Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Με τα χέρια ανοιχτά, όλα τα περιφρονώ!
Δεκέμβριος 31, 2006, 8:00 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Κι όλο κάτι λέω  / κάποια αγάπη κλαίω / κι όλο μέσα μου θρηνώ χαλάσματα / Με τα χρόνια μου / στα σεντόνια μου / σαν φαντάσματα.

Καλά μας μπήκε, καλά μας βγήκε το 2006, με τις χαρές και τις λύπες του, με τις αρρώστιες και τα αρραβωνιάσματά του.
Άντε, και του χρόνου με υγεία!

καλή χρονιά! 



last christmas (i did all the same)
Δεκέμβριος 25, 2006, 5:00 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

Στις 23.12.2006 η χρήστης ttallou έγραψε:

Θα μαζευτούμε όλοι στη γιαγιά (μένει στη διπλανή πολυκατοικία). Θα φάμε τον άμπακο, θα πιούμε τα κέρατά μας και θα ολοκληρώσουμε το επιτραπέζιο όργιο με γαλακτομπούρεκο. classic. Μετά θα ψάλλουμε όλοι μαζί με συντονισμένο φάλτσο τα κάλαντα στον παππού και τη γιαγιά. classic. Στο τέλος της παρωδίας θα μας καλέσουν κοντά τους έναν έναν για την καθιερωμένη επιδότηση, ώστε να βγάλουμε την Πρωτοχρονιά καθαρή (σε ποτά). Η γιαγιά θα ‘χει κλάψει από συγκίνηση και θα μας δώσει 50 ευρώ έκαστω. Δίπλα της ο παππούς, διατηρώντας την ψυχραιμία του, θα μας μοιράσει 20ευρα. classic (είμαστε 18 εγγόνια, -2 που είναι στη Στουτγάρδη, κάντε τους πολλαπλασιασμούς για να δείτε τι θα απομείνει από τη σύνταξη).
Στη συνέχεια οι μεγαλύτεροι θα πάνε για ύπνο για να εμποτιστεί το πετσί τους με τα άρτι αφιχθέντα κιλά και λιπαρά και οι μικρότεροι θα δανειστούμε τα αμάξια τους για να πάμε για καφέ, ώστε να αντέξουμε το γλέντι που θα συνεχιστεί και τη νύχτα.

Φέτος μάλλον θα λείπει ο αδερφός μου (για τραπέζι στους γονείς της μέλλουσας αρραβωνιάρας του), αλλά θα τον αναπληρώσουν πολλαπλά και επάξια μια οικογένεια φίλων από την Κύπρο και ο ξάδερφος από το Λονδίνο.

Στις 25.12.2006 η χρήστης ttallou έγραψε:

Ξύπνησα χαράματα να πάω στην εκκλησία. Φόρεσα το φόρεμά μου στραβά κι ανάποδα. Πολλοί με κράξανε, άλλοι μου είπανε πως είμαι «κλασική ttallou» κι εγώ τους απάντησα, «αδιαφορώ. Ζηλεύετε που δεν μπορείτε να αντιγράψετε την ανεμελειά μου». Πήγαμε στο σπίτι και φάγαμε τα κουλουράκια της μαμάς. classic. Ξαναπέσαμε για ύπνο. classic. Δεν κοιμηθήκαμε. Θυμηθήκαμε με τη Μ. ιστορίες από το σχολείο (double classic). Πήγαμε στη γιαγιά, όπου μαζευτήκαμε περί τα 30 άτομα. classic. Ήπιαμε αρκετά, φάγαμε πολύ, τραγουδήσαμε και στο τέλος τσάκισα και το γαλακτομπούρεκο (all time classic). Πήρα τα δώρα μου και δεν ενθουσιάστηκα -μάλλον έχω χρόνια να ενθουσιαστώ με δώρο. (bad classic). Για τη δε ονομαστική μου γιορτή με θυμήθηκαν όλοι όσοι ήθελα να με θυμηθούν. Α, ναι! Και την προηγούμενη μέρα έμαθα ότι ενδεχομένως να γίνω κουμπάρα στο γάμο ενός πολύ προσφιλούς μου προσώπου.

