Λειψυδρία. Το νερό στα φράγματα είχε τελειώσει από τον χειμώνα. Με τις αφαλατώσεις ατέλειωτες, ποια άλλη μοίρα να περίμενε κανείς εκτός από τις διακοπές νερού; Κόβεται δυο μέρες κι έρχεται πάλε για μια νύχτα. Και καλά, για τις πρώτες ανάγκες τα βγάζεις πέρα με το νερό στα ντεπόζιτα, αλλά το πλυντήριο; Έχει πάντως και την πλάκα του: Κάθε δυο μέρες οι γειτονιές συγχρονίζονται και γεμίζουν ταυτόχρονα με απλωμένα σώβρακα, που περίμεναν καρτερικά δύο μερόνυχτα να ‘ρτει νερό να βρουν το πλύμα τους.
Οι οποίες γειτονιές ξαναμύρισαν ανατολή. Οι Τουρκοκύπριοι επιστρέφουν στο νότο κατά κύματα, αφήνοντας, απογοητευμένοι από το κατοχικό καθεστώς, τη γη στους εποίκους. Στην οδό Αγκύρας, κοντά στο λιμάνι, ακούγονται ξανά αμανέδες και το τζαμί ξαναλειτούργησε. Μονάχα που τώρα, πλάι στα τουρκόσπιτα του μαχαλά, ξεφυτρώνουν ψηλά, άχαρα κτίσματα, που βιάζονται να στεγάσουν τους οικονομικούς μετανάστες: Τους κλασικούς, πια για το νησί, Φιλιππινέζους, και τους νεότερους, αλλά και λιγότερο αποδεκτούς, Ρωσοπόντιους.
Γεμάτη φοινικιές, με πλαζ πλάι στην λεωφόρο και καθαρές ακτές δίπλα στο λιμάνι, η παραλία θυμίζει πολιτισμένη Μπαρτσελονέτα, αλλά και καυτή, μεσογειακή Αλεξάνδρεια: Η μεγαλόνησος χόρευε πάντα ανάμεσα στην Ανατολή και τη Δύση!
Δεξιοτίμονα, αυτόματα αυτοκίνητα με ιαπωνικές ρυθμίσεις στα fm παντού: Η Κύπρος έχει, λέει, τις χειρότερες συγκοινωνίες ανάμεσα στους 27 της Ε.Ε. και το περπάτημα αποτελεί άγνωστη λέξη για τους ντόπιους! Κι η Ελλάδα κοντά και μακριά –όσο απέχουν δυο ποδοσφαιρικές βραδιές με ελληνο-κυπριακούς αγώνες, όπου οι Κύπριοι βαστούν πότε τη γαλανόλευκη και πότε την επίσημη σημαία του κράτους. «Αν τους αποκλείσουμε απόψε, θα μας κόψουν το νερό», λέει για πλάκα ένας ντόπιος, παρακολουθώντας την ομάδα του Πειραιά να βυθίζεται στον Σαρωνικό από το Βαρώσι.
Σκέφτομαι πολύ, σημειώνω και περιμένω. Από βδομάδα Λευκωσία.
*Leymosun: Η τουρκική ονομασία της Λεμεσού
Go real slow, you like it more and more.
Take it as it comes, specialize in havin’ fun.
Sunday was a bright day yesterday, dark cloud has come into the way
They sing to the darkest night, long before
Why can’t I face it, am I too blind to see?
Why did he go, why did he leave me?
Διαχρονικά μισώ τις Κυριακές, αλλά χτες ήταν το κάτι άλλο. Γελαστή και απολαυστική ως το τέλος, που είδα το ξημέρωμα της αυγής και πήγα για ύπνο… λίγο.
Έξι πτήσεις σε 40 ώρες. Αποθέωση. Για να φτάσουμε με μια δημοσιογραφική αποστολή στην Τραπεζούντα. Ατέλειωτο τρέξιμο: Από αεροδρόμιο σε αεροδρόμιο κι από ξενοδοχείο σε ξενοδοχείο, σε τρομακτικές αποστάσεις (μόνο το Κωνσταντινούπολη-Τραπεζούντα είναι 1.000 χλμ’ οι δύο άκρες της Μαύρης Θάλασσας). (περισσότερα…)
Όπως και πέρσι, έτσι και φέτος θα περάσω τον Δεκαπενταύγουστο στην Τουρκία (αυτή τη φορά εκτάκτως). Ολίγον από Τραπεζούντα, Πόντος και στο τέλος Πόλη.
Καλό τριήμερο!
Τι ομαδάρα μου!!!
Ανόρθωση – Ολυμπιακός 3-0
uefa.com: Awesome Anorthosis see off Olympiacos
Επιστροφή στο χωριό για μία ακόμη φορά-οι ρίζες καλά κρατούν. Η αγαπημένη διαδρομή-το αιώνιο ταξίδι: Κατερίνη, Πλαταμώνας, Τέμπη, Λαμία, Μπράλος, Άμφισσα, Ναύπακτος, Μεσολόγγι, Κλεισούρα, Ματαράγκα. Ο ήλιος καυτός, η φύση σε οργασμό, το όχημα αναστενάζει κι η μνήμη γυρίζει στις αρχές του ‘90-στο wartburg που έμεινε στην εθνική ένα βροχερό απόγευμα. Όμως αυτή τη φορά διαφορετική η συντροφιά: Η παρέα μου μαζί και ένας αγαπημένος ξάδερφος να μας περιμένει κάτω.
Φτάσαμε απόγευμα. Το βραδάκι για καφέ στο Αγρίνιο. Και ούζο. “Πίνετε ούζο;”, ρωτά ο Κ. έξω από ένα καλό ουζερί. “Αμέ!“. “Επιτέλους! Βρήκα γυναίκες να πίνουν ούζο. Μπράβο η Θεσσαλονίκη!”. Το ένα Πλωμάρι φέρνει το άλλο. Ούζο όταν πιείς, γίνεσαι ευθύς. Κουβέντα στην κουβέντα, καραφάκι στο καραφάκι, ο Κ. πέταξε την ιδέα: “Πάμε απόψε Λευκάδα;”. (περισσότερα…)
Ο σημερινός Ελεύθερος Τύπος δημοσιεύει ένα πολύ ενδιαφέρον ένθετο για τον απολογισμό των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Τίτλοι όπως “Σβησμένα φώτα στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις” και “Δ. Παπαϊωάννου: Περιμένω το Πεκίνο για φύγει από πάνω μου η ρετσινιά”, μου θυμίζουν τη μεταολυμπιακή μελαγχολια. Περισσότερο, όμως, μένω στο “Έμειναν μόνο οι καλές αναμνήσεις” στο αφιέρωμα για τους εθελοντές, καθώς ήμουν κι εγώ ένα από τα 65.000 “στρουμφάκια” που πρόσφεραν τις υπηρεσίες τους στο γιγάντιο οικοδόμημα του 2004. (περισσότερα…)
