Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Τι λείπει (track 4)
26 Μαΐου, 2020, 9:22 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, travel

Μια ιστορία για ένα τραγούδι ακόμα:

Ανεβάζει χθες η Θεά: ««Τι λείπει»; Τα live με τον ηλεκτρισμό τους, με αυτό το αξεπέραστο συναίσθημα που βιώνουμε μαζί. Καλοκαίρι χωρίς live γίνεται; Δε γίνεται!» . Και το βάζω να το ακούσω ξανά και ξανά. Όπως τότε:

Είμαι 18. Απρίλης του ’03. Εφταήμερη γ’ λυκείου στην Κύπρο. Μέναμε Λεμεσό, στην «τουριστική», μια περιοχή στις άκρες της πόλης γεμάτη ξενοδοχεία σε μήκος αρκετών χιλιομέτρων. Πάνω στο κύμα’ τριγύρω όλα τα μαγαζιά τουριστικά. Σε ένα από αυτά, είχα βρει σε αντιγραφή το cd με το soundtrack του Μπραζιλέρο από τον Πορτοκάλογλου.

[Χιντ 1: Για κάποιον άγνωστο λόγο, οι αντιγραφές στην Κύπρο πουλούσαν πολύ. Το μακρινό 1990 η αδερφή μου είχε επιστρέψει από διακοπές στο νησί με αντεγραμμένες κασέτες Kylie Minogue και Milly Vanilly (wtf!) στη βαλίτσα της.]

Παίρνω το Μπραζιλέρο για τη «θάλασσα την σκοτεινή», αλλά καταλήγω να κολλάω με το «Τι λείπει», track 4.

Εκείνες τις μέρες, είχε συμβει το φριχτό τροχαίο των Τεμπών με τους 21 νεκρούς μαθητές και παρότι ήμασταν μακριά, μας είχε ρίξει τη διάθεση πολύ. Ο στίχος «και η καρδιά μου κλαίει» κάτι έλεγε μέσα μου.

Έκτοτε, έχω συνδέσει το κομμάτι με τη στιγμή εκείνη, αν και, αμαρτία εξομολογημένη, με ανεβάζει πολύ όταν το ακούω. Σαν να μου θυμίζει πως είμαι ζωντανή μετά από τόσες εκδρομές και χιλιόμετρα και χαζομάρες στους δρόμους.

(Στην ίδια εκδρομή, το βράδυ του τροχαίου, σε καραόκε στο ξενοδοχείο, ένας κιθαρίστας συμμαθητής είχε παίξει το «knocking on heaven’s door». Άλλο στοιχειωμένο έκτοτε).

Χιντ 2 και καταληκτικό: Μεσοβδόμαδα της εκδρομής πάμε Λευκωσία. Στις παρυφές της νεκρής ζώνης ,το σκάω από το μπουλούκι και χώνομαι να βρω κανένα πέρασμα στα κατεχόμενα. Ήταν ακόμη κλειστά τα οδοφράγματα. Δεν βρήκα. Μια βδομάδα ακριβώς μετά, ο Ντεκτάς σε μια αιφνιδιαστική απόφαση, άνοιξε το οδόφραγμα σε εκείνο ακριβώς το σημείο και χιλιάδες κόσμου μετά από 30 χρόνια περνά από τη μια πλευρά στην άλλη. Σκύλιασα…



