Να φεύγεις από τη χώρα σου, αφήνοντας πίσω οχτώ μωρά, για να δουλέψεις σε ένα σώμα μισθοφόρων, σε ένα νησί-κουκίδα στο χάρτη, που το λένε Κύπρο, και που οι μισοί του κάτοικοι μισούν τους άλλους μισούς. Να σε βάζουν να καθαρίζεις νάρκες, στη νησιώτικη γη που είναι σπαρμένη με αίμα, κόκαλα και σφαίρες, και μια από αυτές να σε ανατινάσσει. Να γίνεσαι έτσι είδηση, αλλά χωρίς πρόσωπο, μονάχα ως «αλλοδαπός», κι ο θάνατός σου να περνά στα «αζήτητητα» των δελτίων, πίσω από τις «μεγαλειώδεις παρελάσεις» σε Λευκωσία και… Θεσσαλονίκη (!). Κι η μόνη τους έγνοια, στα ραδιόφωνα, να είναι ότι από την έκρηξη, κανείς «δικός τους» (εθνοφρουρός) δεν κινδύνευσε. Με συγχωρείτε, αλλά για μένα αυτό είναι το άκρον άωτον μιας ξενοφοβικής, εγωκεντρικής κοινωνίας, που φοβάται να κοιτάξει πέρα από τη μύτη της…
Αν δεν κατάλαβες, δες Mind the mine. Νεκρός ναρκαλιευτής στη νεκρή ζώνη της Λευκωσίας (μακάβρια επανάληψη)
©Babak
My Iranian Erasmus friend Leila, now living in Sweden, lately updates her facebook profiles with news links fron Iran. I asked her more info and she sent me some links and photos from the demos in Tehran, taken by her relatives. When I asked for a contact in Iran, she gave me the email from her brother in law, Babak (not the real name-for obvious reasons).
Babak, 34, an IT-engineer, voted for Mousavi and participates in every demonstration running in Iran since the elections day. I started chatting with him via gmail, he sent me some lately news from the demos front, but his connection was slow and broken. Then he kindly replied to my questions via email.
On Saturday, shortly before the bloody demos, he wrote “They told today will be bloody; If i could save myself and be alive at the end of today i will send u pictures” and then came back, on Sunday, with photos and videos to comment “Hi there, I’m alive, they didn’t try wild to top demos, they KILLED people. I think people will continue more, because they killed their children”.
Below you can read the interview: (περισσότερα…)
A friend’s video from demonstrations in Tehran on 20.6.2009, taken at Yadegar-Emam High Str., a cross road between Enghelab Square (revolution square) and Azadi Square (Freedom square).
They call it “Tehran bloody Saturday”, after many people killed by the state forces.
And some photos:
(περισσότερα…)
Η φίλη Λεϊλά, Ιρανή που ζει τα τελευταία χρόνια στη Σουηδία, δηλώνει τις τελευταίες μέρες εξοργισμένη με τις εξελίξεις στη χώρα της. Ακολουθώντας το παράδειγμα των ημερών, ανανεώνει συνεχώς το προφίλ της στο facebook με links από την επικαιρότητα και μού αναφέρει:
“This is the first time after 30 years, above 80% of those who were eligible to vote, voted,and around 70% voted to Moosavi (“more democrate option”) , while government did a big fraud on our votes and announced Ahmadi nejad “again”as president, from that moment thousands of people young people and students) are protesting. Government started to block most web sites, disconnected sms , mobiles,and people were not able to
communicate yesterday, so far they arrested and injured many people and killed some.we (those who live outside), we started to send info from here and distribute among our fellows, also had demontration all around the world. It’s really sad. We want our votes.”
Moosavi himself is not important , what I do believe is that
people decided to vote,so voted, decided to have this person as president, to have better situation, what hurts us is that government betrayed us, and this is not something we buy. What we can do is to support Moosavi, to help us and himself,you know he can decide to become the “MAN Of IRAN” or “NOTHING”.
Παρακάτω φωτό που μου έστειλε από τις διαδηλώσεις της Τρίτης:
Το σκηνικό οργανώθηκε με sms – “Αύριο 11-1 διαμαρτυρία στα δικαστήρια για την απόφαση-ντροπή”. Το μήνυμα ταξίδεψε, είχε αποδέκτες και σήμερα το πρωί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας βρέθηκαμε καμιά πεντακοσαριά πολίτες, οπλισμένοι με σφυρίχτρες. (περισσότερα…)
Ο Αττίλα Ολγκάτς, ένας γνωστός Τούρκος ηθοποιός, πρωταγωνιστής στη σειρά “Οι κραυγές των λύκων”, ομολόγησε σε μεγάλη εκπομπή της τουρκικής τηλεόρασης (“Γιατί ήρθες εδώ”) ότι στον πόλεμο του ‘74 σκότωσε εν ψυχρώ 10 Ε/Κ αιχμαλώτους. “Ακόμα δεν μπορώ να φάω κρέας ή να δω αίμα, γιατί μου ‘ρχονται τα πρόσωπά τους”, ανέφερε.
“Είπα στο διοικητή μας ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν μπορώ να σκοτώσω. Εδώ τελειώνει η τέχνη, εδώ αρχίζει η αληθινή ζωή, ο πόλεμος. Σου έδωσα εντολή κι εσύ θα σκοτώσεις, μου είπε”, πρόσθεσε.
Η είδηση κάνει σήμερα τον γύρο του ε/κ Τύπου. Κι εγώ έχω σοκαριστεί. Δεν είναι που μάθαμε μια ακόμα ιστορία για εγκλήματα πολέμου, το 1974.
Είναι που ένας άνθρωπος βγήκε και το είπε δημόσια, σε ένα κοινό 80 εκατ. ανθρώπων (και πλέον), που επιμένει να πιστεύει ότι η εισβολή ήταν απλώς “ειρηνευτική επιχείρηση”, ότι το μόνο κυπριακό κράτος είναι η “ΤΔΒΚ” κι ότι εμείς ζούμε απλώς στη “νότια Κύπρο”.
[Και φυσικά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, κι επειδή το Κυπριακό βρωμάει από παντού, προσπαθώ να φανταστώ τις αντίστοιχες αντιδράσεις στη δική μας πλευρά, αν ο Χ Πανίκος έβγαινε, πχ, στο Mega Ελλάδος για να δηλώσει ότι έσφαξε 10 Τουρκοκύπριους το '64...]
Ολόκληρη η είδηση εδώ, από τον Βαγγέλη Βασιλείου.
Το βίντεο της ομολογίας.
Are you aching for the blade
Thats o.k.
Were insured
Are you aching for the grave
Thats o.k.
Were insured
We’ re getting away with it
All messed up
Getting away with it
All messed up…
Τι γυρεύουν αυτοί οι τύποι ανάμεσα στους αστυνομικούς; Η ηγεσία της αστυνομίας και το Υπουργειο Δημόσιας Τάξης θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις.
Η ηγεσία της αστυνομίας και το Υπουργειο Δημόσιας Τάξης θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις. Δείτε μια αλλη φωτό και πληροφορίες Νέο παράθυρο από φίλους του Tvxs
ΚΥΒΕΡΝΩΝ… ΚΩΜΑ
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΑΡΝΕΛΛΟΥ
Για το σεντόνι της οργής που έχει τυλίξει την Ελλάδα από το πρωί της Κυριακής, ο φόνος του μαθητή ήταν μάλλον αφορμή. Η αιτία είναι το γενικευμένο κλίμα του εκφυλισμού του κράτους και των θεσμών, η αίσθηση της κοινωνικής αποδόμησης που βιώνουν συνειδητά οι μεγάλοι και υποσυνείδητα οι μικροί.
Μια εικόνα του πολιτικού και κοινωνικού χάους είναι εδώ από προχθές, στην Αθήνα και στην περιφέρεια, στις φοιτητικές κοινότητες του εξωτερικού, στα αμήχανα βλέμματα των παιδιών, στις πελιδνές φάτσες των κυβερνώντων, που σαν καρτούν παρελαύνουν από τις οθόνες.
