Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


ΚΥΠΡΙΩΤΙΚΑ I- ΛΕΥΚΩΣΙΑ: Η τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα της Ευρώπης
Αύγουστος 4, 2005, 3:28 πμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel

Ερωδός

Πορνείο στη Λευκωσία

Πορνείο στη Λευκωσία


Κάθε φορά προσπαθώ να πείσω τον εαυτό μου πως δεν έχω συγκινηθεί, πως όλα όσα αισθάνομαι τις στιγμές που κάνω βόλτες στη Λευκωσία είναι μία πλάνη, μα δεν μπορούν να είναι πλάνη τα δάκρυα που έρχονται στα μάτια και κρύβω έντεχνα πίσω από τα γυαλιά… Είναι απλό: Δε γεννήθηκα εδώ, δε μίσησα εδώ, εδώ μονάχα αγάπησα. Μα τούτος είναι ο τόπος μου…

Ερωδός. Δηλαδή, οδός του έρωτα. Η περιοχή της παλιάς Λευκωσίας, υπό το φως του τζαμιού Ομεριέ, όπου απελπισμένοι εραστές πληρώνουν την ηδονή τους. Με φωτεινά βελάκια που χαράσσουν πορεία και τις γυναίκες να καρτερούν πρόθυμα στο κατώφλι. Έρως πουλημένος, σαν αυτόν που φουντώνει τα τελευταία χρόνια ανάμεσα στις δυο κοινότητες. Σχέση άλλοτε πάθους κι άλλοτε μίσους και πάντα σχεδόν απιστίας.

Το μεσημέρι με ένα φακό ζουμ εστίασα στο τζαμί της Αγίας Σοφίας, στην κατεχόμενη βόρεια Λευκωσία. Οι δυο πορφυρές σημαίες που άλλοτε κυμάτιζαν ανάμεσα στους δυο μιναρέδες δεν υπάρχουν πια. Όπως δεν υπάρχουν και οι ελληνικές στο τελευταίο κοντινό ελληνικό φυλάκιο. Τα σύμβολα μιας μακράς διένεξης σιγά σιγά σβήνουν υπό το βάρος θαρρώ πια μιας και μόνο λέξης: «Ανοχή». Σκοτώνω τις έγνοιες μ’ ένα ποτήρι κρασί με τη dsp στο «Κόκκινο ποδήλατο», ένα καλά κρυμμένο «ροκάδικο» της αγαπημένης μου πόλης. Στο ταβάνι κρέμεται ένα κόκκινο ποδήλατο. Τι λες; Το κατεβάζουμε να πάμε βόλτα στους δυο κόσμους μας;

Το μπλε τρακτέρ

Μπλε τρακτρ στην πράσινη γραμμή της Λευκωσίας

Μπλε τρακτέρ στην πράσινη γραμμή της Λευκωσίας


Διάβασα για αυτό στο βιβλίο του Ζακ Λακαριέρ, «Λευκωσία, η πράσινη γραμμή», κι έκτοτε το ψάχνω στα στενά της Λευκωσίας μαζί με τις άλλες ιστορίες των φυλακίων της νεκρής ζώνης. Είναι ένα φυλάκιο στην οδό Αράχωβας, ένα δρόμο στενό που δύσκολα θα βρεις στην περιοχή του Αγίου Κασιανού. Στο φυλάκιο αυτό υπήρχε εγκαταλελειμμένο ένα μπλε τρακτέρ που ο Ελληνοκύπριος ιδιοκτήτης του σπιτιού παράτησε όπως όπως τις μέρες της εισβολής το ’74. Ο στρατός, που μετέτρεψε το σπίτι σε φυλάκιο, το ονόμασε «Φυλάκιο του Μπλε τρακτέρ» για να το ξεχωρίζει. Κάποια στιγμή ο ιδιοκτήτης επέστρεψε για να πάρει πίσω το τρακτέρ του. Στο φυλάκιο δημιουργήθηκε πρόβλημα: Τι θα σηματοδοτεί τώρα το όνομά του που είχε στο μεταξύ καθιερωθεί; Ξεκίνησε ένα σαφάρι για την ανεύρεση ενός νέου μπλε τρακτέρ. Τελικά το μόνο που βρέθηκε ήταν ένα παιδικό τρακτέρ, ένα μικρό μπλε παιχνίδι που πράγματι μπήκε στη θέση του παλιού για να παραμείνει το φυλάκιο γνωστό με το όνομά του.