Υπόγειο
9 Απριλίου, 2020, 9:43 μμ
Filed under: τέχνες, par me, Uncategorized | Ετικέτες:
Μια ιστορία για ένα τραγούδι:
Είναι το καλοκαίρι του 1999′ είμαι 14 και νιώθω την εφηβεία στο πετσί μου: έχω ερωτευτεί, ακούω ωραίες μουσικές, διαβάζω λογοτεχνία, κλείνομαι στον εαυτό μου και φαντάζομαι ότι θα αλλάξω τον κόσμο.
Ακούω στο ριπίτ τον ‘Ανεμοδείκτη’ του Αλκίνοου που μόλις έχει κυκλοφορήσει. Κι έρχεται ο Αλκίνοος για συναυλία στη Σαλονίκη’ Μονή Λαζαριστών’ κοντά μας.
Και πάω’ η πρώτη μου συναυλία’ με την αδερφή μου νομίζω. Στα μισά της συναυλίας πιάνει νεροποντή, Ιούνη μήνα. Χαλάνε τα μικρόφωνα, χαλάει ο κόσμος, βγαίνει ο Αλκίνοος και μετά βίας ανακοινώνει πως η συναυλία διακόπτεται για λόγους ασφάλειας των μουσικών, ‘κρατήστε όμως τα εισιτήρια και θα τα ξαναπούμε’.
Περνά ένας μήνας, δυο’ μεσολαβεί ένα γεμάτο καλοκαίρι. Έρχεται Σεπτέμβρης κι η συναυλία ξαναγίνεται’ ξανά στη Μονή, με το ιδιο εισιτήριο. Αυτή τη φορά με τη μάνα μου’ η αδερφή μου δούλευε εκείνο το φεγγάρι στη ΔΕΘ.
Ήταν 7 Σεπτεμβρίου. Η νύχτα που έγινε ο σεισμός στην Πάρνηθα. Κοντά 100 νεκροί. Ρικομέξ – θυμάσαι τη λέξη;
Αυτή τη φορά δεν έβρεχε έξω, αλλά έβρεχε μέσα μας, βαριά βροχή, μαύρη. Ο Αλκίνοος κάποια στιγμή ζήτησε την κατανόησή μας, γιατί κάποιοι μουσικοί έπαιζαν χωρίς να ξέρουν αν ήταν οι δικοί τους καλά.
Εκείνο το βράδυ είχε παίξει και μου ‘χε κολλήσει το «Υπόγειο» των Κατσιμιχαίων’ πρώτη φορά το άκουσα και μου έμεινε. Στο ταξί της επιστροφής το ράδιο έπαιζε νεότερα από τον σεισμό. Έναν πρώτο απολογισμό θυμάτων.
Γύρισα σπίτι και αναζήτησα στις κασέτες το «Υπόγειο». Για τις επόμενες τρεις μέρες η τηλεόραση μετέδιδε ασταμάτητα σε ζωντανή σύνδεση εικόνα από τα ερείπια και εγώ, κλεισμένη στο δωμάτιο, άκουγα στο κασετόφωνο το «Υπόγειο. 
Θες η θλίψη της μελωδίας; Θες το υπόγειο που το συνέδεσα υποσυνείδητα με τα ερείπια που έβγαζαν νεκρούς, σακάτες και ευθύνες;
Όποτε ακούω από τότε το «Υπόγειο» θυμάμαι εκείνη τη νύχτα στη Μονή Λαζαριστών που η καρδιά μας χτυπούσε στις δονήσεις της Πάρνηθας.

 

Συνέχεια



Πού πάνε οι χαρταετοί όταν μας φύγουν;
3 Μαρτίου, 2020, 1:32 μμ
Filed under: τέχνες, terra, travel, Uncategorized

αρχείο λήψης

– Πού πάνε οι χαρταετοί όταν μας φύγουν;
– Στον ουρανό, αγάπη μου. Συνέχεια



Γιου Μπι Φόρτι
10 Απριλίου, 2013, 2:39 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra

ub40

Ποτέ δεν νοσταλγώ εποχές. Μάλλον μου περισσεύει εγωισμός για να παραδεχτώ πως ο χρόνος δεν φέρνει πάντα τη βελτίωση και πως κάπου, κάποτε, κάτι έκανα λάθος και το πράμα ίσως στράβωσε.

Μα χθες, ακούγοντας αυτό το τραγούδι του 1988 Συνέχεια



Nicairport 2011
1 Οκτωβρίου, 2011, 9:44 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, terra

αναδημοσίευση από το urbanledras:

Nicosia Airport '70s

Έχεις φανταστεί ποτέ να πετάς από τη Λευκωσία στην Τεχεράνη, την Κωνσταντινούπολη ή την Μπανγκόνγκ; Οι προηγούμενές μας γενιές, το έζησαν. Η δικιά μας θα μπορούσε να το φανταστεί για τα καλά, χάρη σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση που άνοιξε πριν από λίγες μέρες στη Λήδρας, σε ένα αναστηλωμένο κτήριο στη νεκρή ζώνη.