Εν πάση περιπτώσει, σήμερα έζησα και πάλι τα παραδοσιακά οικογενειακά μου Χριστούγεννα. Άνευ επιδότησης και άνευ πολλών άλλων, με την υποψία ότι τα επόμενα τα είναι τα τελευταία μου στο σπίτι (ή κάπως έτσι) και με καλή καρδιά να σκοτώνει την πλήξη.

Και του χρόνου.



Τρύπες-το τρένο
Δεκέμβριος 24, 2006, 1:15 πμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me

Ένα από τα καλύτερα τραγούδια όλων των εποχών: Τρύπες-Το τρένο

Όταν θα’ρθείς να με ξεθάψεις απ’τις στάχτες
και διώξεις από πάνω μου όλη τη σκουριά
και ξαναβάλεις τις ρόδες μου σε ράγες
και εγώ αχίσω να κυλάω ξανά

Τότε οι λύπες θα με ψάχνουν
και άνεργες θα θρηνούν
Θα πέφτουν μανιασμένες οι βροχές
και θα ρωτούν

Τι έγινε εκείνο το τρένο που έβλεπε
τα άλλα τρένα να περνούν

[Δεν ξέρω πόση πλάκα έχει να περνάει το παρολίγον τρακάρισμά σου μπροστά από τα μάτια σου. Ξέρω όμως ότι τώρα που το –ξανα-έζησα το σκηνικό γούσταρα τη φάση που ο χρόνος επιβραδύνθηκε και ένιωσα ατελείωτη την αγωνία του «μπαμ»…]



Eternal title of the spotless Christmas?
Δεκέμβριος 22, 2006, 6:06 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Μόλις είδα το «Lost in translation«. Έχω το παράθυρο ανοιχτό για να «βλέπω» τη νύχτα.
Για κάποιο περίεργο λόγο το τραγούδι που μου κόλλησε είναι από άλλη ταινία: «Everybody’s gotta learn sometime» (Beck) από την «Αιώνια λιακάδα ενός καθαρού μυαλού«:

Change your heart
Look around you
Change your heart
It will astound you
I need your lovin’
Like the sunshine

Everybody’s gotta learn sometime
Everybody’s gotta learn sometime
Everybody’s gotta learn sometime

Καλά Χριστούγεννα σε όλους.



Statistics-drugs
Δεκέμβριος 22, 2006, 3:26 μμ
Filed under: ελληνικά, news

Τελευταία συναντώ πάρα πολλά «τζάνκια» στο δρόμο…
Οι στατιστικές απλώς επιβεβαίωσαν την υποψία μου: Οι θάνατοι από ναρκωτικά στην Ελλάδα αυξάνονται…

[Και πριν 3 βδομάδες οι στατιστικές για το AIDS πάλι αυξητικές ήταν. Τι διάολο γίνεται σ’ αυτή τη χώρα;]



El mundo Erasmus
Δεκέμβριος 16, 2006, 1:22 πμ
Filed under: erasmus, χύμα, ελληνικά

Απόψε βρέθηκα στη χριστουγεννιάτικη εκδήλωση του ΑΠΘ για τους φοιτητές Erasmus (ξένους εδώ και ντόπιους που επιστρέψαμε). Για να είμαι ειλικρινής δεν είχα και πολλή πίστη στην επιτυχία της εκδήλωσης και η ανησυχία μου ενισχύθηκε μόλις στην είσοδο με υποδέχτηκαν οι δύο ηλίθιες -επιεικώς…τότε- γραμματείς του γραφείου Διεθνών Σχέσεων του ΑΠΘ, κι ας μου χάρισαν t-shirt – ενθύμιο: «Auth-Erasmus Party»!

Η βραδιά περιείχε -εκτός από σύντομες ομιλίες κάποιων ακαδημαϊκών- τραγούδια χριστουγεννιάτικα από διάφορες χώρες -σε εκτέλεση από τους ίδιους τους Ερασμίτες-, λίγα λεπτά ελληνικού χορού από χορευτικό συγκρότημα και στο τέλος πάρτι με geile Musik, που κατέληξε σε Iggy Pop, Kaiser Chiefs και Doors-This is the end.

Ασφαλώς και μπουφέ. Που μόλις άνοιξε, πλακωθήκαμε όλοι στα κρασιά, τις μπύρες και τα χοιρινά. Το πρώτο κρασί μου φάνηκε βαρύ και πίστεψα πως δε θα αντέξω περισσότερο από μία ώρα ακόμα. Στο δεύτερο κρασί δυο Ελληνίδες που μόλις είχα γνωρίσει κι εγώ μπανίζαμε τους ξένους Ερασμίτες για να δούμε ποιον θα φλερτάρουμε. Το τρίτο κρασί πια το κέρναγα εγώ και αποκόπηκα από την ελληνική παρέα, αφού ο μοναδικός Ισπανός που μας ψιλοάρεσε, μας έφτυσε ομαδικά για τη χώρα του. Κάπου γύρω μου άκουσα γερμανικά και πλησίασα τις φοιτήτριες. Ήταν Γερμανίδες από ένα χωριό έξω από τη Φρανκφούρτη. Τους είπα ότι ήμουν Erasmus στο Αμβούργο και πέρασα τέλεια. «Gia mas!» να λένε αυτές, «Prost» εγώ και να τσουγγράμε ποτήρια.

Η μια Γερμανίδα ενθουσιασμένη με την Ελλάδα. Το τέταρτο κρασί πήγε να το φέρει αυτή και κάπου εκεί μπέρδεψα τα χρώματα. Δεν πρόλαβα καν να το πιώ: Το παράτησα σε μια γωνιά και χώθηκα στο τσούρμο Ελλήνων και ξένων που χόρευε χασαποσέρβικο. «Έλα να νιώσεις πώς είναι η ζωή κι όλα τα ωραία μέχρι το πρωί» να λέει ο στίχος κι εγώ να το μεταφράζω στη Γερμανίδα στα αριστερά μου πατώντας από μέθη τον τύπο στα δεξιά μου.

Χόρεψα πολύ και κάποια στιγμή δεν άντεξα και βγήκα έξω να ηρεμήσω το στομάχι μου και τα πνευμόνια μου. Απέξω η εικόνα θύμιζε απόλυτα το πρώτο πάρτι στο Αμβούργο, την πρώτη Παρασκευή. Μουσική τόσο δυνατά που νόμιζες θα σπάσει τα αχνισμένα τζάμια (τελικά το τζάμι το ‘σπασε ένα ζευγάρι που φιλιόταν με πάθος πάνω στα παράθυρα).

Ήπια, χόρεψα, μέθυσα, μίλησα σε άλλες γλώσσες (με άλλη σειρά, μάλλον): πέρασα τέλεια. Λες και ο χώρος ήταν Βορράς και o χρόνος Απρίλιος.
Το Erasmus τελικά δεν έχει σύνορα.



“Από πείσμα και τρέλα θα ζω σε τούτη τη χώρα…”
Δεκέμβριος 13, 2006, 10:23 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά

Τα καράβια μου καίω
τα καράβια μου καίω – τα καίω

δε θα πάω πουθενά.

Από πείσμα και τρέλα θα ζω

σε τούτη τη χώρα
ώσπου να ΄βρω νερό

γιατί ανήκω εδώ.

Τα παιδιά στην κερκίδα
είναι η μόνη σου ελπίδα – ελπίδα
πρωινός ουρανός