A figure of baby Jesus wears a face mask in the nativity scene in a shop in the H1N1-hit city of Naples November 5, 2009. Italy has reported 26 victims of the H1N1 influenza virus have died, and 41,000 people have been vaccinated in the country by the start of November. REUTERS/Stefano Renna/Agnfoto (ITALY HEALTH RELIGION SOCIETY)
(Ή: Πώς καταλαβαίνεις ότι ζεις στο 2009…)
Ο Χ. κατάγεται από την Ζώδια, ένα κατεχόμενο χωριό κοντά στην Μόρφου. (περισσότερα…)
Το σκηνικό οργανώθηκε με sms – “Αύριο 11-1 διαμαρτυρία στα δικαστήρια για την απόφαση-ντροπή”. Το μήνυμα ταξίδεψε, είχε αποδέκτες και σήμερα το πρωί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας βρέθηκαμε καμιά πεντακοσαριά πολίτες, οπλισμένοι με σφυρίχτρες. (περισσότερα…)
Ο Αττίλα Ολγκάτς, ένας γνωστός Τούρκος ηθοποιός, πρωταγωνιστής στη σειρά “Οι κραυγές των λύκων”, ομολόγησε σε μεγάλη εκπομπή της τουρκικής τηλεόρασης (“Γιατί ήρθες εδώ”) ότι στον πόλεμο του ‘74 σκότωσε εν ψυχρώ 10 Ε/Κ αιχμαλώτους. “Ακόμα δεν μπορώ να φάω κρέας ή να δω αίμα, γιατί μου ‘ρχονται τα πρόσωπά τους”, ανέφερε.
“Είπα στο διοικητή μας ότι εγώ είμαι καλλιτέχνης και ότι δεν μπορώ να σκοτώσω. Εδώ τελειώνει η τέχνη, εδώ αρχίζει η αληθινή ζωή, ο πόλεμος. Σου έδωσα εντολή κι εσύ θα σκοτώσεις, μου είπε”, πρόσθεσε.
Η είδηση κάνει σήμερα τον γύρο του ε/κ Τύπου. Κι εγώ έχω σοκαριστεί. Δεν είναι που μάθαμε μια ακόμα ιστορία για εγκλήματα πολέμου, το 1974.
Είναι που ένας άνθρωπος βγήκε και το είπε δημόσια, σε ένα κοινό 80 εκατ. ανθρώπων (και πλέον), που επιμένει να πιστεύει ότι η εισβολή ήταν απλώς “ειρηνευτική επιχείρηση”, ότι το μόνο κυπριακό κράτος είναι η “ΤΔΒΚ” κι ότι εμείς ζούμε απλώς στη “νότια Κύπρο”.
[Και φυσικά, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, κι επειδή το Κυπριακό βρωμάει από παντού, προσπαθώ να φανταστώ τις αντίστοιχες αντιδράσεις στη δική μας πλευρά, αν ο Χ Πανίκος έβγαινε, πχ, στο Mega Ελλάδος για να δηλώσει ότι έσφαξε 10 Τουρκοκύπριους το '64...]
Ολόκληρη η είδηση εδώ, από τον Βαγγέλη Βασιλείου.
Το βίντεο της ομολογίας.
Φρανκφούρτη-Στρασβούργο, όπως πριν δυο χρόνια Μιλάνο-Λουγκάνο και μετά με τους φίλους Ζυρίχη. Ραδιόφωνο που αλλάζει γλώσσες (γερμανικά-γαλλικά) και νοερά σύνορα στην ενωμένη Ευρώπη. Συζητήσεις για τα πολιτικά, τις ευρωεκλογές, το σχέδιο Ανάν και «δώρο» μια ανάμνηση από το 74 (δεν είναι έτος πια, είναι ένας αριθμός μόνος του, σύμβολο ενός καλοκαιριού που άφησε αναμνήσεις –πληγές;- σε όσους Κυπρίους πλησιάζουν και ξεπερνούν τα 50).
Η Φρανκφούρτη μας υποδέχθηκε με -8. Και χιόνι παντού. Μέσα στο αεροδρόμιο χαζεύω τα γερμανικά καλαίσθητα βιβλιοπωλεία και τους μικρούς, υπέροχους φούρνους (όπως πέρσι, πάλι, στο Schoenefeld) και έξω από το αεροδρόμιο ο παγωμένος αέρας νομίζα πως μας έγδερνε το πρόσωπο.
