photo copyright: Marieea
Πάντα ονειρευόμουν ένα σπίτι με θέα τον Πενταδάχτυλο, ανοιχτά παράθυρα στον ήλιο κι εγώ να γράφω. Καμιά φορά, ξυπνάς, ζεις το όνειρο και δεν το συνειδητοποιείς.
post drink: St. John’s Commandaria-εΐβα!
post soundtrack: David Bowie – “This is not America“
Ένας οργισμένος Αλκίνοος Ιωαννίδης (με αληθινά και ιδιόκτητα, όμως, ερεθίσματα) μας παραδίδει με την «Πατρίδα» (στο νέο του cd, «Νεροποντή») βιώματα δικά του και δανεικά, από τη Σμύρνη, το Λονδίνο των ναζιστικών βομβαρδισμών, την Κύπρο του ‘74 (Χούντα, πραξικόπημα, εισβολή) και του 2003 (οδοφράγματα και καζίνο), την Ομόνοια του ‘92, το Βελιγράδι του ‘99, την Ελλάδα του 2004 και του ‘08… (περισσότερα…)
Το σκηνικό οργανώθηκε με sms – “Αύριο 11-1 διαμαρτυρία στα δικαστήρια για την απόφαση-ντροπή”. Το μήνυμα ταξίδεψε, είχε αποδέκτες και σήμερα το πρωί στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας βρέθηκαμε καμιά πεντακοσαριά πολίτες, οπλισμένοι με σφυρίχτρες. (περισσότερα…)
Σιωπή, αποφυγή, σκέψη, μεσημέρι, μια γάτα κάνει βόλτες στη νεκρή ζώνη, ζηλεύω, αναπάντητες κλήσεις, σκέψεις, μηνύματα, mail, σκαμπανεβάσματα, κυκλοθυμίες, χάδια, βράδια, μπύρες, σάκι, Ανατολή, βορράς, λιώσιμο, περιοδικά, φίλοι, 2, απωθημένα, “αυτή την κρίση θα την περάσουμε μαζί”, εργασιομανία, εργασιοπαθείς, εργασιοθεραπεία, αν δεν τα πω κάπου, θα σκάσω
Κυριακή στο γήπεδο. Όχι μπάλα, όχι. Τένις. Ν’ αναστήσουμε λιγάκι τη χαμένη (;) μας αριστοκρατία. Με ρωτάς αν έχω πάει στον ιππόδρομο. Όχι. Αλλά θα ήθελα. Θέλω να κάνω τα πάντα, αλλά δεν ξέρω αν θα προλάβω. Ε; Ναι. Θα προλάβω να κάνω τα πάντα και το επαναλαμβάνω-να τ’ ακούω να το πιστέψω. Στην κερκίδα μαθαίνω πως μου έκατσε μια δουλειά που περίμενα καιρό. Χαίρομαι, αλλά με αγχώνει. Όχι αν θα τα καταφέρω τόσο, όσο πώς θα διαμορφωθούν οι σχέσεις μου. Επαγγελματικές και προσωπικές. Θα προλάβω; Θα προλάβω. Μ’ αγκαλιάζεις. “Τώρα, δηλαδή, θα γίνουμε πλούσιοι;”. Ναι. “Ωραία!”. Θα κάνουμε ταξίδια. “Θα πάμε και στην Κένυα;”. Παντού. “Και στην Κένυα όμως;”. Παντού!
Χερσόνησος της Καρπασίας
Καράβιν, καραβάκιν,
που πας γιαλό γιαλό
αν πας για τες Αθήνες
πε μου να πάω κι εγιώ.
Το βράδυ στο Μπογάζι ρώτησα τον Μ. αν τελικά αισθάνεται Βαρωσιώτης ή Αγλαντζιώτης. Η παρέα σχεδόν γέλασε, “τώρα, δηλαδή, εσείς θα μιλήσετε σοβαρά;”, μα εγώ επέμεινα. Μου ‘χε κάνει πολλή εντύπωση ο τρόπος που τον είδα να προσεγγίζει το Βαρώσι, οι ώρες που στάθηκε στην κλειστή παραλία τραβώντας πλάνα κι η ευκολία του να οδηγήσει μες στην πόλη. Κι είναι μόλις 30-πήγε στο Βαρώσι πρώτη φορά στα 25, πώς διάολο να τη νιώθει σαν πόλη του; (περισσότερα…)
