Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Της γιαγιάς
Φεβρουαρίου 3, 2013, 11:28 μμ
Filed under: Uncategorized
Τη γιαγιά την Ttallou την κηδέψαμε ένα απόγευμα Παρασκευής σε ένα τεράστιο νεκροταφείο στη δυτική πλευρά της πόλης. Ήταν λίγο ψυχρό το σκηνικό – ναι μεν ήμασταν όλα τα παιδιά κι εγγόνια κι ο ιερέας σύζυγός της εκεί, όμως το νεκροταφείο δεν έπαυε να μοιάζει άψυχο, χιλιάδες χιλιόμετρα καθώς ήταν μακριά από τη γενέθλια γη της. Για αυτό κι οι θείοι συγκινήθηκαν που κουβάλησα λίγο χώμα απ’ το νησί και ρίξαμε.
Οι περισσότεροι έκαναν συγκριτικούς συνειρμούς χαράς-πένθους, καθώς οι εναλλαγές ήταν απότομες: Μια βδομάδα πριν είχα έρθει να τους κάνω έκπληξη το σαββατοκύριακο και γλεντούσαμε με τραγούδια την ονομαστική γιορτή του μπαμπά και μια βδομάδα μετά επέστρεψα για να κηδέψουμε, σχεδόν ξαφνικά, τη γιαγιά. Στο δρόμο από το σπίτι για την εκκλησία, ακολουθώντας τη νεκροφόρα, η μάνα μου τόλμησε να ψιθυρίσει αυτό που λίγο πολύ όλοι είχαμε σκεφτεί: Πότε ήταν που κάναμε αυτή τη διαδρομή με χαρές, το καλοκαίρι για τον γάμο μου, και πότε έφτασε να είναι για λύπη. Προσπάθησα, χωρίς πολλή επιτυχία μάλλον, να ελαφρύνω το κλίμα, αστειεύοντας πως το μόνο κοινό και στα δύο σκηνικά ήταν πως την πορεία μας διέκοπτε το 32 – ένα λεωφορείο που κατά τα άλλα, όταν το περιμένεις, ποτέ δεν έρχεται.
Θα μου λείψει πολύ η γιαγιά. Δεν ήταν μια απλή γιαγιά, ήταν η αγαπημένη μου, που γούσταρα πολύ να κάνω παρέα μαζί της και πήγαινα με την καρδιά μου και την έβλεπα, μιλούσαμε, την έβαζα να μου λέει ιστορίες, παίζαμε «τσίμπι τσίμπι τον ατόν» με τα δάχτυλα κι εκείνη γελούσε τρανταχτά, λέγαμε δίστιχα για τις Τταλλούδες και της φιλούσα με σεβασμό και αγάπη τα χέρια. Περισσότερο θα μου λείψει που η μορφή της, ακόμη και όταν βυθιζόταν στη σιωπή, έμοιαζε να λειτουργεί σαν συνδετικός κρίκος της οικογένειας’  πολύ φοβάμαι πως τώρα πια έχει σπάσει.
Advertisements

3 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Σχόλιο από the Idiot Mouflon

Η γιαγιά θα ζει μέσα από τις δικές σου θύμησες και την αγάπη σου για κείνην. Και είμαι σίγουρη πως θα είναι πολύ περήφανη για σένα που συνεχίζεις να κουβαλάς το απλό κι αυθεντικό της ράτσας σου. Συνέχισε να είσαι άνθρωπος.

Σχόλιο από peopleofmyhomeland

κατάλαβα… ήταν το λάδι στο καντήλι

Σχόλιο από νεόκοπη




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: