αναδημοσίευση από το urbanledras:
Nicosia Airport '70s
Έχεις φανταστεί ποτέ να πετάς από τη Λευκωσία στην Τεχεράνη, την Κωνσταντινούπολη ή την Μπανγκόνγκ; Οι προηγούμενές μας γενιές, το έζησαν. Η δικιά μας θα μπορούσε να το φανταστεί για τα καλά, χάρη σε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα έκθεση που άνοιξε πριν από λίγες μέρες στη Λήδρας, σε ένα αναστηλωμένο κτήριο στη νεκρή ζώνη.
(περισσότερα…)
Σου χρωστάω ένα κείμενο για το Ιράκ. Είπα να το γράψω, κι έγινε το δυστύχημα. Μετά είπα να περάσουν οι μέρες, κι αν είμαι καλά και είμαστε καλά, να το γράψω κι αυτό, όχι τίποτα άλλο, αλλά το υποσχέθηκα (κι οι υποσχέσεις είναι καλό να τηρούνται, έλεγε η κυρία Νίτσα, κάποτε στη Λεμεσό). (περισσότερα…)
Θα λείψω για μια και μόνο και μόνο μέρα στο Ιράκ, στο βόρειο Ιράκ, στην πόλη Ερμπίλ (δεν αστειεύομαι). Αρχαία πόλη, περιστοιχισμένη από κάστρα, πρωτεύουσα του κουρδικού Ιράκ, υπόσχομαι, άμα γυρίσω ασφαλής, να ποστάρω εικόνες κι εντυπώσεις!
“It was one of those days when it’s a minute away from snowing and there’s this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. [...] Sometimes there’s so much beauty in the world I feel like I can’t take it, like my heart’s going to cave in” (Ricky Fitts)
Βλέπω όλη μέρα στην τηλεόραση και στο ίντερνετ τι γίνεται στην Ελλάδα και έχω πέσει σε μια σιωπή άλλο πράμα, ανησυχία, για τους δικούς μου εκεί, αλλά και για μας εδώ, μιας που ελληνική και κυπριακή οικονομία είναι αλληλένδετες…
Ξαφνικά μου τηλεφωνεί ο A. και μου λέει “έλα από το γραφείο μου να δεις κάτι…”. (περισσότερα…)
Λευκωσία-Μιλάνο-Πάρμα-Αθήνα σε 2 μέρες. Ταξί, αεροπλάνα, shuttle bus, το ελβετικό Λουγκάνο είναι πιο κοντά στο Μιλάνο απ’ ότι η Πάρμα κι η διαδρομή ανάμεσα στις δύο ιταλικές πόλεις, με τον αέρα να δέρνει το παρμπρίζ, το ελαφρύ χιόνι να ταλαιπωρεί τους υαλοκαθαριστήρες και το βιομηχανικό, επίπεδο τοπίο να χάνεται στον λευκό ορίζοντα, θυμίζει έντονα τα πρώτα χιλιόμετρα της εθνικής μετά τη Θεσσαλονίκη, προς δυσμάς. “Σημασία έχει το ταξίδι”, επαναλάμβανα, σαν προσευχή, μέσα μου, σκεφτόμενη την ταλαιπωρία της επιστροφής, που θα ξεκινούσα μεσημέρι από την Ιταλία και θα έμπαινα σπίτι μου το άλλο πρωί, ένεκα κακής ανταπόκρισης πτήσεων και της επιθυμίας μου να δω βιαστικά τους αγαπημένους συγγενείς στην Αθήνα. (περισσότερα…)
Πολύ μ’ αρέσουν αυτά τα αφηρημένα καλλιτεχνικά… Τι θα γίνει με εκείνο τον πίνακα που μου ‘ταξες για το σαλόνι μας;
Τι δώρο να πάρω στον μπέμπη; Στη μαμά, για τη γιορτή της, σκέφτομαι κάτι σε ρούχο, θα το φορέσει; Θα βρούμε ανοιχτό καλό βιβλιοπωλείο/ή τη Γιούνισεφ, για να πάρουμε σχολική τσάντα στη μικρή;
Ουφ, σχώρα με αδερφάκι μου, αυτές οι Κυκλάδες νομίζω σε κάνουν άλλο άνθρωπο, ανοιχτό, ηλιοκαμένο, ευδιάθετο και τεμπέλη, πού να χωρέσει ξανά ο νους πίσω σ’ ένα γραφείο;
original post: urbanledras
Τὰ σπίτια ποὺ εἶχα μου τὰ πῆραν. Ἔτυχε
νά᾿ ναι τὰ χρόνια δίσεχτα πόλεμοι χαλασμοὶ ξενιτεμοὶ
κάποτε ὁ κυνηγὸς βρίσκει τὰ διαβατάρικα πουλιὰ
κάποτε δὲν τὰ βρίσκει- τὸ κυνήγι
ἦταν καλὸ στὰ χρόνια μου, πῆραν πολλοὺς τὰ σκάγια-
οἱ ἄλλοι γυρίζουν ἢ τρελαίνουνται στὰ καταφύγια.
