Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Το κέντημα
Οκτώβριος 20, 2010, 3:53 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, par me, terra

Η γιαγιά η Ttallou, 82, με την ζωή της να εξαρτάται πια σχεδόν αποκλειστικά από το μηχάνημα που τροφοδοτεί όλη μέρα τους σακατεμένους της πνεύμονες με οξυγόνο, βρίσκεται στα πρόθυρα του Αλτσχάιμερ. Στην αρχή έχει πλάκα, αλλά φοβάμαι πως μετά, όπως λέει και ο Α. ότι έγινε με τη γιαγιά του, θα είναι δύσκολο και θλιβερό.
Προς το παρόν, η γιαγιά ζει με τις εμμονές της και τη μνήμη κολλημένη στο παρελθόν. Στο μακρινό παρελθόν. Στη μάνα της που πέθανε το ’88, ή στο σπίτι της στο χωριό, που έχει να κατοικηθεί από το 1973. Αναπολεί τα αντικείμενα που άφησε εκεί, προπάντων αυτά που κατέληξαν, άθελά της, σε σπίτια συγγενών και επαναλαμβάνει πως αν τα είχαν πάρει κι αυτά στην Ελλάδα, η ζωή θα ήταν καλύτερη. «Φαντάσου να είχαμε», έλεγε κάθε βράδυ στη μάνα μου, «το μπαούλο ή τη ραπτομηχανή ή τις νταμιτζάνες», σάμπως τέσσερις δεκαετίες μετά τα αντικείμενα να είχαν πάντα την ίδια χρηστική αξία.
Τώρα που η μαμά θα ‘ρχόταν στο νησί, η γιαγιά τής ζητούσε επίμονα, κάθε βράδυ, να πάει στο σπίτι στο χωριό, στο «χαλαμάντουρο»*, και να κοιτάξει στο πάνω δωμάτιο, στο ανώι, πίσω από την πόρτα, που ‘χει φυλαγμένη μια τσάντα με το σχέδιο ενός κεντήματος που ‘χε φτιάξει η μάνα της, η προγιαγιά μου. Η μάνα μου επέμενε, πού να υπάρχει τώρα, 37 χρόνια μετά, το δωμάτιο, η πόρτα, η τσάντα και το κέντημα, που το σπίτι έχει σχεδόν γκρεμιστεί.
Μα πήγε, για το χατίρι της γιαγιάς, περπάτησε ανάμεσα σε θεριεμένα αγριόχορτα, προσπέρασε το δέντρο που ξεφύτρωσε καταμεσής του σπιτιού και με προσοχή, να μην ακουμπήσει τα βουνά κουτσουλιών, έφτασε στην πόρτα. Και πάνω της, βρήκε να κρέμεται από ένα επίμονο, γέρικο καρφί, η πλεκτή τσαντούλα. Και μέσα της, το σχέδιο από το κέντημα της προγιαγιάς…
Ούτε που μπορώ να σκεφτώ τη χαρά που θα κάνει η γιαγιά μόλις το ακτικρίσει. Αν το θυμάται ακόμα…

*χαλαμάντουρο: Στην κυπριακή διάλεκτο, ερρείπιο, μισοχαλασμένο σπίτι. Από το χαλώ+μάντρα (Κωνσταντίνου Γιαγκουλλή, «Θησαυρός κυπριακής διαλέκτου», β’ έκδοση. Λευκωσία, 2005).

Advertisements

12 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Μμμμμ! Πολύ ενδιαφέρον! Indeed! Thanks, γλυκιά μου ttallou! Ο ίδιος.

