Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Μικρά Ορλεάνη
Ιανουαρίου 7, 2014, 7:36 πμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, travel

Καθόμασταν όλοι μαζί στο μεγάλο οικογενειακό τραπέζι και, επηρεασμένοι οι τρεις μας από τη Μικρά Αγγλία, ανακρίναμε τον καπετάνιο, έλα πες μας, μήπως έχεις κι εσύ καμιά δεύτερη οικογένεια στη Λατινική Αμερική με τα ονόματά μας;

Κι εκείνος χαμογελούσε σιωπηλός, μ’ ένα διάπλατο σαρδόνιο χαμόγελο, σαν εκείνα που μας χάριζε αφειδώλευτα η μακαρίτισσα η μάνα του. Μυστήριο καράβι η κυρά Μιμή, σφιχτή πάντα σε συναισθήματα και γλυκά λόγια, δεν θυμάμαι ποτέ μήτε να μας χάιδεψε μήτε να μας παίνεψε, παρά το καμάρι για τα βλαστάρια της.

«Στη Νότια Αμερική δεν νομίζω, δεν έκανε πολλά ταξίδια εκεί. Στη Βόρεια όμως μπορεί, εκεί να ψάξουμε για κανένα αδερφάκι, μην ξεχνάς τη Λόλα», είπα εγώ, κι ο Κ. αναρωτήθηκε ποια είναι η Λόλα. «Η Αμερικάνα που έφτιαξε το παζλ με το λιοντάρι που είχες πάντα στο δωμάτιο σου«, του αποκρίθηκα με βεβαιότητα. το όνομα της το άκουγα κάπου κάπου σε περιπαικτικές συζητήσεις μα νόμιζα ήταν υπερβολές του καπετάνιου, μέχρι που δέκα- δεκαπέντε χρόνια πριν ανακάλυψα κάτι τηλεγραφήματα της στο πατάρι κι η ιδέα ότι έχω αδερφάκι στην Αμερική ξαναζωντάνεψε. «Σου στέλνω αγάπη και φιλιά. Λόλα«, του ‘γραφε το 1976 από τη Νέα Ορλεάνη.

Κι εκείνος συνέχισε να χαμογελά πονηρά, αυτάρεσκα, σαδιστικά σχεδόν, με ένα βλέμμα που ήθελε να κρύψει πολλά, ώσπου κάποια στιγμή που οι άλλοι δεν πρόσεχαν, έσκυψε στο αυτί μου και ψιθύρισε: «Όταν γεννήθηκε αυτή», είπε, κι έδειξε διακριτικά την κόρη του την πρωτότοκη, «ο παππούς (που ως τότε έβλεπε τα παιδιά του να γεννοβολούν κι ο ίδιος να μην αποκτά συνονόματο απόγονο) μου είπε: ‘Το Χριστό σ’, τους γιους τ’ς έκανες με τις πουτάνες». 



So much beauty in the world
Ιουνίου 15, 2011, 5:49 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me, terra

«It was one of those days when it’s a minute away from snowing and there’s this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. […] Sometimes there’s so much beauty in the world I feel like I can’t take it, like my heart’s going to cave in» (Ricky Fitts)

Βλέπω όλη μέρα στην τηλεόραση και στο ίντερνετ τι γίνεται στην Ελλάδα και έχω πέσει σε μια σιωπή άλλο πράμα, ανησυχία, για τους δικούς μου εκεί, αλλά και για μας εδώ, μιας που ελληνική και κυπριακή οικονομία είναι αλληλένδετες…
Ξαφνικά μου τηλεφωνεί ο A. και μου λέει «έλα από το γραφείο μου να δεις κάτι…». Συνέχεια



Χάλια
Μαΐου 17, 2011, 8:58 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me

«Απόψε φεύγει κάποιο τρένο, για ένα τόπο ωραίο και ξένο
αλλά εσύ πρώτη φορά νιώθεις πως όλα εδώ συμβαίνουν
Χριστός γεννάται σε ένα μήνα, κι ότι εύχεσαι ξεκίνα
όλα θα ‘ναι πάντα μαύρα, μα θα κρύβουν μια φωτιά»

[Φοίβος Δεληβοριάς – «Χάλια«]

Ήθελα μέρες τώρα, βδομάδες μάλλον, να γράψω κάτι στο blog, για την ηλικιωμένη μάνα αγνοούμενου που συνάντησα τυχαία πάνω απ’ τον φρεσκοσκαμμένο τάφο του και κλάψαμε η μια στην αγκαλιά της άλλης χωρίς ίχνος εθνικιστικού μίσους, παρά απορία για το ανθρώπινο μένος απ’ όπου κι αν αυτό προέρχεται, μέχρι τα απανωτά γεγονότα ακραίας βίας την περασμένη βδομάδα, στην Αθήνα, που ενίσχυσαν την πεποίθησή μου πως αυτή η κρίση, πέρα από οικονομική, είναι και βαθιά κοινωνική.
Ήθελα, αλλά δεν έγραψα λέξη, παρά την έγνοια πάντα για φίλους που, όταν διαπιστώνουν τη μακρά απουσία γραφής, με ρωτάνε αν είμαι καλά.
Λοιπόν, είμαι καλά. Κι απόψε, με κάποιον μυστήρια όμορφο τρόπο, είμαι ακόμη καλύτερα. Διαπιστώνω πως, λόγω δουλειάς μάλλον, γνωρίζω συχνά καινούριους ανθρώπους, κάποιοι λίγοι από τους οποίους, μια φορά στο τόσο ας πούμε, είναι ενδιαφέροντες. Κι η δική τους αντίληψη ζωής, όταν την ξανασκέφτομαι βράδυ πια που η ένταση της δουλειάς έχει περάσει, με κάνει κι εμένα να γίνομαι καλύτερος άνθρωπος.
Λοιπόν, σας διαβεβαιώ πως υπάρχει πολύς κόσμος εκεί έξω που νιώθει την ανάγκη να προσφέρει και το κάνει με τον κάθε φανταστικό τρόπο που μπορεί να βάλει ο νους. Άνθρωποι που βοηθούν άλλους ανθρώπους χωρίς να ζητούν ανταλλάγματα, ακόμα κι αν η εξωτερική τους εμφάνιση σε προϊδεάζει για κάτι τελείως ποταπό (η ψευδαίσθηση της εικόνας είναι κι αυτή ένας ακόμα λόγος να επιμένω να μην προσέχω πολύ τη δική μου εμφάνιση κι ας γίνομαι μεθαύριο 26 Μαΐων κιόλας). Κι είναι αυτοί οι άνθρωποι που μου θυμίζουν πάντα την τύχη και την ευτυχία μου, ακόμα κι όταν τα πάντα γύρω μου μοιάζουν να ‘ναι «χάλια«. Να υγιαίνετε.



