Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Το της ζωής μου ταξείδιον (Barcelona review etc)
Απρίλιος 23, 2008, 2:15 πμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel


Η πιο φτηνή πτήση για Βαρκελώνη ήταν μέσω Βερολίνου, να πετάξουμε ως εκεί με Easy Jet, να παραλάβουμε τις αποσκευές και να κάνουμε νέο check in, μία ώρα μετά, στην πτήση της πορτοκαλί εταιρείας προς την πρωτεύουσα της Καταλονίας. Όταν έκλεινα τα εισιτήρια δεν συνειδητοποιούσα το τρίγωνο που θα κάναμε πάνω από την Ευρώπη, ήταν τόση η βιασύνη μου να κλείσω κάτι φτηνό, γρήγορο και ασφαλές που το Βερολίνο μου φάνηκε μια χαρά ιδέα. berlin_schoenefeld
Η γερμανική πρωτεύουσα μας υποδέχθηκε με χειμωνιά, πολλή βροχή και γκρίζο ουρανό. Οι συνεπιβάτες μας ήταν ευτυχείς που κατέβαιναν εκεί κι εμείς, ακόμη πιο ευτυχείς που συνεχίζαμε. Shoenefeld δύο χρόνια μετά, δεν είναι κι άσχημα, σκεφτόμουν καθώς προσπαθούσα να προσανατολιστώ στα γκισέ. Γερμανικές επιγραφές, γερμανικά μπαρ, γερμανικές γεύσεις, ήταν λίγο σαν να απέτια φόρο τιμής στη χώρα που με πότισε με το ταξιδιωτικό μικρόβιο του Erasmus. Όμορφα.

Στη Βαρκελώνη εμφανίστηκε ο ήλιος, αλλά μόνο για λίγο-στο τραίνο του αεροδρομίου μας έπιασε μπόρα. Όταν το συζήτησα με φίλους εκεί μου έλεγαν «γκίνια, όλο το χειμώνα είχε λιακάδα, μόνο τώρα μας βρέχει». Σύντομα διαπιστώσαμε ότι οι Ισπανοί δε μιλούν αγγλικά. Μονάχα ισπανικά και τη γλώσσα του σώματος. Πάλευα με τα «si», τα «perdon» μου και το μεσογειακό ταλέντο στην κίνηση να βγάλω συνεννόηση. Καθόλου άσχημα, μονάχα που παρήγγειλα, εν αγνοία μου, δυο μπύρες (αντί για δύο χαρτοπετσέτες) και έναν καφέ (αντί γαι μία βάφλα). Το hostel μας ήταν λίγο κλειστοφοβικό (ένας όροφος σε ένα παλιό κτίριο) και ελαφρώς βρώμικο, αλλά στα φρύδια μας κιόλας, θα μέναμε εκεί μόνο για ύπνο και πρωινό.

La Sagrada Familia Το πρώτο βράδυ είχαμε ραντεβού σε ένα πάρτι (λογαριάζω πως τα μισά μου ταξίδια στο εξωτερικό γίνονται με αφορμή κάποια γενέθλια και αυτομάτως χαρακτηρίζομαι «party animal»). Μας περιμένουν εκεί μια φίλη απ’ τα παλιά, ένας συγγενής και πολλά άγνωστα άτομα, ανάμεσά τους πολλοί Έλληνες. Έχω κέφια και τους πειράζω όλους – μερικοί άνθρωποι είναι μεγάλα «ψάρια». Έπειτα τους παρατηρώ, τον σοβαρό και ελαφρώς θλιμμένο Γρηγόρη, τον Γιώργο που μιλάει για τις προσφορές της Vueling και την Αιμιλία που μετακόμισε τυχαία στη Βαρκελώνη στα 30+ της, έκοψε τα μαλλιά της περίεργα και δηλώνει ενθουσιασμένη με τη νέα της δουλειά. Κοιτάζω και σκέφτομαι. Νομίζω πως η Βαρκελώνη είναι η πατρίδα των απελπισμένων νέων Ελλήνων. Ευρώπη και Μεσόγειος, οργάνωση και ήλιος, δεν είναι και άσχημα για να κάνεις τη φυγή σου, αν δεν είσαι απόλυτα αποφασισμένος να αφήσεις πίσω ό,τι για σένα συνιστά την Ελλάδα.

Προσωπικά δεν ενθουσιάστηκα. Όμορφη πόλη, αλλά όχι για μένα-ούτε αυτή. Τελικά με τραβάει μονάχα η Ανατολή-ακόμη και η δυτική Μεσόγειος δε με συγκινεί. Για να μη ρωτήσει κανείς, είδαμε τα άπαντα του Γκαουντί και ζηλέψαμε που η πόλη είχε έναν τόσο εμπνευσμένο άνθρωπο να την αγαπήσει. Αποφύγαμε τα πολλά μουσεία, γιατί μας φάνηκαν αδιάφορα-το ίδιο και η περίφημη Rambla, που νομίζω πως κατοικείται πια μόνο από τουρίστες.

gotticaΑντί για αυτά, περπατήσαμε χιλιόμετρα ολόκληρα μέχρι τα πόδια μας να φωνάξουν «έλεος» σε «άκυρες γειτονιές», φλερτάραμε σε περίεργα μπαράκια, περάσαμε δίπλα από τις πόρνες και μεταμορφωθήκαμε για δύο ώρες σε αγελάδες, καθώς ξαπλώσαμε κάτω από τον ήλιο, στα γρασίδια του Μονζουίκ, αποκομίζοντας ελαφρά εγκαύματα.

Στον γυρισμό, πάνω από το El Venizelos, σκεφτόμουν πως κανένα αεροδρόμιο και καμία πόλη δε συγκρίνεται με τη θέα της Ελλάδας από ψηλά. Στο αεροδρόμιο με υποδέχθηκε ο Γρ. και μείναμε μαζί όλη νύχτα, μια τελευταία κουβέντα λίγο πριν καταταγεί στον στρατό. Λεωφόρος Βάρης, Βουλιαγμένης, κρέπα στην πλατεία Μαβίλη 5 παρά.

Όταν πια ξημέρωνε στον σταθμό Λαρίσης, καταλάβαινα πως πριν από κάθε προορισμό, μετρά το ταξίδι. Και μετά από αυτόν. Δεν απόλαυσα τη Βαρκελώνη περισσότερο από κείνη την *καύλα* που είχα το πρωί όταν φεύγαμε από τη Θεσσαλονίκη με προορισμό το Schoenefeld. Δεν γούσταρα τη Rambla περισσότερο από από τη βροχή που μας υποδέχθηκε στο Βερολίνο κι εκείνο το ευχάριστο άγχος μπροστά στο γκισέ της Easy Jet, περιμένοντας την επιβίβαση για τη Βαρκελώνη. Ούτε τις βόλτες στην πόλη περισσότερο από το τρέξιμο με τις βαλίτσες μας έξω από τη Sagrada Familia.
Τελικά, τα πάντα είναι το ταξίδι και τα πάντα είναι ταξίδι, δρόμος, φίλοι, αγκαλιές, χαμόγελα, φωτογραφίες με χρονοδιακόπτη, βλέμματα στον ουρανό, στους χάρτες, στις πτήσεις, στα τραίνα, στα χιλιόμετρα.

ttallou at Barceloneta

Επόμενη στάση; Δώστε μου λίγο χρόνο να το σκεφτώ…

Post soundtrack(s): Radiohead – No surprises // Gotan Project – Mi Confesion

Advertisements

5 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Μπορώ να φανταστώ πώς μπέρδεψες τη θερμπέθα με τη (χαρτο)πετσέτα, αλλά τη βάφλα με τον καφέ…;;; 🙂

Σχόλιο από anwnymous

Δε θυμάμαι, είχε κάποια ομοιότητα η ισπανική λέξη για τη βάφλα (galleta?) με τον καφέ…

Σχόλιο από ttallou

[…] τα ταξίδια. Κι ακόμα πιο γνωστή η αδυναμία στην ίδια τη διαδρομή, στην προετοιμασία και στα χιλιόμετρα, παρά στον τόπο […]

Πίνγκμπακ από Ταξίδι να ‘ναι, κι όπου να ‘ναι (Tirana) « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

[…] βιβλιοπωλεία και τους μικρούς, υπέροχους φούρνους (όπως πέρσι, πάλι, στο Schoenefeld) και έξω από το αεροδρόμιο ο παγωμένος […]

Πίνγκμπακ από Strasbourg: Bones don’t speak « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

[…] Αυτογνωσία όταν ταξιδεύεις μόνος, φιλία όταν είσαι με φίλους. 24. Είχε καιρό να μου συμβεί, όμως, αφού το ζω τώρα, […]

Πίνγκμπακ από 24 πράγματα που μου έμαθε η ζωή (στα 24) « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s