Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Famagusta post 35
Αύγουστος 12, 2009, 11:01 πμ
Filed under: τέχνες, ελληνικά, media, terra

famagusta_post_35
Ο Χ. κατάγεται από την Ζώδια, ένα κατεχόμενο χωριό κοντά στην Μόρφου. Καμιά φορά, στις βάρδιές μας, έπειτα από αρκετές μπύρες, τον τσιγκλάω και μου λέει ιστορίες της προσφυγιάς, της φυγής από το χωριό και της επιστροφής του εκεί, την πρώτη μέρα που άνοιξαν τα οδοφράγματα, το 2003. Ήταν δεν ήταν 5 χρονώ το ’74 κι όμως, όταν βρήκε όχημα και πήγε στη Ζώδια, θυμήθηκε όλη τη διαδρομή προς το σπίτι, όπου μένει σήμερα μια οικογένεια Τουρκοκυπρίων. Η μάνα της οικογένειας τον υποδέχθηκε, του έδειξε το σπίτι (του;) και του άνοιξε το ντουλάπι της κουζίνας, όπου συνήθιζαν τότε οι οικογένειες να γράφουν τα ονόματα των παιδιών τους, για να τον ρωτήσει ποιος ήταν αυτός στη σειρά. Τριάντα πέντε χρόνια μετά την προσφυγιά και έξι μετά την πρώτη επιστροφή, ο Χ. μου λέει τώρα, με μια σχετική γαλήνη, πως τους δένει ένας παράξενος δεσμός με τα παιδιά των Τ/Κ που μένουν στο σπίτι τους-έζησαν παιδικά χρόνια στους ίδιους τέσσερις τοίχους.
Η ιστορία του Μ. είναι διαφορετική. Οι γονείς του έφυγαν από την Αμμοχώστο, την πόλη-στολίδι της Κύπρου τις τελευταίες μέρες της ακμής πριν τον πόλεμο. Το σπίτι τους βρίσκεται στην κλειστή περιοχή της «πόλης-φάντασμα», εκεί που κανείς πολίτης δεν μπόρεσε να πατήσει από το ’74 και μετά, μιας που οι Τούρκοι, που δεν την είχαν μες στα πλάνα τους για κατάληψη, την κράτησαν από τότε για λάφυρο στις διαπραγματεύσεις. Αγκιστρωμένοι στο απρόσιτο εκείνο παρελθόν, οι γονείς του τού μετέφεραν επίκτητες αναμνήσεις και συναισθήματα της ζωής εκεί, που ο Μ. τις αισθάνεται ακόμα βαριές και καθοριστικές, οσάν να τις έζησε ο ίδιος.
Χτες, η οικογένειά του πληροφορήθηκε ότι στο flickr κυκλοφορούν φωτογραφίες από το διαμέρισμά τους-στον 11ο όροφο μιας πολυκατοικίας στην οδό Ιπποκράτους, της κλειστής Αμμοχώστου! Το σπίτι, τα δωμάτια, η βιβλιοθήκη, τα αντικείμενα κι οι φωτογραφίες του γάμου επέστρεψαν ξαφνικά σχεδόν ζωντανά στο βλέμμα τους, μέσ’ από τον φακό μιας Σλοβάκας φωτογράφου, η οποία, άγνωστο πώς, βρήκε πρόσβαση στο διαμέρισμα.
Κάτι τέτοιες ώρες, που οι ανθρώπινες ιστορίες ξεφυτρώνουν ακόμα εκκωφαντικές, 35 χρόνια μετά τον πόλεμο, θυμάμαι γιατί ήρθα στο νησί, που η δυναμική των αφηγήσεών του με κάνει να αισθάνομαι πώς κάτι μπορώ να δημιουργήσω.

Είδαν το σπίτι τους στο Βαρώσι, 35 χρόνια μετά την κατάληψη της πόλης

Advertisements

2 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Συγκλονιστικές όλες οι φωτος της φωτογράφου…

Είναι κάτι τέτοιες φωτογραφίες που βγαίνουν ξαφνικά στο φως και μας θυμίζουν πως το 74 δεν ήταν τελικά και τοσο μακριά, και πως οι πληγές είναι ακόμα ανοιχτές.

Σχόλιο από Μαρίνος

ανατρισιαστικό.

εν απίστευτο. ταρούχα, τα τετράδια, οι κρέμες…

απίστευτο.

Σχόλιο από ρίτσα




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: