Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Χάλια
Μαΐου 17, 2011, 8:58 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

«Απόψε φεύγει κάποιο τρένο, για ένα τόπο ωραίο και ξένο
αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν
Χριστός γεννάται σε ένα μήνα, κι ότι εύχεσαι ξεκίνα
όλα θα ‘ναι πάντα μαύρα, μα θα κρύβουν μια φωτιά»

[Φοίβος Δεληβοριάς – «Χάλια«]

Ήθελα μέρες τώρα, βδομάδες μάλλον, να γράψω κάτι στο blog, για την ηλικιωμένη μάνα αγνοούμενου που συνάντησα τυχαία πάνω απ’ τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του και κλάψαμε η μια στην αγκαλιά της άλλης χωρίς ίχνος εθνικιστικού μίσους, παρά απορία για το ανθρώπινο μένος απ’ όπου κι αν αυτό προέρχεται, μέχρι τα απανωτά γεγονότα ακραίας βίας την περασμένη βδομάδα, στην Αθήνα, που ενίσχυσαν την πεποίθησή μου πως αυτή η κρίση, πέρα από οικονομική, είναι και βαθιά κοινωνική.
Ήθελα, αλλά δεν έγραψα λέξη, παρά την έγνοια πάντα για φίλους που, όταν διαπιστώνουν τη μακρά απουσία γραφής, με ρωτάνε αν είμαι καλά.
Λοιπόν, είμαι καλά. Κι απόψε, με κάποιον μυστήρια όμορφο τρόπο, είμαι ακόμη καλύτερα. Διαπιστώνω πως, λόγω δουλειάς μάλλον, γνωρίζω συχνά καινούριους ανθρώπους, κάποιοι λίγοι από τους οποίους, μια φορά στο τόσο ας πούμε, είναι ενδιαφέροντες. Κι η δική τους αντίληψη ζωής, όταν την ξανασκέφτομαι βράδυ πια που η ένταση της δουλειάς έχει περάσει, με κάνει κι εμένα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Λοιπόν, σας διαβεβαιώ πως υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που νιώθει την ανάγκη να προσφέρει και το κάνει με τον κάθε φανταστικό τρόπο που μπορεί να βάλει ο νους. Άνθρωποι που βοηθούν άλλους ανθρώπους χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα, ακόμα κι αν η εξωτερική τους εμφάνιση σε προϊδεάζει για κάτι τελείως ποταπό (η ψευδαίσθηση της εικόνας είναι κι αυτή ένας ακόμα λόγος να επιμένω να μην προσέχω πολύ τη δική μου εμφάνιση κι ας γίνομαι μεθαύριο 26 Μαΐων κιόλας). Κι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μου θυμίζουν πάντα την τύχη και την ευτυχία μου, ακόμα κι όταν τα πάντα γύρω μου μοιάζουν να ‘ναι «χάλια«. Να υγιαίνετε.