία«



“Too far, too soon, you saw the whole of the moon”
Ιανουαρίου 10, 2007, 6:51 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, terra
©Tyxod
I spoke about wings; you just flew. I wondered, I guessed, and I tried; you just knew. I sighed, but you swooned. I saw the crescent,

You saw the whole of the moon!

Waterboys-«The whole of the moon»
photo: ©Tyxod



Η εικόνα με αγχόνη
Ιανουαρίου 8, 2007, 9:54 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Είχα ετοιμάσει ένα κείμενο-σεντονααάρα για τον ΟΤΕς, αλλά ξαφνικά χτες με θυμήθηκαν, μου συνέδεσαν μετά από τέσσερις μέρες το τηλέφωνο (που ‘χε κοπεί από λάθος τους), μου συνέδεσαν και την adsl (!!!) και ξεπούλησα το θυμό μου.

Οπότε κάνω την επανεμφάνισή μου -για να μη με πρήξει κανείς ότι δε γράφω τελευταία- με μια διασκευή ευχάριστη, αλλά κυριολεκτικά του κώλου:

Baby Queen – We are out of pampers, my friend!

update 9.1.06 @ 9:54 pm

Δεν το βρίσκω πια αστείο το βίντεο. Παιδιά κρεμιούνται παίζοντας, παιδιά κακοποιούνται, παιδιά εξαφανίζονται

Τέτοιες στιγμές απλώς χάνω τα λόγια μου.