Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Λευκωσία: Οι τοίχοι που πέφτουν
Ιανουαρίου 7, 2010, 9:09 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, par me, terra, Uncategorized


Μεσανατολίτικη πρωτεύουσα ή ευρωπαϊκή πόλη, η Λευκωσία μού επιφυλάσσει πάντα περισσότερες αρχιτεκτονικές εκπλήξεις απ’ όσες μπορώ να φανταστώ. Το μεσημέρι, μετά τη δουλειά, ανέβηκα για μια ανάσα σε μια νέα ταράτσα που ανακάλυψα στην πράσινη γραμμή, δίπλα στη Λήδρας, που η βόρειά της πλευρά γλείφει στ’ αλήθεια τη νεκρή ζώνη. Με ένα υψοφοβικό βλέμμα προς τα κάτω, αντικρίζω τον χορταριασμένο δρόμο και τα κτήρια χωρίς οροφές, με τα σπασμένα τζάμια και τους πληγωμένους από τις ριπές τοίχους. Το σουβλατζίδικο του Καρακώστα, το μακρύ κατάστημα του Χατζηκυριάκου, τις διαφημίσεις της μπύρας Άλφα και το ξυλεμπορικό του Δημητριάδη που σήμερα είναι τουρκικό φυλάκιο. Σε έναν τοίχο στο κτήριο απέναντι ένας φαντάρος έγραψε στα τούρκικα «Όταν έγραφα αυτές τις γραμμές, είχα ακόμη 9 μήνες. Ελπίζω όταν θα τις διαβάζετε να είναι ακόμη λιγότεροι…».




Το απόγευμα με τον Α πήγαμε με το αυτοκίνητο μια βόλτα στα νότια, να δούμε τα λιβάδια της Λακατάμιας δίπλα στον Πεδιαίο, λίγο πριν ο ήλιος δύσει. Από τη βροχή των τελευταίων ημερών, η φύση έχει οργιάσει και τα αγαπημένα κίτρινα άνθη της κυπριακής άνοιξης ξεφύτρωσαν μες στο πουθενά και παίζουν με πορτοκαλί σύννεφα. Περνάμε έναν απότομο χωματόδρομο και λίγο πιο κάτω, στην Ανθούπολη πια, οι προσφυγικές κατοικίες έχουν αρχίσει να ρημάζουν πλέον από την εγκατάλειψη. Μεγάλα κτήρια μες στο απλό τοπίο, πρακτικά διαμερίσματα που κλήθηκαν να χωρέσουν 200.000 βιαστικούς πρόσφυγες, προσεγμένη ρυμοτομία, πάρκα και παλιά αυτοκίνητα κι εγώ θυμάμαι πότε το Βελιγράδι και πότε το Βερολίνο.


Τελικά όσο με εκπλήσσει, τόσο πιο πολύ την αγαπώ την πόλη μου.

Advertisements

4 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Ναι, κι εγώ το ίδιο…

Σχόλιο από Demon

Θα έβλεπες και άλλες ίσως πιο ζόρικες ομορφιές λίγο πιο νότια, κοντά στο φράγμα Ταμασού, το οποίο απ’ ότι μαθαίνω έχει υπερχειλίσει.
Αν θέλεις ρίξε μια ματιά εδώ:
http://strovoliotis.wordpress.com/2009/12/26/

Σχόλιο από strovoliotis

Μια πόλη μοιρασμένη
και μια πόλη διχασμένη…
Μακάρι να πέσουν τα τείχη
και να σταματήσουν να πέφτουν οι τοίχοι της…
Γιατί είναι πράγματι όμορφη.

Σχόλιο από Νάσια

Αγαπάς τον τόπο σου και φαίνεται.
Όσο έχουμε την ικανότητα να βλέπουμε με μάτι ταξιδευτή την ίδια μας την πόλη, τόσο περισσότερο μπορούμε να ονειρευόμαστε..

Σχόλιο από wisdom




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: