Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Κάποτε θα γινόταν
Δεκέμβριος 8, 2008, 6:45 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά, news, terra

Ένας 16χρονος νεκρός από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια, για μια λογομαχία. Κι έπειτα, τρεις μέρες καίγεται όλη η χώρα από τις ταραχές. Κάποτε θα γινόταν κι αυτό. Δηλαδή, ίσως όχι έτσι, ίσως όχι τόσο άκομψα, με μια σφαίρα εν ψυχρώ στην καρδιά ενός 16χρονου, αλλά κάποτε θα γινόταν. Και το ξέραμε. Το περιμέναμε. Πόσο καιρό θα άντεχε ο κόσμος την πίεση; Προπάντων οι νέοι, πόσο να αντέξουν τον ευνουχισμό της ανεργίας, της μαύρης εργασίας, των αναξιοπρεπών μισθών κι από πάνω τα σκάνδαλα της εξουσίας το ένα μετά το άλλο;
Κι η αστυνομία πάλι; Στην αρχή ήταν ο Κύπριος φοιτητής-τον δείρανε άγρια κι είπαν «έπεσε μόνος του, πάνω στη ζαρτινιέρα«. Μετά η σύλληψη με τεκμήριο δυο πράσινα παπούτσια. Επειτα, καιγόταν η Ελλάδα και φταίχτης βγήκε ο «στρατηγός άνεμος«. Και τώρα, μια εν ψυχρώ δολοφονία βαφτίστηκε «εξοστρακισμός σφαίρας σε πράξη αυτοάμυνας». Δηλαδή, στις πόσες μαλακίες τελειώνει η αντοχή; Έπρεπε να πέσει η σφαίρα για να το νιώσουμε; Το σύστημα καταρρέει-τα πάντα, οι πολιτικο, τα πρόσωπα, οι θεσμοί, οι κοινωνίες μας. Κι εμείς ατάραχοι, στην tv, να κοιτάμε τι καίγεται.
Δεν μου αρέσει να καίγονται μαγαζιά και αυτοκίνητα, το βιός τους, προπάντων εκείνα τα μικρά, οικογενειακά, που ξέρεις πως δεν έχουν πολυεθνικές πλάτες από πίσω να τα ξαναστήσουν. Αλλά δεν γίνεται κι αλλιώς. Κάπως πρέπει να τρομάξουμε. Και τα άκρα γεννάνε άκρα-η βία γεννάει βία.
Ο εθχρός δεν είναι αυτός που ρίχνει τη μολότοφ στο κατάστημα (κι ας είναι κι αυτός, σε πολλές περιπτώσεις, ένα καλοαναθρεμμένο τσογλάνι που βρήκε ευκαιρία για πλιάτσικο). Ο εχθρός είναι το σύστημα, οι αδέσποτες σφαίρες, οι αυθαίρετες υπογραφές στο Βατοπαίδι κι οι δικαιολογίες του αέρα στη βία και τη βλακεία τους.
Αν ούτε αυτό δούμε, και, ξεχνώντας ότι ένα παιδί έπεσε νεκρό από όργανο της τάξης (κρατικοί δολοφόνοι) χωρίς κανένα λόγο, τότε είμαστε άξιοι της τύχης μας.

ΥΓ: Και φοβάμαι. Αστική βία, χάος, και αυθαίρετες αρχές, καταλήψεις και μια κηδεία-συλλαλλητήριο. Πώς να μην θυμηθώ το ’73; Αυτή είναι η δημοκρατία που γιορτάζουμε;

δες και:
Πόσες βιτρίνες μας κάνουν ΜΙΑ ζωή;
μη κοιμαστε στις επάλξεις

Advertisements

Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: