Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

Ο καφές με τη Ζιβανίκη (προσωνύμιο που αποδόθηκε στην αδερφική φίλη Νίκη μετά την πολύ επιτυχή δοκιμασία της στις ζιβανίες) στην παλιά πόλη είχε τελειώσει και μας έμενε λίγη ώρα ως την προγραμματισμένη μας επίσκεψη. “Έχεις ταυτότητα;”, τη ρωτώ. “Πάντα”. “Οκ, τότε πάμε μια βιαστική βόλτα στη βόρεια Λευκωσία να τη δεις, έχει μερικά σημαντικά μνημεία και μια εκκλησία ατέλειωτη για αιώνες, σαν την Sagrada Familia“.
Το οδόφραγμα ήταν δίπλα, περνάμε ελεύθερα, βιαστική ξενάγηση στη Λήδρας (“εδώ, Ζιβανίκη μου, μέχρι πέρσι ήταν νεκρή ζώνη, χόρτα, ανέβαινες στο φυλάκιο κι έβλεπες κλεφτά την άλλη πλευρά”) και, voila, κατεχόμενη Λευκωσία, η άλλη πλευρά.
Μοιάζει με την Κομοτηνή κι έχει πλατείες. Το Σεράι, η παλιά δημοτική αγορά, οι εκκλησίες που έγιναν τζαμιά, οι τουρκικές επιγραφές, αλλά κι αυτό το αίσθημα ότι και πάλι είσαι στην παλιά Λευκωσία, την εντός των τειχών, με τα όμορφα σπίτια από κίτρινη πέτρα και τα στενά καλντερίμια. Σε μισό λεπτό απ’ τη μια πλευρά στην άλλη, τόσο απλό. Και τόσο σύνθετο, ώστε να νιώθεις, δείχνοντας ταυτότητα, την ενοχή ότι βρίσκεσαι σε άλλο κράτος, άλλη σημαία, άλλοι “νόμοι”.
Το ‘νιωθα στο βλέμμα της, δεν πολυκατάλαβαινε τι έπρεπε να νιώσει, μίσος που τα χάσαμε και τα άλλαξαν ή έκπληξη που είναι όλα τόσο κοντά και λαχτάρα να τα ξαναενώσουμε;
Όταν επιστρέψαμε στο νότο δεν είχα άλλα λόγια για ξενάγηση. Μονάχα όταν επιστρέψει σπίτι να δει το “Goodbye Lenin” της είπα. Θα καταλάβει.