Στον αυτοκινητόδρομο χιόνι παντού. Ενώ περνάμε τον ποταμό της Αλσατίας που ορίζει τα γαλλογερμανικά σύνορα, ο ήλιος δύει και μια πινακίδα μας καλωσορίζει στη Γαλλία. «Γεμάτη η γη κόκκαλα δαμέ», σχολιάζει η συνοδός για τις μεγάλες μάχες που έγιναν εδώ. «Κι όμως Γάλλοι και Γερμανοί τα βρήκαν και τώρα έχουν κοινά βιβλία Ιστορίας και συμμετέχουν ο ένας στις παρελάσεις του άλλου. Κι ήταν πολύ χειρότερα από μας», συνεχίζει.
Στην ήσυχη πόλη, που κρατιέται στον χάρτη της Ε.Ε. μονάχα για τα κέφια της Γαλλίας (κάθε ολομέλεια εδώ στοιχίζει 24 εκατ. ευρώ-πολλαπλασίασέ το επί 12 κι έχεις το ετήσιο κόστος) σχεδόν βραδιάζει, βιαστικό πέρασμα από το ξενοδοχείο και ταχέως στο Κοινοβούλιο. Τυχαία συνάντηση στο καφέ με ευρωβουλευτή, πηγαδάκι, “ωραία η συνέντευξη του Σαββάτου με τον υπουργό, όμως”…, λέει κι αναφέρει τα βιβλία της Ιστορίας. “Ένεν ιστορία ακόμα τα γεγονότα εκείνα για να τα αλλάξουμε, οι άνθρωποι εκείνοι ζουν”, όπου “εκείνα”, βλ. η ΕΟΚΑ, το ‘63, το ‘64, το ‘67, το πραξικόπημα.
Τον κοιτάζω, πίνω μια γουλιά καφέ κι ο νους μου πάει στα γαλλογερμανικά κοινά βιβλία της Ιστορίας. Αύριο θα ‘ναι αργά.
Λάπτοπ, μικρή βαλίτσα για γρήγορο check-in κι ένα βιβλίο για την προπαγάνδα στα media, για τις πολλές ώρες της πτήσης. Εισιτήρια τυπωμένα σε Α4 και αποθηκευμένα για ασφάλεια στο mail, επιστροφή στο γερμανικό σιδηρόδρομο, διάλειμμα για συγγενείς και νέους φίλους.
Φεύγω για πέντε μέρες Στρασβούργο-Στουτγάρδη-Φρανκφούρτη (via), επιστροφή το Σ/Κ.
Adieux!
“Φέτος με ταλαιπώρησες λίγο, αλλά σε βρήκα. Καλή χρονιά με υγεία. Να θυμάσαι πάντα ότι το επάγγελμά σου απαιτεί ψυχραιμία, αντικειμενικότητα και αλήθεια”, έγραφε η κάρτα στο δώρο του Άγιου Βασίλη, που με περίμενε στο τραπέζι μου, τα ξημερώματα που γύρισα από την Πρωτοχρονιάτικη έξοδο.
Το είχα κουβαλήσει μαζί μου από την Ελλάδα, με τη ρητή εντολή να το ανοίξω μόνο αφότου αλλάξει ο χρόνος.
Το επάγγελμά μου απαιτεί ψυχραιμία, αλλά και θυσίες. Και στιγμές σαν κι αυτή, που στο σπίτι δεν θα κάναμε τίποτα παραπάνω από ένα φλύαρο οικογενειακό γεύμα, συνειδητοποιώ το τίμημα και την ανάγκη να το στηρίξω. :-/
Ξέρεις ότι ζεις στη Λευκωσία (ΙΙ) όταν η χρονιά, με τον δέκτη συντονισμένο στο ΡΙΚ, μπαίνει με το Τρίφωνο να τραγουδά “Να μ’ αγαπάς”… (το καλύτερο μακράν τραγούδι της χρονιάς που έφυγε)
Εκ των υστέρων, αν με ρωτούσες ποιος είναι ο ήχος των κυριακάτικων απογευμάτων που ποτέ δεν συμπάθησα, θα ‘σου λεγα τον δέκτη κολλημένο σε ένα ραδιόφωνο αθλητικό, θλιμμένα μπλουζ και μια ζεσταμένη φωνή να μεταδίδει ποδοσφαιρικά αποτελέσματα.
Και για εικόνα, το παιδικό μου πρόσωπο, στο πίσω κάθισμα, κολλημένο στο τζάμι να μετράει στιγμές.
Τι γυρεύουν αυτοί οι τύποι ανάμεσα στους αστυνομικούς; Η ηγεσία της αστυνομίας και το Υπουργειο Δημόσιας Τάξης θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις.
Η ηγεσία της αστυνομίας και το Υπουργειο Δημόσιας Τάξης θα πρέπει να δώσουν εξηγήσεις. Δείτε μια αλλη φωτό και πληροφορίες Νέο παράθυρο από φίλους του Tvxs