Καμιά φορά ένα παιχνίδι παίζει με την ίδια την Ιστορία…

Οι σειρήνες

15 Ιουλίου 1974

Η Χούντα των Αθηνών με στρατιωτικό πραξικόπημα προσπαθεί να ρίξει από την εξουσία τον Κύπριο Πρόεδρο Μακάριο. Είναι η αρχή του τέλους. Θα ακολουθήσει πέντε μέρες μετά η εισβολή των τουρκικών στρατευμάτων που κατέλαβαν το 37% του νησιού.

15 Ιουλίου 2005

Η μάνα μου λέει πως τίποτα δεν τη φοβίζει τόσο από το ’74 όσο οι σειρήνες. Της φέρνουν πίσω στο νου το φόβο και τον πόνο που ένιωθε τότε, όταν ήταν νεαρή νοσοκόμος στο Γενικό Νοσοκομείο της Λευκωσίας κι έζησε όλο τον πόλεμο στο αίμα του.

Σήμερα άκουσα πρώτη φορά τη σειρήνα. Στις 8:20 ακριβώς. Θες την αλήθεια; Κλαίω σαν μικρό παιδί και φοβάμαι. Όσες ιστορίες κι αν ακούσω, αυτός ο ήχος είναι από μόνος του ικανός να φανερώσει δάκρυα καλά κρυμμένα για μήνες.

Είμαι η νέα γενιά που αλλάζει σελίδα, μα εμένα με πρόσβαλε η κατάρα των ποιητών κι είμαι κολλημένη στο παρελθόν.

Οδός Αρσινόης

18 Ιουλίου 2005, 9:45 πμ, Οδός Αρσινόης, Λευκωσία

Δε γεννήθηκα σε αυτή την πόλη. Η μάνα μου έφυγε από εδώ δέκα χρόνια πριν με γεννήσει, οπότε τίποτε απ’ όσα έζησε δεν έφτασε σε μένα δια της κύησης. Κι αν αθροίσεις τις μέρες που έζησα εδώ δε θα σου βγουν παραπάνω από μήνα. Μα είναι στην καρδιά μου τόσο μοναδική που μεμιάς τη λάτρεψα. Ρώτησα, έμαθα και μίλησα για αυτή την πόλη και πια νιώθω το παρελθόν μου να είναι μέρος της.

Τούτη η πόλη εκμαίευσε τη θαμμένη μου καρδιά…

Ένας άλλος πλανήτης

«Από ένα τηλεσκόπιο φέρνεις κοντά ένα πλανήτη
και βλέπεις μια έρημο όπου κανείς δεν έχει σπίτι
Πες μου, Μ.Δ., τι είναι αυτό που τους αξίζει;
Δύναμη, ΒΔΠ
Το τελευταίο χτύπημα
Το τελευταίο χτύπημα
Το τελευταίο χτύπημα- το οριστικό χτύπημα»

lefkoşa türk belediyesi

lefkoşa türk belediyesi


Στο οδόφραγμα του Λήδρα Πάλας, του άλλοτε μεγαλύτερου ξενοδοχείου της Κύπρου, που τώρα είναι έδρα των Ηνωμένων Εθνών, δείχνω την κυπριακή μου ταυτότητα και περνώ στην «άλλη πλευρά». Είμαι αποφασισμένη να δω πώς είναι η ζωή στην «από κει» πλευρά του τείχους της Λευκωσίας και να φτάσω ως την Αγία Σοφία που συχνά βλέπω από τον ελληνικό τομέα. Μπαίνοντας μια πινακίδα με καλωσορίζει στην «τουρκική Λευκωσία». Ο υπόλοιπος δήμος δεν αυτοαποκαλείται ελληνικός, σκέφτομαι ειρωνικά. Υποτάσσομαι στη συμβουλή της Τουρκοκύπριας που εργαζόταν στο δικοινοτικό γραφείο πληροφοριών και ακολουθώ τη μπλε γραμμή που βάφτηκε στο δρόμο για να δείχνει την πορεία στους τουρίστες. Στο μεταξύ όλοι με περνούν για Γερμανίδα, καθότι φόρεσα συμβολικά μπλούζα για το Βερολίνο.
Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού από τα Κατεχόμενα