Σχόλιο από το θείο τραγί

Καταπληκτικό, τρυφερό, εμπνευσμένο. Πάντα τέτοια γλυκιά μου, και με καλύτερα κέφια…

Σχόλιο από νεόκοπη

Η γιαγιά η Ttallou είναι παντρεμένη με τον παππού τον Greg ο οποίος δεν πάσχει από τη νόσο όμως μοιράζεται την ίδια νοσταλγία. Το αντίδοτό του οι στίχοι και μια ανεκπλήρωτη φιλοδοξία ακόμα για την αναγνώριση του έργου του. Όταν βρεθήκαμε στο σπίτι στο χωριό, ο παππούς, 85 χρονών, επέμενε να μπούμε μέσα να δούμε τι πράγματα έχουν απομείνει. Τα αγριόχορτα είναι όντως ψηλά, το δέντρο φύτρωσε καταμεσής, το σπίτι είναι ένας σωρός από χαλάσματα και όμως, ο αειθαλής γέροντας βρέθηκε με δυο δρασκελιές μέσα, ψάχνοντας, αναζητώντας δείκτες του παρελθόντος. Για κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει αυτή η ιστορία όλα αυτά μπορεί να ακούγονται υπερβολές αλλά όταν ένας άνθρωπος 60 χρόνια μεγαλύτερος από σένα ελίσσεται καλύτερα μέσα στα χώματα τότε κάπου βλέπεις πως υπάρχει κάποιο νόημα.

Σχόλιο από Greg

🙂 σημειολογική παρατήρηση: Ο παππούς Greg έκοψε ρόδια από τη ροδιά που φύτρωσε μέσα και τα πήρε στη γιαγιά Ttallou. Εκεί ανακάλυψαν ότι τα ρόδια, άπαντα, ήταν σάπια. Κι ο παππούς τηλεφώνησε να πει στη μαμά, αν τυχόν κόψει ρόδια από τη ροδιά του χαλαμάντουρου, να τσεκάρει πρώτα μήπως είναι σάπια!

Σχόλιο από ttallou

Πολύ τρυφερό. Πάντα με συγκινούσαν οι ιστορίες που γεφυρώνουν τους καημούς και τα κομμάτια ζωής των διαφορετικών γενεών. Ειτε μας αρέσει είτε όχι τους παππούδες και τις γιαγιάδες τους κουβαλάμε στα κύτταρά μας, έτσι δεν είναι?

Πέρνα από το ψηφιακό μου σπίτι να γωνριστούμε, κερνάω καφέ με ψηφιακό μπακλαβά από συνταγή της γιαγιάς μου

http://newagemama.wordpress.com

Σχόλιο από newagemama

Έμορφο! Κάποιος μάλλον πρέπει να το κεντήσει τώρα..

Σχόλιο από wisdom

Είμαι σχεδόν σίγουρη πως η γιαγιά θα το θυμάται Τταλλού μου… Να το χαίρεσαι το ζεύγος Γληόρη-Τταλλούς και εύχομαι να το έχεις κοντά σου για πολλά καλά χρόνια ακόμα.

Σχόλιο από Ζετα

😦

Σχόλιο από anisixos

Τζιαι το κέντημα με λέξεις εν καλό.

Πως πάμε;

Σχόλιο από the Idiot Mouflon

Τζιαι η γιαγιά να μην το θυμάται, η συγκίνηση της κόρης τζιαι τηςν αγγόνισσας βαρεί περίτου.

Σχόλιο από Aceras Anthropophorum

φοβερό να θυμάται κάτι με τέτοια ακρίβεια η γιαγιά αλλά ακόμα πιο φοβερό να είναι όλα εκεί όπως τα άφησε λες και πετάχτηκε στο περιπτερο για 37 χρόνια!

ασχημη ασθενεια αυτή. την πέρασε κι ο μακαρίτης ο παππούς μου που αγωνιούσε συνέχεια για τους αππαρους του, αν τους τάισε κι αν τους εκλειδωσε. ό,τι κι αν του ελεγα θυμαμαι ησυχαζε για λιγο αλλα δεν καθησυχαζοταν με τίποτα. ολο ρωτουσε το ίδιο. και ακομα κι όταν τελειωσα το πανεπιστήμιο εξακολουθούσε να με ρωτά τι τάξη πάω 🙂

πολύ όμορφο κείμενο

Σχόλιο από DaisyCrazy

[…] Φεβρουαρίου 3, 2013, 11:28 μμ Filed under: Uncategorized Τη γιαγιά την Ttallou την θάψαμε ένα απόγευμα Παρασκευής σε ένα τεράστιο […]

Πίνγκμπακ από Της γιαγιάς « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: