Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Κάιρο-Λευκωσία
Φεβρουαρίου 27, 2010, 1:01 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra

Μιλάω με Κάιρο, skype συνδιάλεξη με αγαπημένο μου πρόσωπο που τους τελευταίους μήνες ζει εκεί. Οι Αιγυπτιώτες (Έλληνες της Αιγύπτου) σε παρακμή, οι απρόσιτοι Άραβες, τα ναρκωτικά, το πρωτόκολλο, τα ακριβά παλιόσπιτα με τα λερωμένα χαλιά, οι κακές δομές, αλλά και η απλότητα του κόσμου και τα καλά φρούτα του Νείλου, εύγευστα και φτηνά. «Μας πνίξατε στη σκόνη, όμως», της λέω. «Καλά να πάθετε, να πνιγείτε λίγο κι εσείς», μου απαντά η Χ., που μες στον Φλεβάρη ανέβασε τα σεντόνια στο ντουλάπι γιατί έσκαγε τα βράδια από την ζέστη.
Πίσω στο νησί, ο καιρός μάς κάνει τερτίπια, η σκόνη της ερήμου μού φέρνει βήχα και πόνους στα μάτια, η Ελλάδα από μακριά μέσα μου μεγαλώνει κι οι συζητήσεις για το Κυπριακό, μέσα από αρχεία, ξενύχτια και δοσμένα οικογενειακά βιώματα γίνονται αέναες, κυκλικές, πότε εκνευριστικές και πότε έντονες τόσο, που να μου θυμίζουν το μοιραίο της εγκατάστασής μου εδώ.

Advertisements


Παγκοσμιοποίηση (με την καλή έννοια) v
Φεβρουαρίου 10, 2010, 1:26 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra

Ο Α μου προτείνει να γράψω μια ιστορία για την παγκοσμιοποίηση, με αφορμή έναν Αιγύπτιο που μας έδειξε τον δρόμο για ένα ορεινό χωριό στην Πάφο. Το κάνω απόψε, με μια παρέα Θεσσαλονικιών παλιών φίλων και ζαλισμένη ελαφρώς από τη βέλγικη βαριά μπύρα, καθώς μιλώ με μια σερβιτόρα της παλιάς Λευκωσίας για τις αναμνήσεις από το Βελιγράδι.

ΥΓ: Όμορφος κόσμος, κανέλα και δυόσμος (αλά κυπριακά)
ΥΓ2: Ξάδερφος εθνοφρουρός βλέπει με καλλιτεχνικό μάτι τη θητεία του. Not bad.