Το αίμα ενός αμούστακου παιδιού από τη δολοφονική επιπολαιότητα ενός ισοπεδωμένου κρατικού οργάνου είναι ο σουρεαλιστικός συνδυασμός που καθορίζει το στίγμα της επόμενης μέρας στη νεοελληνική πραγματικότητα.
Φωτιές, καταστροφές και σκηνές πανικού σε δεκάδες πόλεις σε όλη την Ελλάδα, όπου εκτυλίχθηκαν πρωτοφανή επεισόδια. Ποτέ στο παρελθόν οι κάτοικοι της Κέρκυρας, της Λάρισας, της Ρόδου, του Βόλου, της Κομοτηνής, της Καστοριάς δεν είχαν νιώσει την οσμή των δακρυγόνων και δεν είχαν δει να πραγματοποιούνται επεισόδια με την ένταση που έγιναν τις δύο τελευταίες ημέρες.
«Στην Ελλάδα γίνεται εμφύλιος»
«Καίνε τα πάντα, γίνεται εμφύλιος πόλεμος»: Με τον τίτλο αυτόν, τον οποίο αποδίδει σ΄ έναν αυτόπτη μάρτυρα, η ιταλική εφημερίδα «La Stampa» κάνει λόγο στο ρεπορτάζ της για μια προαναγγελθείσα τραγωδία.
Η «Repubblica» γράφει ότι συγκρούσεις σημειώνονται σ΄ όλη τη χώρα, «από την πρωτεύουσα ώς τη Θεσσαλονίκη και ώς τη Ρόδο». Δεκάδες είναι τα μηνύματα αναγνωστών που σχολιάζουν το ρεπορτάζ από την Αθήνα στην ηλεκτρονική σελίδα της. «Όταν κυβερνά η Δεξιά, ξεπηδά η καταστολή της διαφωνίας, η μηδενική ανοχή, το βλοσυρό πρόσωπο της Αστυνομίας… στο τέλος έρχεται και ο φόνος παιδιών», γράφει ο Giancarlo201. «Η οργή για τη δολοφονία του νέου έδωσε την ευκαιρία για να εκδηλωθεί μια δυσαρέσκεια που υπάρχει από καιρό στη χώρα…».
«Αλληλεγγύη»
«Είναι καλό που υπάρχει στην Ευρώπη ένας λαός που ξέρει ακόμη να εξεγείρεται», γράφει ο/η studstoria. «Γνωρίζω προσωπικά τόπους και καταστάσεις στην ελληνική μητρόπολη και αγκαλιάζω με αλληλεγγύη τους συντρόφους της Αθήνας», γράφει ο gianmarcomele. Σύμφωνα με τον tamburo79, «τα γεγονότα της Αθήνας είναι η συνέπεια των απαντήσεων που ανέκαθεν έδινε η Δεξιά στους νέους και στις οργισμένες και απογοητευμένες μάζες: πείνα, ανεργία και σφαίρες».
«Οι μέρες της κυβέρνησης Καραμανλή είναι μετρημένες». Με αυτήν την εκτίμηση έκλεισε χθες την ανταπόκρισή του από την Ελλάδα το Δεύτερο Γερμανικό Κανάλι ΖDF. «Ίσως είναι νωρίς να μιλήσουμε για μια κυβέρνηση που δίνει μάχη για την πολιτική της επιβίωση, η δολοφονία του νεαρού όμως πολλαπλασιάζει τη λαϊκή δυσφορία εναντίον του Καραμανλή», επεσήμανε από την πλευρά της η βρετανική εφημερίδα «Τhe Guardian».