Το πούσι
Ιανουαρίου 3, 2011, 3:51 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra, travel

Βιαστικά νέα για όσους ανησυχούν για τη σιωπή μου: Πρωτοχρονιά στην Ελλάδα. Βράδυ προπαραμονής στην Αθήνα, η Ολυμπιακή είχε καθυστέρηση, πήγα κι ήρθα τρεις φορές αεροδρόμιο-Παγκράτι-οι Αθηναίοι οδηγούν σαν δαιμονισμένοι, όμως και πάλι καλύτερα απ’ ότι στο Κάιρο. Το βράδυ στο Πικέρμι, η ξαδέρφη αφιερώνει Leonard Cohen, κι εγώ παλεύω την κούραση με μπύρα και χουρμάδες.

Το άλλο πρωί, Θεσσαλονίκη. Απ’ το αεροδρόμιο αγόρασα μια Ελευθεροτυπία κι έναν Καββαδία – το «Πούσι». Ο μπαμπάς θα μου εξηγήσει πως σημαίνει ομίχλη. Παρότι καπετάνιος, πίστευα πως δεν του άρεσε. Έκανα λάθος. Πήρε το βιβλίο στα χέρια του, τραγούδησε κάποιους στίχους κι έπιασε να μου εξηγεί τις άγνωστες λέξεις. Το «γραδάρω» (μετράω την οξύτητα του πόσιμου νερού), το «καλάρω» (γεμίζω), το «fore peak» (τάνκι νερού στην πλώρη) και άλλα. Σκεφτόμουν πως αυτός ο άνθρωπος είναι ένας θησαυρός που έχω αφήσει ανεκμετάλλευτο και τον έβαλα να μου εξηγεί πώς έγινε το ναυτικό δυστύχημα στις Βερμούδες. «Η θάλασσα», μου λέει, «δεν σηκώνει μαγκιές. Πρέπει να τη σέβεσαι». Η μεγαλύτερη αλήθεια που έμαθα απ’ τον πατέρα μου.

Έπειτα βόλτες στην πόλη. Περίχωρα ανατολικά και δυτικά, ακόμα να πιάσω το κέντρο. Αρκετό φαΐ, περισσότερο κρασί, συγγενείς, κρίση. Παντού και πάντα. Όταν τα ακούω από μακριά, μπορώ να τα φιλτράρω. Από κοντά, η πραγματικότητα και εγγύτητα της ανεργίας και τα μαγαζιά που κλείνουν μού μαυρίζουν την ψυχή σε βαθμό που δεν θέλω να ξαναπατήσω στην πόλη για αρκετό καιρό ακόμα. Έχει κι ένα μουντό καιρό από κείνον που μου θύμιζε πάντα γιατί ήθελα να αφήσω την Σαλονίκη. Ένα πούσι, που θα ‘λεγε κι ο ποιητής. Λίγες μέρες ακόμη. Και πίσω στη Μέση Ανατολή μου, τι;

ΥΓ: Α.Σ.



Το κέντημα
Οκτώβριος 20, 2010, 3:53 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

Η γιαγιά η Ttallou, 82, με την ζωή της να εξαρτάται πια σχεδόν αποκλειστικά από το μηχάνημα που τροφοδοτεί όλη μέρα τους σακατεμένους της πνεύμονες με οξυγόνο, βρίσκεται στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ. Στην αρχή έχει πλάκα, αλλά φοβάμαι πως μετά, όπως λέει και ο Α. ότι έγινε με τη γιαγιά του, θα είναι δύσκολο και θλιβερό.
Προς το παρόν, Συνέχεια



Συνδικαληστές
Απρίλιος 27, 2010, 6:18 μμ
Filed under: χύμα, terra, Uncategorized

Υπάρχουν συνδικαλιστές και συνδικαλιστές. Αυτοί του δημοσίου, τουλάχιστον, είναι σαφείς….
Στην ελληνική ΑΔΕΔΥ (Άνωτατη Διοικητική Ένωση Δημοσίων Υπαλλήλων), για παράδειγμα, αν λάβουμε ως ενδεικτική την ιστοσελίδα τους, δηλώνουν πως δεν έχουν στόχους ούτε όμως και προτάσεις για τη δημόσια διοίκηση.

Στην αντίστοιχη κυπριακή ΠΑΣΥΔΥ τουλάχιστον οι στόχοι είναι ξεκάθαροι: Real Estate…



Το μόνο βιβλίο συνταγών που θα χρειαστούμε τα επόμενα χρόνια…
Μαρτίου 18, 2010, 1:09 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά