“It was one of those days when it’s a minute away from snowing and there’s this electricity in the air, you can almost hear it. And this bag was, like, dancing with me. Like a little kid begging me to play with it. For fifteen minutes. [...] Sometimes there’s so much beauty in the world I feel like I can’t take it, like my heart’s going to cave in” (Ricky Fitts)
Βλέπω όλη μέρα στην τηλεόραση και στο ίντερνετ τι γίνεται στην Ελλάδα και έχω πέσει σε μια σιωπή άλλο πράμα, ανησυχία, για τους δικούς μου εκεί, αλλά και για μας εδώ, μιας που ελληνική και κυπριακή οικονομία είναι αλληλένδετες…
Ξαφνικά μου τηλεφωνεί ο A. και μου λέει “έλα από το γραφείο μου να δεις κάτι…”. Και πάω. Και μου δείχνει, έξω από το παράθυρό του, μια καλοφτιαγμένη φωλιά πουλιών, από κλαδάκια, και μέσα της φωλιάζουν από χθες δυο αβγά… Ένα περιστέρι της γειτονιάς που γυροφέρνει καιρό το κτήριο και κατά καιρούς το είδα να γυρνά έξω και από το δικό μου παράθυρο, ήρθε χθες και γέννησε.
Τώρα κάθομαι και το παρατηρώ που κάθε τόσο έρχεται και κάθεται να κλωσήσει τα αβγά… Σκέφτομαι πως αυτή η εικόνα, της ανιδιοτελούς μητρικής αγάπης, σε ένα ζωικό είδος που δεν γνωρίζει από deadline, λεφτά και μνημόνια, είναι από τις πιο όμορφες εικόνες που έχω δει τον τελευταίο καιρό… Κι ίσως, για μια στιγμή, να ‘θελα να μπω μέσα σε εκείνο το αβγό και να νιώσω τη θέρμη του…
6 σχόλια μέχρι στιγμής
Γράψτε ένα σχόλιο
Comment από Urban Tulip Ιουνίου 15, 2011 @ 6:00 μμΌτι κι αν γίνει θα το αντιμετωπίσουμε. Αυτή η μαγεία της ζωής. Και θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε μες τις αντιξοότητες. Μην φοβάσαι. Μόνο ο φόβος μπορεί να μας κάνει κακό.
Comment από Ουρανία Μαύρου Ιουνίου 15, 2011 @ 6:09 μμΣε όποια εποχή κι αν ζούμε, είναι αυτά τα μικρά κι όμορφα πράγματα που δίνουν νόημα στη ζωή μας.. ή έστω, μας κάνουν να σκεφτούμε την αξία της.
Και θα δεις ακόμα πιο όμορφη εικόνα, όταν ξεμυτίσουν.. keep us posted
Comment από wisdom Ιουνίου 15, 2011 @ 6:20 μμΌμορφη εικόνα με το περιστέρι
Όσο για τα πολιτικά… ας ελπίσουμε να μην έχουμε κι εμείς ηγέτη ραγιά όταν έρθει η ώρα να μας κτυπήσουν.. αλλά ηγέτη με κότσια που σταθεί στα πόδια δυνατά και θα πει τα όχι που πρέπει την ώρα που χρειάζεται.. Αλλιώς μας βλέπω σε ακόμα χειρότερη μοίρα απ’την Ελλάδα… Μακάρι να’χω λάθος φυσικά.
Comment από DaisyCrazy Ιουνίου 16, 2011 @ 8:38 πμΠώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου
Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ’άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ’ έμαθε η μάνα μου να ζω…
Στου βούρκου μέσα τα νερά
Comment από Χριστιάνα Ιουνίου 17, 2011 @ 1:31 μμποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;
ήμαρ γενέθλιον υπ’ αυτές τις καταχωρήσεις! Γενέθλιον μιάς νέας συνάφειας! Ο ίδιος.
Υ.Γ. Κάτι έκανα και σε έχασα από τον ρήντερ. Σε ξαναβρήκα όμως. Hello!
Comment από το θείο τραγί Ιουλίου 2, 2011 @ 6:52 πμ