Συνέχεια



Flash back: Iraq
26 Αυγούστου, 2011, 4:38 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, travel


Σου χρωστάω ένα κείμενο για το Ιράκ. Είπα να το γράψω, κι έγινε το δυστύχημα. Μετά είπα να περάσουν οι μέρες, κι αν είμαι καλά και είμαστε καλά, να το γράψω κι αυτό, όχι τίποτα άλλο, αλλά το υποσχέθηκα (κι οι υποσχέσεις είναι καλό να τηρούνται, έλεγε η κυρία Νίτσα, κάποτε στη Λεμεσό). Συνέχεια



Iraq.
1 Ιουλίου, 2011, 7:12 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, travel

Θα λείψω για μια και μόνο και μόνο μέρα στο Ιράκ, στο βόρειο Ιράκ, στην πόλη Ερμπίλ (δεν αστειεύομαι). Αρχαία πόλη, περιστοιχισμένη από κάστρα, πρωτεύουσα του κουρδικού Ιράκ, υπόσχομαι, άμα γυρίσω ασφαλής, να ποστάρω εικόνες κι εντυπώσεις!



So much beauty in the world
15 Ιουνίου, 2011, 5:49 μμ
Filed under: τέχνες, χύμα, ελληνικά, par me, terra

«It was one of those days when it’s a minute away from snowing and there’s this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. […] Sometimes there’s so much beauty in the world I feel like I can’t take it, like my heart’s going to cave in» (Ricky Fitts)

Βλέπω όλη μέρα στην τηλεόραση και στο ίντερνετ τι γίνεται στην Ελλάδα και έχω πέσει σε μια σιωπή άλλο πράμα, ανησυχία, για τους δικούς μου εκεί, αλλά και για μας εδώ, μιας που ελληνική και κυπριακή οικονομία είναι αλληλένδετες…
Ξαφνικά μου τηλεφωνεί ο A. και μου λέει «έλα από το γραφείο μου να δεις κάτι…». Συνέχεια



Πάρμα
6 Μαρτίου, 2011, 11:52 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, travel


Λευκωσία-Μιλάνο-Πάρμα-Αθήνα σε 2 μέρες. Ταξί, αεροπλάνα, shuttle bus, το ελβετικό Λουγκάνο είναι πιο κοντά στο Μιλάνο απ’ ότι η Πάρμα κι η διαδρομή ανάμεσα στις δύο ιταλικές πόλεις, με τον αέρα να δέρνει το παρμπρίζ, το ελαφρύ χιόνι να ταλαιπωρεί τους υαλοκαθαριστήρες και το βιομηχανικό, επίπεδο τοπίο να χάνεται στον λευκό ορίζοντα, θυμίζει έντονα τα πρώτα χιλιόμετρα της εθνικής μετά τη Θεσσαλονίκη, προς δυσμάς. «Σημασία έχει το ταξίδι», επαναλάμβανα, σαν προσευχή, μέσα μου, σκεφτόμενη την ταλαιπωρία της επιστροφής, που θα ξεκινούσα μεσημέρι από την Ιταλία και θα έμπαινα σπίτι μου το άλλο πρωί, ένεκα κακής ανταπόκρισης πτήσεων και της επιθυμίας μου να δω βιαστικά τους αγαπημένους συγγενείς στην Αθήνα. Συνέχεια



Σαντορίνη, Κυκλάδες, Ελλάδα.
9 Αυγούστου, 2010, 3:14 μμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, travel

Πολύ μ’ αρέσουν αυτά τα αφηρημένα καλλιτεχνικά… Τι θα γίνει με εκείνο τον πίνακα που μου ‘ταξες για το σαλόνι μας;
Τι δώρο να πάρω στον μπέμπη; Στη μαμά, για τη γιορτή της, σκέφτομαι κάτι σε ρούχο, θα το φορέσει; Θα βρούμε ανοιχτό καλό βιβλιοπωλείο/ή τη Γιούνισεφ, για να πάρουμε σχολική τσάντα στη μικρή;
Ουφ, σχώρα με αδερφάκι μου, αυτές οι Κυκλάδες νομίζω σε κάνουν άλλο άνθρωπο, ανοιχτό, ηλιοκαμένο, ευδιάθετο και τεμπέλη, πού να χωρέσει ξανά ο νους πίσω σ’ ένα γραφείο;



Συνέχεια