Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Moules au vin blanc
Οκτώβριος 19, 2011, 5:45 μμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

Μύδια με λευκό κρασί και περίφημες βέλγικες τηγανητές πατάτες στην Grand Place. Στο πατάρι ενός παλιού, ξύλινου μπαρ-εστιατορίου, που χάρηκα πολύ που το βρήκα, έπειτα από αρκετή αναζήτηση ανάμεσα σε τουριστικά εστιατόρια και ελληνικά γυράδικα με ονομασίες που παραπέμπουν σε summer in Greece (“Athens”, “Plaka”, “Mykonos”, “Santorini”, “Apollonia”). Κρύο αρκετό και υγρασία που διαπερνά τα ρούχα και τη νιώθεις να πασχίζει να σου τρυπήσει το δέρμα.
Δίπλα μου η πλατεία, με τα χρυσοκέντητα κτήριά της, δείγματα ενός παρελθόντος πλούτου που, προφανώς περίσσευε τόσο, ώστε να επικολληθεί στα τούβλα (ίσως, κατ’ αναλογία, να είναι και δείγμα ότι η πόλη δεν πέρασε τόσα πολεμικά δεινά όσα οι αντίστοιχες ελληνικές, ώστε να εξαναγκάσει τους κατοίκους της σε κοινωνική και πολεοδομική εξαθλίωση, όπως πχ συνέβη στην Αθήνα).
Απ’ την άλλη, ζηλεύω τη διαύγεια και την ευμάρεια των ανθρώπων που μπόρεσαν και διατήρησαν τόπους όπως αυτός που τρώω, όπου η παραδοσιακή, ζεστή, ξύλινη διακόσμηση δεν αφέθηκε να ξεριζωθεί απ’ το μοντέρνο, ακόμη και τώρα που τα δοκάρια πάνω απ’ το κεφάλι των θαμώνων σαπίζουν.
Κατά τα άλλα, λατρεύω τον ήχο των πιρουνιών και ποτηριών που αλληλαγγίζονται και τη γλυκιά προσμονή των γκαρσονιών μόλις ανοίξει τις πόρτες του το μαγαζί.

[Ταξιδιωτικές σημειώσεις από την τέταρτη επίσκεψη στις Βρυξέλλες].



Nicairport 2011
Οκτώβριος 1, 2011, 9:44 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, terra

αναδημοσίευση από το urbanledras:

Nicosia Airport '70s

Έχεις φανταστεί ποτέ να πετάς από τη Λευκωσία στην Τεχεράνη, την Κωνσταντινούπολη ή την Μπανγκόνγκ; Οι προηγούμενές μας γενιές, το έζησαν. Η δικιά μας θα μπορούσε να το φανταστεί για τα καλά, χάρη σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση που άνοιξε πριν από λίγες μέρες στη Λήδρας, σε ένα αναστηλωμένο κτήριο στη νεκρή ζώνη.

Συνέχεια