Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Σε δέκα χρόνια
Ιουλίου 29, 2006, 11:13 μμ
Filed under: erasmus, χύμα, ελληνικά

Μαζεύω τα πράματα και πελάγωσα (ναι, ξέρω, πάλι «πνίγηκες σε μια κουταλιά νερό» θα μου πεις, αλλά για αυτό είμαι εδώ, για να το ξεπεράσω).

Έχω ήδη στείλει πίσω ένα κάρο βιβλία και ρούχα με συγγενείς και πάλι έχω πολλά. Γαμώ το κέρατό μου γαμώ με την καταναλωτική μου σαβουρομανία. Είχα μείνει στο ότι πελάγωσα. Και τηλεφωνώ στο σπίτι να μου πουν πόσα handbags επιτρέπει η Easy Jet και πόσα η Aegean. Και έρχεται η Barbara στο δωμάτιό μου, που είχε ξανάρθει μονάχα μια φορά για να μου πάρει συνέντευξη για μια εργασία της. «Τίποτα σπουδαίο», λέει. «Είπα μέχρι να ετοιμαστούνε οι άλλοι και να βγούμε όπως είχαμε πει, να πιούμε ένα κρασάκι μαζί. Μόλις έβγαλα μερικά μπουκάλια από το ψυγείο».

Γέλασα και την ακολούθησα. Κι ας είπα να μην ξαναβάλω για καιρό κρασί στο στόμα μου, μετά το μεθύσι-τρέλα της περασμένης Πέμπτης. Ήμουν περίεργα, κυκλοθυμικά, να θέλω να βγω και να μη θέλω.

Μαζευτήκαμε 5-6 άτομα, οι εναπομείναντες Ερασμίτες, στο σαλόνι.  Που το κάναμε σήμερα κούκλα μετά το χτεσινοβραδινό αποχαιρετιστήριο πάρτι αλά American Pie (ξέρεις, εκείνο που οι άσχετοι περαστικοί μπαίνουν μέσα, σου ζητάνε μπύρα και μετά χώνονται στο πρώτο δωμάτιο για να πηδηχτούν με αγνώστους). Πίναμε ποτά ανάμικτα, άλλος εσπρέσο και άλλος βότκα κακής ποιότητας, και κανονίζαμε τη συνάντησή μας στον ίδιο χώρο σε δέκα χρόνια.

Σαν το «L’ Auberge Espagnole». Στο ίδιο σαλόνι που απόψε γελάγαμε, άμα υπάρχει ακόμα το Paul Sudeck Haus. Παντρεμένοι με παιδιά; Έτσι ελπίζει η Barbara. Που θέλει να στείλει τα 2 παιδιά που θα ‘χει ως τα 33 της για Εράσμους στο Αμβούργο.

Χαμογέλασα. Και πήρα φόρα κι άρχισα τις πλάκες. Θυμήθηκα το πρώτο βράδυ, στο ίδιο σαλόνι, πιο άδειο εκείνη τη φορά, και πιο κρύα η ατμόσφαιρα, να τα λέμε για να σπάσουμε τον πάγο της πρώτης γνωριμίας. Τώρα πια τους νιώθω όλους φίλους.

Ήμουν πεσμένη κι ανέβηκα. Όπως τόσα χρόνια τώρα. Όπως στα 10 χρόνια μέχρι το επόμενο πάρτι σ’ αυτό το σαλόνι. Να κοιτιόμαστε προσπαθώντας να αναγνωρίσουμε φάτσες και να λέμε: «Εράσμους;» -«Εράσμους!».



“Βαρέθηκα τις πρόστυχες ματιές σου”…
Ιουλίου 26, 2006, 9:09 πμ
Filed under: blogging-pc, ελληνικά, media, news

«Βαρέθηκα τις πρόστυχες ματιές σου». Σύνθημα στους δρόμους της Αθήνας, Αριστοτέλους και Κορδιγκτώνος γωνία.
Πες το λοιπόν μ’ ένα σπρέι. Γιατί τα μικρόφωνα τα κλείνουν σιγά σιγά.

Ή τα περνάνε σε λάθος χέρια.

[θείο τραγί, καλή δύναμη]



Η πρώτη αποχώρηση
Ιουλίου 22, 2006, 3:06 μμ
Filed under: erasmus, χύμα, ελληνικά

Εδώ πάνω άνοιξε ο χορός των αναχωρήσεων. Το Ψάρι μας έφυγε πρώτο, μέσα σε μια αγκαλιά από δάκρυα και στρουμφάκια-το δώρο της στον κάθε χαρακτήρα από μας. Της κάναμε πάρτι έκπληξη το βράδυ σε ένα λόφο με θέα την πόλη, της χορέψαμε χασάπικο και την πήγαμε κομβόι το χάραμα στο αεροδρόμιο.

Τώρα ξύπνησα και όλα αυτά μου φαίνονται πολύ μακρινά. Μόλις χτες ακριβώς τέτοια ώρα τρώγαμε μαζί. Τώρα τρώει στο Γκάζι. Όταν κινείσαι τη νύχτα κλέβεις το χρόνο.

Σε λίγες μέρες φεύγουμε άλλοι τρεις, η Βίκυ, ο Andres κι εγώ. Οι άλλοι δυο Ελβετοί θα οργανώσουν το δικό μας αποχαιρετισμό-έκπληξη. Θέλω να ζήσω τρελά μέχρι τότε, να φουσκώσω από εικόνες της πόλης μου.

Ποιος ξέρει αν θα ανταμώσουμε ποτέ ξανά όλοι μαζί, εμείς οι έξι. Άγνωστοι πιο πριν, ξεκινήσαμε ο καθένας μόνος του και μέσα σε 4 μήνες γίναμε μια οικογένεια. Μια αλυσίδα φιλίας που μας ενώνει κάτι πολύ ξεχωριστό, 4 μήνες στο Αμβούργο, με τα ποτά τους, τα ξενύχτια τους, τα ταξίδια τους, τις πλάκες τους.

4 μήνες όμορφοι και 5 φιλίες που θα τιμώ για πάντα.



ΤΩΡΑ δεν ξεχνώ
Ιουλίου 20, 2006, 12:10 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, media, news

Ο καλύτερος τρόπος για να ξορκίσεις το φάντασμα μιας μαύρης επετείου, που πια λίγοι θυμούνται ανιδιοτελώς, είναι να ξορκίσεις τις ίδιες της τις συνέπειες.

Η Κύπρος συμπληρώνει σήμερα 32 χρόνια από τη μέρα που ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στο νησί, υποδεχόμενη καραβάνια «φυγάδων» από το φλεγόμενο Λίβανο. Ένα είδος πρώιμης φιλοξενίας πριν την επιστροφή στις πατρίδες τους, για τους σύγχρονους πρόσφυγες ενός ακόμη ξαφνικού πολέμου στη Μέση Ανατολή. Καραβάνια φυγής και άφιξης, σαν τις ουρές των προσφύγων που εγκατέλειπαν τον κυπριακό βορρά αναζητώντας ήρεμη γη.

Μετά από 32 χρόνια, με τους αγνοούμενους να λιγοστεύουν την κατάρα των «1619» μέσα από ειδήσεις για ομαδικές ταφές, με πολλούς πρόσφυγες να αναζητάνε δικαίωση για τις περιουσίες στα δικαστήρια του ψευδοκράτους και με δυο μονοσύλλαβες λέξεις να διχάζουν την υπνωτισμένη πολιτική της σκηνή, η Κύπρος τιμά τα θύματά της, μέσα από τα θύματα ενός γειτονικού της παραλογισμού. Προσφέροντας στέγη στο μισό της σπίτι.

Έστω κι έτσι, το «δεν ξεχνώ» βρήκε επιτέλους δικαίωση. Απ’ τον πρόσφυγα στον πρόσφυγα, για να μη θαφτεί το σύνθημα αιώνια μες στη λήθη.

Σημερινή: «Καταφύγιο εγκλωβισμένων η Κύπρος»
Φιλελεύθερος: «Φορτωμένα προσφυγιά καταφθάνουν στην Κύπρο τα πλοία από το Λίβανο»

«Η Αννίτσα και οι ελπίδες της ντροπής»



Ttallou, ttallou, ttallou is on FEIERN
Ιουλίου 18, 2006, 5:15 μμ
Filed under: erasmus, χύμα, ελληνικά, par me

Χτυπάει η πόρτα. «Jaaaaaaaaaaaa?», μουγγρίζω δυνατά. Ανοίγω την πόρτα και είναι η εύσωμη Αυστριακή από την άλλη άκρη του διαδρόμου, την οποία πολύ την πάω γιατί πάντα της αρέσουν τα φαγητά μου (αυτό μας έλειπε) και είναι και πολύ εξυπηρετική. «Τίποτα, ήθελα απλώς να ακούσω τη μουσική σου!» είπε κι εκείνη την ώρα το winamp το γύρισε σε Ρίτα- «Εγώ δεν πάω Μέγαρο, θα μείνω με τον παίδαρο».

Α, ναι, της λέω, υπενθυμίζοντάς της αυθεντικές εικόνες από τα πάμπολλα greek summers που έχει ζήσει. «Γιορτάζω. Τέλειωσα τα γραφειοκρατικά σήμερα, είναι οκ οι εργασίες, πέτυχε και η πουστιά με τις ημερομηνίες και τώρα έχω γιορτή μέχρι να φύγω!».

Έγνεψε δήθεν ενοχλημένη κι έφυγε. «Εγώ έχω ακόμα εργασίες να γράψω!»
Θα το γιορτάσω με κανό. Ή με μπάρμπεκιου. Ή φτιάχνοντας goodbye βίντεο. Όπως και να ‘χει, θα το γιορτάζω μέχρι τελικής πτώσης, μέχρι το πρωινό που θα ξεκινήσω προς Βερολίνο για την επιστροφή.

Προς το παρόν παίζει Καρρά. Τηλεφώνησέ μου.



Γαμώτο πάλι… ΙΙ
Ιουλίου 16, 2006, 2:49 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, news

Γερμανία 1945.

Λίβανος 2006.

Το μόνο που άλλαξε σ’ αυτά τα 60 χρόνια είναι οι ρόλοι. Το τότε θύμα έγινε θύτης.

[αν αντέχεις κι άλλα:Angry Arab||Anarchistian]



Taking the red pill
Ιουλίου 16, 2006, 12:28 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Red pill. Και τώρα και πάντα.