Η εκκλησία του Τιμίου Σταυρού από τα Κατεχόμενα


Βλέπω από κοντά όσα τόσο καιρό έβλεπα από χαραμάδες: τα σπίτια εντός των τειχών και την πίσω μεριά της Καθολικής Εκκλησίας του Τιμίου Σταυρού, που ως τώρα έβλεπα μόνο από μπροστά (καθότι είναι στην πράσινη γραμμή). Τα σπίτια, δυστυχώς, είναι αφημένα στο έλεος του χρόνου και τα σοκάκια πήραν όλα τουρκικά ονόματα. Φυλάκια, παραδόξως, δεν είδα πολλά. Μα είδα πολλές μελαψές, βρώμικες, ολότελα ανατολίτικες: Είναι οι έποικοι. Τα μικρά παιδιά τρέχουν γυμνά πίσω από τις μαντηλοφόρες μανάδες και μιλούν στα τούρκικα. Κρίμα, γαμώτο. Κυπριοτάκι κι εσύ, Κυπριοτάκι κι εγώ, εν ο ίδιος ήλιος που φακά πα στην κκελέ μας και ίδιος ο αέρας που αναπνέουμε. Μα δεν έχουμε τίποτα άλλο κοινό.

Φωτογραφίζομαι μπροστά στο μιναρέ της Αγίας Σοφίας (τζαμί από το 1570 που οι Οθωμανοί κατέλαβαν την πόλη) και παίρνω το δρόμο της επιστροφής σάμπως να βρήκα για λίγο την Ιθάκη μου και να συνεχίζω το ταξίδι μου. Στο δρόμο μ’ έπιασε δύσπνοια. Περπάτησα τρία χιλιόμετρα ως την αφετηρία μου και ξαπόστασα.

Είδα από κοντά σημεία που ως τώρα φάνταζαν μυθικά κι ένιωσα τη ματαιότητα και τη θνησιμότητα των πάντων. Ο Αλλάχ να σας έχει καλά κι εμάς ο Χριστός. Σε δυο μέρες εμείς θα θρηνούμε τα θύματα του πολέμου κι εσείς θα παρελαύνετε από χαρά για τη σωτήρια «επανάσταση».

Το όνειρο του Βερολίνου σβήνει μέσα μου.

Υπέρ πίστεως και πατρίδος (Φοβάμαι)

Το ημερολόγιο δείχνει 20 Ιουλίου. Σαν σήμερα, 31 χρόνια πριν, έγινε η εισβολή.

Το βράδυ στριφογυρνούσα στο κρεβάτι κι ενστικτωδώς ξύπνησα στις 5:20: Την ώρα που χτύπησαν οι σειρήνες σε «ανάμνηση» της πτώσης των πρώτων Τούρκων αλεξιπτωτιστών.

Φοβάμαι. Φοβάμαι εκείνους που αποφασίζουν για μένα χωρίς εμένα. Ήρθα στον Τύμβο της Μακεδονίτισσας, εκεί που είναι θαμμένο το αεροπλάνο με τους νεκρούς του, που είχαν έρθει από την Ελλάδα να πολεμήσουν και καταρρίφθηκαν από λάθος. Ήρθα να τιμήσω τους ρομαντικούς που πολέμησαν από αγάπη σε κάποιες ιδέες που άλλοι πούλησαν μαζί με τον πόλεμο και το ίδιο το νησί. Δεν ήρθα για τους πολιτικούς κι εκείνους που φωτογραφίζονται περήφανα πλάι στο μνημείο.

Φοβάμαι. Φοβάμαι εκείνους…