Για «τη χειρότερη βία που έχει ζήσει η Ελλάδα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο» έκαναν λόγο οι «Financial Τimes», επισημαίνοντας την «ολοένα και πιο επισφαλή θέση του Έλληνα πρωθυπουργού». «Μπροστά στην έλλειψη αξιοπιστίας της κυβέρνησης, οι Έλληνες ενώνονται με τους νεαρούς και διαδηλώνουν την οργή τους, επεσήμανε η Αλεξία Κεφαλά στη γαλλική «Le Figaro». «Οι ταραχές ξεκίνησαν λόγω της δολοφονίας, ήταν όμως απλώς το κερασάκι στην τούρτα: Το πρόβλημα είναι η οικονομική πολιτική της κυβέρνησης, τα σκάνδαλα, η απάθειά της», δήλωσε ο καθηγητής Τάκης Καφετζής στο πρακτορείο Reuters, το οποίο επισημαίνει πως οι ταραχές «μπορεί σύντομα να απειλήσουν την επιβίωση της συντηρητικής κυβέρνησης της Ελλάδας».
Την εν ψυχρώ δολοφονία του 15χρονου επιβεβαίωσαν οι εργαστηριακές εξετάσεις
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Στέλιος Βραδέλης svradelis@dolnet.gr
ΤΗΝ ΕΝ ΨΥΧΡΩ δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου από τον 37χρονο ειδικό φρουρό Επαμεινώνδα Κορκονέα επιβεβαίωσαν οι εργαστηριακές εξετάσεις.
Η νεκροτομή που πραγματοποιήθηκε από τον ιατροδικαστή κ. Χρήστο Λευκίδη παρουσία και του κ. Σίμου Μεσογείτη, του τεχνικού συμβούλου που όρισε η οικογένεια του 15χρονου, κατέληξε στο συμπέρασμα πως πρόκειται για «τυφλό τραύμα θώρακος διά βλήματος πυροβόλου όπλου, μικρού διαμετρήματος- ανθρωποκτονία».
Αναμένοντας τον επόμενο νεκρό!…
Από τον ΧΡΗΣΤΟ ΜΙΧΑΗΛΙΔΗ mich@enet.gr, www.bavzer.blogspot.com
Η ΣΦΑΙΡΑ που σκότωσε στο κέντρο της Αθήνας ένα 15χρονο παιδί δεν ήταν ένα τυχαίο γεγονός, που πολλοί απλώς χαρακτήρισαν «άτυχο». Ηταν μια σφαίρα στην καρδιά ενός παιδιού που ζει στην Ελλάδα του σήμερα. Να συζητήσουμε, λοιπόν, ποια είναι αυτή η «Ελλάδα του σήμερα», για να δούμε ξεκάθαρα, εάν βεβαίως συζητήσουμε ειλικρινά και χωρίς «κολλήματα», ποιος και τι φταίει που, όχι μόνο το περασμένο Σάββατο, αλλά όλα τα Σάββατα, όλες τις Κυριακές αλλά και κάθε μέρα «δολοφονείται» εδώ ένας άνθρωπος. Να δούμε σε ποια Ελλάδα μεγαλώνει ένα παιδί -ακόμα και εκείνο που, όπως ο Αλέξης, έχει περισσότερες ευκαιρίες, περισσότερες ανέσεις από τα άλλα παιδιά, που προέρχεται από εύπορη οικογένεια, πηγαίνει σε ιδιωτικό σχολείο, συχνάζει στα Starbucks, στο Mall και στο Rock n’Roll.
ΑΥΤΗ η «σημερινή Ελλάδα», που χτίστηκε πέτρα – πέτρα επάνω στα ψέματα εκείνων που, επί δεκαετίες τώρα, πολιτικά και επιχειρηματικά τη διαφεντεύουν, είναι μία χώρα στην οποία ο κάθε πολίτης της, ανά πάσα στιγμή, είναι υποψήφιο θύμα μιας «δολοφονίας» όμοιου βαθμού ανοησίας, εγκληματικής αμέλειας, βαρβαρότητας κ.λπ. με εκείνη που έστειλε στον θάνατο το 15χρονο παιδί που σήμερα όλοι θρηνούμε. Στους δρόμους που κυκλοφορούμε, στα νοσοκομεία που νοσηλευόμαστε, στα σχολεία, κολλέγια και πανεπιστήμια όπου φοιτούμε, στα κέντρα που διασκεδάζουμε, στις κοινωνικές υπηρεσίες όπου προστρέχουμε, στα δικαστήρια όπου δικαζόμαστε -κάθε μέρα, μια διαρκής «δολοφονία» του καθημερινού ανθρώπου.
ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ, που κλαίνε σήμερα τον Αλέξη τους, είναι ίδιοι με εκείνους που χθες έκλαψαν τον Φοίβο και την Αντιγόνη, που χάθηκαν σε ένα απίθανο τροχαίο στην Αθηνών – Κορίνθου, το διαρκές αυτό έγκλημα για το οποίο μάλιστα έχουν το θράσος να ζητούν και αύξηση των διοδίων. Είναι οι ίδιοι γονείς, αλλά και οι ίδιοι παππούδες και γιαγιάδες, που ζουν σε ένα κράτος όπου η συνεισφορά του εργοδότη και του εργαζόμενου στο ΙΚΑ είναι από τις μεγαλύτερες σε όλο τον κόσμο, αλλά οι υπηρεσίες του από τις πενιχρότερες. Είναι οι ίδιοι γονείς που ξοδεύουν «ό,τι έχουν και δεν έχουν» για να σπουδάσουν τα παιδιά τους σε μια χώρα που αυτάρεσκα πιστεύει πως έχει ακόμα «δωρεάν Παιδεία». Είναι οι ίδιοι γονείς που τρέμουν, κάθε μέρα, ότι «ο επόμενος Αλέξης» μπορεί να είναι το δικό τους παιδί.
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ανάγκη να συμφωνεί κάποιος με τον τρόπο που αρκετοί νέοι επιλέγουν, πολλές φορές, να εκδηλώσουν την οργή τους. Νέοι είναι. Ψάχνονται. Αμφισβητούν τα πάντα. Βιάζονται. Εχουν υπερβολή. Αγνοια κινδύνου. Δεν βολεύονται. Συστατικά πολύτιμα και εύφλεκτα συνάμα -από εκείνα που έχουν ανάψει όχι λίγες επαναστάσεις ή έχουν προκύψει όχι λίγα λάθη. Εύκολο είναι, οπωσδήποτε, να τους καταδικάσει κάποιος -αυτούς που σπάνε βιτρίνες, καίνε αυτοκίνητα, χτυπούν καθηγητές στα πανεπιστήμια, ασχημονούν στα γήπεδα, πλακώνονται στις γειτονιές- και δίκαιο να ζητεί την τιμωρία τους. Το δύσκολο, όμως, είναι να προσπαθήσεις να τους καταλάβεις. Περισσότερο εκείνους που δεν κρύβουν το πρόσωπό τους. Και να αισθανθείς πως, όπως λέει κι ένα τραγούδι, «το πρόβλημά τους είναι και δικό σου».
Οι μαθητές φέρνουν τα πάνω – κάτω
ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ
Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΚΙΟΥΣΗ
«Εσείς γιατί είστε εδώ;» ρωτάμε έναν νεαρό που μοιράζει ανακοινώσεις. «Με λένε Ερνέστο, είμαι φοιτητής και είμαι εδώ για να εκφράσω τη δυσαρέσκειά μου σε όσα συμβαίνουν, για να τιμωρηθούν οι ένοχοι». Ο Γιώργος κατέβηκε από τη Νομική για να διαμαρτυρηθεί: «Εάν χαθεί ένα παιδί και δεν κατεβούμε στο δρόμο σημαίνει ότι όλα τελείωσαν, δεν υπάρχει μέλλον». Η Ερμίνα κάθεται στο γρασίδι και ετοιμάζει τα δελτία Τύπου του Εργατικού Επαναστατικού Κόμματος: «Καταγγέλλουμε το κράτος των δολοφόνων, του κεφαλαίου, την κυβέρνηση αίματος. Καθοδηγητής και ηθικός αυτουργός είναι το υπουργείο Δημόσιας Τάξης. Η τρομοκρατία δεν θα περάσει».
