Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Τα παιδιά στην ταράτσα
Νοέμβριος 12, 2007, 2:23 μμ
Filed under: ελληνικά, terra, travel
ttallou on a fish-eye mirror in walled city of Nicosia, Cyprus

Τα παιδιά της Λευκωσίας, η γενιά μετά το «Δεν ξεχνώ» που μεγάλωσε χωρίς σχολικά βιβλία για τα τετελεσμένα της εισβολής, μα με την πράσινη γραμμή να χωρίζει ακόμα τα σωθικά της πρωτεύουσας, συχνάζει στις ταράτσες.

Η Λευκωσία είναι κάθε φορά μια νέα ανακάλυψη. Τώρα, στο νέο μου χόμπι έβρισκα θύρες ανοιχτές κι ανέβαινα στις ταράτσες της Λήδρας, –κάποτε παραβιάζοντας σκουριασμένες κλειδωμένες πόρτες– για να παρατηρώ αφ’ υψηλού τη νεκρή ζώνη και την «άλλη πόλη», την ασιατική βενετούπολη που απλώνεται στα Κατεχόμενα.

Εκεί ψηλά, στις ταράτσες, συνάντησα κι άλλους ψιθύρους, κι άλλες παρέες νεαρών, που ανεβαίνουν στ’ ακροδάχτυλα της πράσινης γραμμής κι ακούν καλύτερα τον χότζα απ’ την Αγία Σοφία και τους Τούρκους φαντάρους που γελούν στα φυλάκια.

Roof view of the dead line in Nicosia, Cyprus

Στην άλλη πλευρά, που πέρασα για λίγο μονάχα μια στιγμή πριν νυχτώσει, οι παρέες μαζεύονται από χρόνια στο δασάκι της τάφρου του Λήδρα Πάλας, χαζεύοντας τους περαστικούς Ελληνοκύπριους να περπατούν βιαστικά κυριολεκτικά κάτω απ’ τα πόδια τους. Λουφάζουν πίσω απ’ το συρματόπλεγμα, διστάζοντας μάλλον κι οι ίδιοι να δείξουν κάρτα και να περάσουν στον πλούσιο νότο.

Είδα πολλά, πάρα πολλά και πάλι, ανθρώπους που πια δε φοβούνται τους «άλλους», αλλά συνήθισαν να μην τους ξέρουν και θέλουν να ζήσουν χώρια. Και νομίζω πως πια ανακάλυψα τι με μαγεύει και κυνηγάω αυτόν τον τόπο: Είναι, όπως και στη Σμύρνη, η ενέργεια που δημιούργησε η σύγκρουση, που υποβόσκει στη σιωπή της νεκρής ζώνης και στην πλούσια, τυφλά και ψεύτικα ανέμελη ζωή των ντόπιων.

Με πρόλαβε (via sms) ο Γιωργής: Λευκωσίας Ομορφκιές

Advertisements

9 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Πολύ ωραίο. Κείμενο και φωτογραφίες.
Μ’ αρέσουν οι καταβάσεις σου σε κείνα τα μέρη.

Περιμένουμε κι άλλες ανταποκρίσεις από το νότο.

Φιλάκια, αγαπητή μου, ttallou.

Υ.Γ. Βρέ κορίτσι, μου. Εκείνη η περιήγηση προ διετίας με το τζαμί της Αγιά-Σοφιάς, στο παληό σου blog, πού είναι; Κάποτε, θυμάσαι(;), την είχα κάνει link από το άωρον και τώρα έχει χαθεί. Πατώντας βγάζει κενή σελίδα. Δεν την ανεβάζεις πουθενά εδώ στο νέο σου blog, να την ξανακοιτάμε, εμείς οι μακρυνοί, να την χαιρόμαστε; Ο ίδιος.

Σχόλιο από το θείο τραγί

ΟΚ.
Θα δω αν την έχω στο αρχείο.
Φιλιά,
βιαστικό πουλί του νότου 😉

Σχόλιο από ttallou

Που το παλιό, καμένο κατάστημα του Ξενόπουλου έχει παρόμοια θέα…

Σχόλιο από the Idiot Mouflon

πού εν τούτο;

Σχόλιο από ttallou

Αχχ Λευκωσία…
Άλλη φάση, εντελώς διαφορετική απο κάθε άλλη πόλη στον κόσμο.

nice photos!

Σχόλιο από RoAm

[…] Με πρόλαβε (via sms) ο Γιωργής: Λευκωσίας Ομορφκιές original post@ΠΧΝ ΙΙΙ […]

Πίνγκμπακ από Τα παιδιά στην ταράτσα « urban ledras

[…] ηρεμώ χαζεύοντας τη χωρισμένη πόλη. Δυστυχώς αυτή την ταράτσα την κλείδωσαν. Θα την βρω την άκρη όμως… 0 σχόλια […]

Πίνγκμπακ από Roof therapy « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

[…] τα “Καλά Καθούμενα” και κάπου εκεί τις καλύτερες ταράτσες για να κοιτάξεις απέναντι. Δεν είν’ οικόπεδο που το […]

Πίνγκμπακ από Remember Ledras « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

[…] μετά τη δουλειά, ανέβηκα για μια ανάσα σε μια νέα ταράτσα που ανακάλυψα στην πράσινη γραμμή, δίπλα στη Λήδρας, […]

Πίνγκμπακ από Λευκωσία: Οι τοίχοι που πέφτουν « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: