Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii


You make me feel like I can fly, so high, E-LE-VA-TION!
Φεβρουαρίου 11, 2006, 9:25 μμ
Filed under: χύμα, ελληνικά

H Αθήνα είναι τόσο κοντά όσο το Αμβούργο, οι νύχτες στην πόλη που γεννήθηκα έχουν αέρα νοσταλγίας -κι ας είμαι ακόμα εδώ-, τα απογεύματά μου έχουν χρώμα, πολύ χρώμα, πορτοκαλί! Δεν καπνίζω, δε θέλω πια, αλλά μ’ αρέσει το τσιγάρο στα χείλια σου, αισιοδοξία ξεχειλίζει από μια τόλμη που ήρθε απρόσκλητη, η τρέλα είναι κοντά, το ξέρω, μέσα από την πιο απελπισμένη μοναξιά γεννιούνται οι καλύτερες εμπειρίες, διαβάζω, χορεύω, ακούω μουσική, κατεβάζω μουσική, είμαι παιδί του ίντερνετ, δε μιλάω πολύ, γράφω (πού και πού) και γεμίζω τις βαλίτσες μου.

Βασικά, καλησπέρα σας.

post (ιδεατό) soundtrack: U2-Elevation


Σχολιάστε so far
Σχολιάστε



Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s