Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Beirut
Σεπτεμβρίου 23, 2008, 9:28 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel


Και τι να γράψεις; Ήρθα στην τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα της Μέσης Ανατολής, πριν τη Λευκωσία. Και πάλι στο μέσο Δύσης-Ανατολής, όπως και η Πόλη ή η Κύπρος. Με τράβηξαν εδώ -όπως στο Βελιγράδι– ο πρόσφατος πόλεμος και οι ιστορίες των γονιών. Και τα κύματα-η Βηρυτός είναι μόλις μισή ώρα πτήση από τη Λάρνακα.

«Οι καλύτεροί μας γείτονες», λένε οι Λιβανέζοι για τους Κύπριους. Οι μισοί, δηλαδή, Λιβανέζοι, οι Χριστιανοί, που αντιπαθούν τους Σύριους και τους Παλαιστίνιους. Οι άλλοι μισοί, οι Μουσουλμάνοι, τους συμπαθούν και συντάσσονται μαζί τους εναντίον του Ισραήλ (οι Σιίτες, δηλαδή, γιατί και πάλι οι Σουνίτες είναι φιλοδυτικοί).

Ο Λίβανος μετρά επίσημα 18 θρησκείες (το φαντάζεσαι;). Μουσουλμάνους απ΄ τον καιρό των Αράβων και Χριστιανούς – Μαρωνίτες, ορθόδοξους και μια δυνατή κοινότητα Αρμενίων. Οι δυτικοί, απ΄ τον καιρό που η χώρα έγινε αποικία των Γάλλων, στον Μεσοπόλεμο, ξεχώρισαν. Έγιναν γαλλομαθείς (ή αγγλομαθείς), έχτισαν πανεπιστήμια και επιδόθηκαν στο εμπόριο, κάνοντας τη Βηρυτό «Παρίσι της Ανατολής». Στην Downtown, το κέντρο της πόλης, μπορείς πράγματι να θυμηθείς το Παρίσι, με τη διαφορά ότι εδώ, βρίσκεσαι στη Μέση Ανατολή και για να μπεις στο κέντρο, περνάς από οδοφράγματα και ο στρατός ελέγχει την τσάντα σου.

Εκεί είναι που θα δεις τους τουρίστες. Αν θες να δεις και την «άλλη πλευρά», όπως έγω, αυτή που βομβαρδίστηκε το 2006, θα πρέπει να πάρεις ταξί (κανονίζοντας από πριν την ταρίφα) και να του πεις να σε πάει στην Νταχίρ-το προπύργιο της Χεζμπολάχ, και στον παλαιστινιακό συνοικισμό της Σατίλα και της Σάμπρα. Άλλοι κόσμοι. Στην Νταχίρ η αραπιά. Μια που πέσαμε και σε ραμαζάνι, λίγο πριν τις 7 που νυχτώνει, ο κόσμος έβγαινε στους δρόμους και οι πλανόδιοι πωλητές ετοίμαζαν παραγγελίες. Παλιά κτίρια, αφρόντιστα, ασύνταχτοι δρόμοι με ακανόνιστη κίνηση (όλα τα ταξί -παλιά, κατά κανόνα- είχαν χτυπήματα σε κάθε τους πλευρά), μαντίλες, γένια και περίεργα βλέματα. «Μη φωτογραφήσεις εδώ!», μου λέει ο ταξιτζής μου, που ‘χε κάνει κομάντο στον εμφύλιο με τους Χριστιανούς. «Είναι η Χεζμπολάχ, έχει κυάλια σ’ αυτά τα κτίρια και ελέγχει». Ήξερε που χτυπούσε το Ισραήλ. Στη γειτονιά στέκουν ακόμα πολλά ερείπια από
το 2006.

Στη Σάμπρα ο χρόνος σταματά. Ένα ατέλειωτο παζάρι όλη η συνοικία, με κίνηση επί 24 ώρες. Χωματόδρομοι, ξυπόλητα αλητάκια, βρωμιά μαζί κι ένα ακατανότητο αίσθημα ελευθερίας. Εξήντα χρόνια μετά την άφιξη των προσφύγων, το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει στην παλαιστινιακή συνοικία είναι τα χαμόσπιτα που πήραν τη θέση των αντίσκηνων. Βόμβες κι εδώ, αλλά όχι τόσες. Και τι να ρίξεις;

Η Βηρυτός συνέρχεται από τους πολέμους. Αλλά πού και πού, κάτι οπές σε όμορφους τοίχους στο αναπτυγμένο κέντρο της πόλης, υπενθυμίζουν τη γεωγραφική και ιστορική της θέση. Όπως τα διαλυμένα κτίρια απέναντι από το Intercontinental, εκεί που ένας τόνος ΤΝΤ εξαφάνισε τον Ραφίκ Χαρίρ, το 2005. Ο θάνατος του Χαρίρ (που υπήρξε ο αναμορφωτής της πόλης μετά τον Εμφύλιο, με το περίφημο -όσο και διφορούμενο- πλάνο ανοικοδόμησης Σολιντιτέ), υπήρξε η αρχή των νέων συγκρούσεων, που κορυφώθηκαν το 2006 με τον βομβαρδισμό του νότιου Λιβάνου. Πόσο κρατά η ησυχία δεν ξέρω, αφού ακόμα υπάρχουν χτυπήματα στην Τρίπολη και στην Νταχίρ. Αλλά και κανείς δεν ξέρει. Εδώ είναι Μέση Ανατολή.

Advertisements

2 Σχόλια so far
Σχολιάστε

[…] αναμνήσεις ναργιλέ απ’ τη Βηρυτό ξεχασμένες στην τσέπη μου, στο ταξί μ’ έπαιρνε […]

Πίνγκμπακ από El burro « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: