Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


Hotel
Ιανουαρίου 28, 2007, 11:58 μμ
Filed under: ελληνικά, par me

Γεννιόμαστε μόνοι,

πεθαίνουμε μόνοι,

το ενδιάμεσο διάστημα λέγεται ζωή.

[Κάθομαι μόνη στο σαλόνι ενός ξενοδοχείου κι ακούω τα εσώψυχα μιας καταθλιπτικής καμαριέρας, μιας χωρισμένης μαγείρισσας που έχασε το γιο της, μιας καμαριέρας με παχύ λάμδα κι ενός μονόχειρα κι αναρωτιέμαι τι δουλειά έχω εγώ εδώ.

Ζωή είναι αυτό συμβαίνει σε σένα ενώ γύρω σου άλλοι γελούν κι άλλοι κλαίνε, πάντα σε βάρος του χρόνου που σου απομένει για να ζήσεις.]

Advertisements

5 Σχόλια so far
Σχολιάστε

Η ζωή είναι ωραία!

Σχόλιο από Psychia

Είναι! Απλώς στην παρούσα φάση το αντιλαμβάνομαι μέσα από τις δυστυχίες των άλλων (και τη δική μου τύχη)

Σχόλιο από ttallou

life is life [nanananana]

Σχόλιο από wisdom

Ασκητική έτσι; Από τα αγαπημένα μου. Πάντα όμως πίστευα ότι σημασία δεν έχει το πριν και το μετά αλλά το ενδιάμεσα ΦΩΤΕΙΝΟ διάστημα.

Σχόλιο από Sofia

[…] μόνο εσύ κι εσύ ή εσύ για σένα. Πως στην πραγματικότητα δεν είμαστε ποτέ “2″, αλλά πάντα ένα (+ένα+ένα…) Είμαι ήρεμη, πιθανότατα […]

Πίνγκμπακ από 2 « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii




Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s



Αρέσει σε %d bloggers: