Τόσα χρόνια στο χωριό, πρόπερσι στη Σμύρνη, πέρσι στην Τραπεζούντα, φέτι στη Θεσσαλονίκη, ως επισκέπτρια. Ήσυχη πόλη τα βράδια, συννεφόκαμα και αεράκι φθινοπωρινό, μια σχεδόν νεκρική σιγή, καθώς συνειδητοποιώ πως εθίστηκα στη Μέση Ανατολή μου.
Στο νοσοκομείο με τον παππού. Ήρθα για λίγες μέρες να δω τον μπέμπη και κατέληξα στο Παπαγεωργίου με τον προπάππου του! Μου ‘φεξε, βλέπεις, το πρωί να πάρω το αμάξι της αδερφής μου στο σπίτι για να ‘χω μέσο να κινούμαι. Και τώρα που έπεσε ο παππούς και χτύπησε, λείπαν οι θείοι όλοι και τα ξαδέρφια κι έμεινα εγώ -φαντάσου, η επισκέπτρια!- να τον φέρω στα επείγοντα.
Το σκηνικό θυμίζει ER-ειδικευόμενοι γιατροί και νοσοκόμοι ανακατεμένοι πίσω από έναν πάγκο με τις παλιές καραβάνες. Ευγενικοί γιατροί, φλύαρος ο παππούς, κόσμος πολύς με μάσκες λόγω γρίπης! Θα χρειαστούμε, λέει, ράμματα και ακτίνες. Κι όσο το σκέφτομαι, αν δεν σιχαινόμουν το αίμα και τη Χημεία, θα είχα γίνει γιατρός.
Ο Χ. κατάγεται από την Ζώδια, ένα κατεχόμενο χωριό κοντά στην Μόρφου. (περισσότερα…)
Ανιψιός, υγιέστατος, 3,5 κιλά “χοντρούλης” είδε ψες αργά (11/8) το πρώτο φως έξω από την φιλόξενη μήτρα της μαμάς του.
Καλή ζωή, μικρούλη…
Ξημερώματα αυγουστιάτικης Τρίτης, σε ένα καλοντυμένο στα κόκκινα, βελούδινο υπόγειο στη Λευκωσία. Θα ‘παιρνα όρκο πως η πόλη είχε αδειάσει, μα στο bingo ως τις 3 βρήκα πολλούς παρέες κι οι αριθμοί που δεν μας κάθονταν μ’ έκαναν πολύ να σκεφτώ να το παίξω Anna Chlumsky, φωνάζοντας μπάσα μια ψεύτικη νίκη.
(έπειτα μου υπενθύμισαν πού βρισκόμασταν και συνεχίσαμε, περνώντας με κόκκινα, την πορεία προς το σπίτι)
Δευτέρα πρωί, σου γράφω από το σπίτι της Β. και του Μ. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο με εμπνέει πολύ η παρουσία μου εδώ, τούτο το όφκαιρο δευτεριάτικο πρωινό. Έξω ακούγονται μόνο οι ζίζιροι και σιγανά η τηλεόραση που παίζει μέγκα, ζέστη -εκείνη η μικρή υπέροχη ζέστη- και μυρωδιά από τους γίγαντες που σιγοψήνονται. Με τη Β. συζητάμε για ιδέες, ταινίες, βιβλία, προγράμματα στους υπολογιστές. Κι εσύ μου λες “είμαστε μόνο 16 χρονών” και το λατρεύω να το λες.
Είμαστε, δεν είμαστε·? Μικροί, αφελείς, ευαίσθητοι, ονειροπόλοι. Κάθομαι ξυπόλητη στο πάτωμα και φαντάζομαι πως η ζέστη που νιώθω είναι ίδια με εκείνη στο διαμέρισμα, καθώς απλώνω τα χέρια μου πάνω σου κι αναζητάω το χάδι.
ΥΓ: Νησί τον Σεπτέμβρη?
ΥΓ2: Οι “Υγρές Νύχτες” είναι το πρώτο βιβλίο του Φρέντυ Γερμανού – το έγραψε ανάμεσα στα 17 και στα 26 του χρόνια. Η τελευταία του ιστορία (“Ρωμαίος και Ιουλιέτα”) είναι η αγαπημένη μου ever. Ψάξτο. “Είμαστε μόνο 16 χρονών…”