Η θεία Ειρήνη θα επιστρέψει στην Αθήνα με ένα λεπτό, ασπρόμαυρο βιβλίο στις αποσκευές τις: “Λευκωσία, η νεκρή ζώνη” του Jacques Lacarrière. Της το δώρισα εγώ, “ενθύμιο από ένα γελαστό μεσημέρι στη Λήδρας”, όπου μας έκανε το τραπέζι, σε μένα και στην ανιψιά της και φίλη μου Κ., με την οποία μοιραζόμαστε το ίδιο πάθος και περίεργη ματιά για την παλιά Λευκωσία.
“Δεν σκέφτομαι εδώ μόνο τη Νεκρή Ζώνη της Λευκωσίας, σκέφτομαι και τα ερείπια της Καμπούλ, του Γκρόζνυ ή του Σεράγεβο, τα ερείπια της Τζενίν και της Γάζας, όπως, βεβαίως, και τα ερείπια της Χιροσίμα. Μιλάω για τα ερείπια που ο κόσμος μας σωρεύει γύρω μας, για τα ερείπια του σήμερα και -αναπόφευκτα- τα ερείπια του αύριο, όσα οι κάθε είδους εθνικισμοί μας ετοιμάζουν στο όνομα του κόσμου. (…) Το ότι υπάρχουν σήμερα ερείπια στην καρδιά μιας σύγχρονης και γεμάτης ζωής πόλης, το ότι νεκρώνουν οι μέρες και το μέλλον της, είναι ανεκτό;“, αναρωτιέται ο συγγραφέας.
Κι εγώ διερωτώμαι πόσο πολύ μπορούμε να μισούμε αυτή την πόλη για να επιμένουμε να την θέλουμε μισή, τριχοτομημένη, δύο κόσμοι και μια νεκρή ζώνη ασφαλείας να μας χωρίζει.
Ξέρεις τὰ σπίτια πεισματώνουν εὔκολα, σὰν τὰ γυμνώσεις.
Γ. Σεφέρης, Κίχλη
Μεσανατολίτικη πρωτεύουσα ή ευρωπαϊκή πόλη, η Λευκωσία μού επιφυλάσσει πάντα περισσότερες αρχιτεκτονικές εκπλήξεις απ’ όσες μπορώ να φανταστώ. (περισσότερα…)
Τέλειωσα ψες το αμφιλεγόμενο βιβλίο του Βασίλη Γκουρογιάννη “Κόκκινο στην πράσινη γραμμή” (Εκδόσεις Μεταίχμιο, 2009, 447 σελ). Από λογοτεχνικής πλευράς, το βιβλίο έχει καλή γραφή, συχνά τολμηρή, με πολλούς καλοχτισμένους χαρακτήρες. Κυλά άκοπα, γρήγορα, σχεδόν με αγωνία για τη συνέχεια, αναδρομές και διαδοχικές ανατροπές που κρατούν το ενδιαφέρον για την πλοκή αμείωτο, μέχρι και την τελευταία γραμμή. (περισσότερα…)
