Την περασμένη Παρασκευή προσπαθούσα μάταια να εξηγήσω σε έναν δύσπιστο φίλο, Αθηναίο κυπριακής καταγωγής, για το πώς και στην Κύπρο υπάρχουν προβλήματα ανάλογα με αυτά της Ελλάδας, με κακοδιαχείριση και διαφθορά.
Του έλεγα για τις μίζες στους εξοπλισμούς και στα μεγάλα έργα, τις δωρεάν μασέλες στον εξαιρετικά υψηλόμισθο αξιωματούχο, τον άλλο αξιωματούχο που τοποθέτησε σε ακριβοπληρωμένη θέση τον συγκάτοικο της κόρης του -όλες τους υποθέσεις που μένουν ατιμώρητες-, όμως δεν με πίστευε.
Λίγες μέρες μετά, το πρωί της Δευτέρας, ευρισκόμενη μακριά από τη Λευκωσία, σε διακοπές, σκεφτόμουν πως μάλλον τώρα θα με πίστεψε. Εκείνο το πρωί ξύπνησα από την ζέστη και συνειδητοποίησα πως το κλιματιστικό (αναγκαίο πολύ στο κυπριακό καλοκαίρι, που κάποιοι αμφισβητούν αρκετά για τη θέρμη του – τόσο ώστε να μην προφυλάξουν στοιχειωδώς έστω 98 κιβώτια εκρηκτικά εκτεθειμένα στον ήλιο) δεν δούλευε. Δοκίμασα το φως, δεν άναβε, είχε διακοπεί το ρεύμα, κι έπεσα ξανά για ύπνο. Με ξύπνησαν λίγο μετά με μια φωνή, “έλα, έγινε κάτι μεγάλο και άσχημο στην Κύπρο!” κι ίσα που πρόλαβα έναν γείτονα ναύτη που ετοιμαζόταν να πάει να πάρει το απολυτήριό του από τη μονάδα όπου έγινε η έκρηξη, να μιλά κατατρομαγμένος στο τηλέφωνο και να μας λέει τα κακά μαντάτα.
Φαντάζομαι ότι ο νεόκοπος φίλος στην Αθήνα τώρα πια θα με πίστευε. Με την ίδια δυσαρέσκεια που εξεπλάγηκαν και άλλοι πολλοί φίλοι στην Ελλάδα όταν έμαθαν τα νέα της έκρηξης 98 κιβωτίων με εκρηκτικά, σε καιρό ειρήνης, σε ένα στρατόπεδο δίπλα στον πιο μεγάλο ηλεκτροπαραγωγό σταθμό της χώρας. “Ωραία!”, μου είπαν κάποιοι, “βαδίζετε κι εσείς στα βήματα της Ελλάδας”.
Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν η Κύπρος είναι χειρότερη ή όχι από την Ελλάδα. Με ενδιαφέρει το αύριο, που μοιάζει πλέον το ίδιο σκοτεινό με την σκονισμένη ατμόσφαιρα στη Λευκωσία, όπου οι δρόμοι είναι πιο άδειοι από πριν και τα φώτα των καταστημάτων πιο σβηστά από ποτέ. Μια συνεχής αίσθηση μουδιάσματος.
Θα μπορούσε να είναι σενάριο ταινίας, είπαν πολλοί, αλλά είναι πραγματικότητα. Σε καιρό ειρήνης να σκοτώνονται από ένα απελπιστικά ηλίθιο δικό σου λάθος 12 άνθρωποι (που ούτε καν αρτιμελείς δεν θα τους επιστρέψουν στις οικογένειές τους, μέσα στα φέρετρα) και να βυθίζεται η οικονομία μιας χώρας κυριολεκτικά στο σκοτάδι.
Η έκρηξη στη ναυτική βάση στο Μαρί ανέδειξε τη μεγάλη φούσκα του κυπριακού ονείρου: Που έσκασε πιο απότομα απ’ ότι πέφτει η Ελλάδα και αναδεικνύει ένα κράτος πιο τριτοκοσμικό κι από την πιο σκοτεινή Τουρκία που μας βολεύει να κατηγορούμε.
Καλημέρα και καλή τύχη.
ΥΓ: Στην πορεία που έγινε ψες έξω από το Προεδρικό Μέγαρο άκουσα, από πολλές πηγές, ότι κάποιοι αναλώθηκαν στον εθνικό ύμνο, σε παιάνες για τους αδικοχαμένους ότι δεν σκοτώθηκαν πολεμώντας ανθρώπους άλλης εθνικότητας (!), σε τραγούδια για τις κατεχόμενες πόλεις. Περισσότερο τρομακτική κι από ένα κράτος ανίκανο, είναι η εικόνα ενός λαού που αδυνατεί να κοιτάξει μπροστά, μέσα από την πραγματική εικόνα στον καθρέφτη του.
3 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Goodnight and good luck.
Comment από the Idiot Mouflon Ιουλίου 13, 2011 @ 4:53 μμ“Θα ξυπνήσουμε μια μέρα
και θα είμαστε άλλοι”
Ο καθρέφτης είναι τραγικός όχι γιατί πολλαπλασιάζει το είδωλό μας όπως έλεγε ο Μπόρχες, αλλά γιατί είναι πάντα πιθανόν να μας δείξει το αληθινό μας πρόσωπο. Αυτό συνήθως γίνεται μετά από μια τραγωδία, ή από μια κωμωδία. Και τα δυο εξίσου επωδυνα είναι.
Comment από ΔemΩΝ Ιουλίου 14, 2011 @ 4:21 μμ[...] ένα κείμενο για το Ιράκ. Είπα να το γράψω, κι έγινε το δυστύχημα. Μετά είπα να περάσουν οι μέρες, κι αν είμαι καλά και [...]
Pingback από Flash back: Iraq « Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii Αυγούστου 26, 2011 @ 4:39 μμ