Παραμύθια χωρίς νόημα v.iii

Είναι γνωστή η αγάπη μου για τα ταξίδια. Κι ακόμα πιο γνωστή η αδυναμία στην ίδια τη διαδρομή, στην προετοιμασία και στα χιλιόμετρα, παρά στον τόπο που θα με υποδεχτεί. Εκτός και αν ο τελευταίος είναι… έκπληξη, “εναλλακτικός τουρισμός”, τόπος που δεν συγκεντρώνει πολλούς επισκέπτες.
Κάπως έτσι τις προάλλες, σε μια τηλεφωνική συζήτηση με Βαρκελώνη, αναφερθήκαμε μεταξύ σοβαρού κι αστείου στην Αλβανία. Στην πιο αναπτυσσόμενη χώρα των Βαλκανίων. Τα τελευταία, ούτως ή άλλως πάντα με μάγευαν και μετά το πρόσφατο ταξίδι στο Βελιγράδι τα είχα βάλει στο μάτι. Την Αλβανία ειδικά, έναν κόσμο τόσο κοντινό, και τόσο απόμακρο για μας.
Ε, λοιπόν, πάνω που νόμιζα πως αυτό το καλοκαίρι, λόγω αφραγκίας, θα περιοριστώ μόνο σε ένα road trip Μεσολόγγι-Λευκάδα-Πάτρα-Γιάννενα και σε μια μετακόμιση (call me Nicosia), ήρθε η έκπληξη: Φεύγω την Τρίτη για τα Τίρανα με δημοσιογραφική αποστολή.
Τρέλα!