Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Airport
Φεβρουαρίου 29, 2008, 2:50 πμ
Filed under: ελληνικά, par me, terra, travel

post soundtrack: Ενδελέχεια – «Βουτιά από ψηλά»
post drink: St John Commandaria

[…] Βγήκα στην Εγνατία τρέχοντας και έφτασα στο αεροδρόμιο. Ζήτησα τσάι και άραξα στις αφίξεις, παριστάνοντας πως κάποιον περιμένω κι εγώ. Νομίζω εδώ ακριβώς με περίμεναv κι εμένα πριν ενάμιση χρόνο, όταν γύριζα απ’ το Αμβούργο.

Στέκομαι ψύχραιμη και παρατηρώ τις αντιδράσεις των ανθρώπων: Το ζευγάρι που ανταμώνει με ένα ζεστό φιλί, τους παππούδες που υποδέχονται το εγγόνι μες στη χαρά, τον πρύτανη του ΑΠΘ που μόλις έφτασε με την πτήση απ’ τα Χανιά και τους νυσταγμένους υπαλλήλους που αποχαιρετιούνται στον ασύρματο.

Ό,τι φτιάχνω κι ό,τι χάλασα,
βουτιά από ψηλά σε μολυβένια θάλασσα.

Έχει πλάκα να στέκεσαι έτσι σαν παρατηρητής, με ηρεμεί και νομίζω πως κάποτε θα το εντάξω σε κάποια ιστορία μου. Από τη μια το ρόλερ των αποσκευών και από την άλλη το αεροσκάφος τυλιγμένο στη νύχτα, συνειδητοποιώ πως οι πρώτες αναμνήσεις που μου ‘ρχονται απ’ το αεροδρόμιο είναι από την αναχώρηση και την άφιξη του Erasmus.

Η πίκρα πως κατάγεται απ’τη δική μας φάρα
μας έπεισε και έγινε αφέντης τιμωρός

Στην οθόνη, η τελευταία άφιξη είναι της Swiss απ΄την Ζυρίχη, στη 01.45, και τότε θυμάμαι την άφιξη του Andres και του στέλνω μήνυμα. «Πίνω μπύρες και είμαι λίγο θλιμμένος» μου απαντά και χαμογελάω μόνη μου από συμπαράσταση.

Θα χαζέψω τα αεροπλάνα λίγο ακόμα και μετά θα πάω στο σπίτι να πιώ κομανταρίες. Τελικά, τ’ αγαπάω τα αεροδρόμια, όπως άρχισα να αγαπάω και τις Κυριακές.

ΥΓ: Αεροδρόμιο – Εύοσμος σε 15΄ακριβώς. Not bad, ε;
ΥΓ2: Έχω αρχίσει να αυτολογοκρίνομαι λίγο σε αυτό το blog, να σκέφτομαι ποιοι με διαβάζουν και τι θέλω να τους πω. Αλλά θα μου περάσει.

Advertisements

4 Σχόλια so far
Σχολιάστε

01:45 από Ζυρίχη,ε?

Κάπου την ξέρω αυτή την πτήση…. 2 περιστροφές πίσω…

Σχόλιο από nakano

nak?
κι εσύ με αϋπνίες, τέκνον μου;
(υγ: κι ακόμα με διαβάζεις; )

Σχόλιο από ttallou

(υγ: κι ακόμα με διαβάζεις; )

Οι αϋπνίες που έλεγες… :Ρ

Σχόλιο από nakano

[…] από ψηλά” το ακούω ακόμα, πού και πού, σε όμορφες, αέναες διαδρομές. Τώρα επέστρεψαν με ένα τραγούδι που μου έχει κολλήσει […]

Πίνγκμπακ από “Κάτι τους δένει…” « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: